I wyszły na balkon żeby zobaczyć czy mi się krajobraz nie zmienił...
Ten po lewej to 22-letni student III roku szkoły artystycznej specjalizacja fotografia artystyczna.
Ten po prawej to 18 latek i przyszłoroczny maturzysta.
Wiele miejsca poświęciłam im na swoich blogach i w książkach, szczególnie w tej pierwszej.
Zadedykowałam im też książkę o Warszawie.
Czy ktoś z Was pamięta że ten po lewej to był Szczerbaty a ten po prawej Pytalski?
Pamiętam nie tylko z książki ! Byłam kilka razy pod wielkim wrażeniem przy bezpośrednim kontakcie z chłopakami. To świetne i mądre chłopaki! Ale żeby byli tak dorosłymi to szok! JR
OdpowiedzUsuńJednym słowem - to tak szybko Stokrotko ten czas leci. Co widać po ludziach i też :-). Pozdrawiam serdecznie :-) .
OdpowiedzUsuńNiesamowite jak oni szybko urośli!!!! Pewnie ze pamiętam!
OdpowiedzUsuńAle smutno mi bo ja nadal nie mam ani wnuka ani wnuczki.
Marek z dziewczynami
Tak, ja pamiętam!
OdpowiedzUsuńPamiętam i kojarzę... kiedyś zastanawiałam się, który z nich był tym gubiącym swoje zęby .
OdpowiedzUsuńMamy w jednym wieku Twojego wnuczka i moją prawnuczkę.... oboje w przyszłym roku będą zdawali maturę.
Pozdrawiam serdecznie.
Nie przypuszczałem że ma Pani już dorosłe wnuki.
OdpowiedzUsuńGratuluję serdecznie i życzę młodym mężczyznom powodzenia.
Pozdrawiam serdecznie.
Też Mareczek
Oczywiście Stokrotko że pamiętam. Ale głównie z trzech pierwszych ksiązek. Na Twój blog zameldowałam się trochę później.
OdpowiedzUsuńChyba wysokie bardzo te Szczerbato-Pytalskie?
Ela
Takie wizyty wnuków mają chyba tę szczególną właściwość, że człowiek po wszystkim jest zmęczony, a jednocześnie jakoś tak mile naładowany. Z dzieciakami nawet zwykły dzień potrafi nabrać zupełnie innego tempa. I podejrzewam, że za jakiś czas to właśnie te drobne, domowe chwile będą wspominane z największym uśmiechem.
OdpowiedzUsuń