Najpierw drzewo z Łazienek Królewskich /foto z dnia 25 września br/
W październikowym numerze miesięcznika "Zwierciadło" przeczytałam bardzo ciekawy wywiad z psychiatrą prof. Bogdanem de Barbaro na temat przebaczania.
W tytule tekstu zawarte jest pytanie: "Czy zawsze warto wybaczać". i "Czy niewybaczanie też daje nam pewne korzyści?"
Nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Pan profesor mówi co na temat wybaczania twierdziły wybitne osoby:
I tak: W książce "Wybaczyć niewybaczalne" psycholog David Stoop napisał: "Jeśli skłaniamy się ku przebaczeniu, czujemy, że musimy zaprzeczyć naszej wizji sprawiedliwości i uczciwości. Jednakże nie przebaczając, zaprzeczamy naszemu zrozumieniu miłości i współczucia"
Z kolei Mahatma Gandhi napisał "Wybaczenie jest aktem siły, nie słabości"
Nelson Mandela powiedział "Przebaczenie wyzwala duszę, dlatego jest w nim taka siła".
A Oscar Wilde lekko i na wesoło podszedł do tematu przebaczania "Zawsze przebaczaj swoim wrogom. Nic ich tak nie zdenerwuje".
Jeśli chodzi o mnie to zawsze mam kłopoty z przebaczaniem. No bo jak przebaczyć komuś bliskiemu jego podłe zachowanie, wyrządzoną krzywdę, zdradę albo zakłamanie.
I nawet jeśli przebaczę, to mój stosunek do osoby, której przebaczyłam staje się obojętny i nie czuję już do niej empatii.
A Wam łatwo jest przebaczać? A może nigdy nie przebaczacie?
Z drugiej strony - przecież kolekcjonowanie ran psychicznych, których się doznało jest masochizmem...
Nie chodzi mi oczywiście o draśnięcia, ale o rany poważne...
Ciekawy temat Stokrotko. Myślę, że warto wybaczać. Ale i tak się pamięta, więc potem jest różnie. Pozdrowienia .
OdpowiedzUsuńI zawsze pozostanie rysa i chłód w kontakcie z osobą której się przebaczyło...
UsuńTemat bardzo na czasie - właśnie przeczytałem informację o zbrodni w Jarosławiu, ranny ksiądz przebaczył zbrodniarzowi.
OdpowiedzUsuńInny pamiętny przypadek - Krzyżacy - Jurand uwalnia komtura Zygfryda.
Według mnie istotne jest, że zbrodniarze jednak ponieśli karę czyli osoba, która przebaczyła może nie mieć obaw, że zbrodnia się powtórzy.
Papież Jan Paweł II też przebaczył Ali Agcy...
UsuńJurand, wypuszczając Zygfryda, tak naprawdę okrutnie się na nim zemścił.
UsuńJurand chyba był pewien że Zygfryd odbierze sobie życie...
Usuńtrudny temat, bo i sam wybór, czy odegrać się, czy odpuścić bywa nieraz trudny... czasem trzeba zrobić to pierwsze, a czasem trzeba zrobić to drugie... i nigdy nie ma pewności, czy dobrze wybraliśmy... jedno jest pewne, że skoro już raz wybraliśmy /jedno lub drugie/, to trzeba to zrobić porządnie i nigdy już nie wracać myślą do sprawy... bo inaczej sami siebie zamęczymy ustawicznym myśleniem o niej...
OdpowiedzUsuńp.jzns :)
To prawda. Czasami można się zamęczyć myślą że.niepotrzebnie się przebaczyło albo nie przebaczyło...
UsuńDo wybaczenia trzeba dojrzeć. To nie jest, jak myślę, wyłącznie akt woli. Druga strona też musi wykazać się aktywnością, żeby pokrzywdzonemu wybaczenie umożliwić.
OdpowiedzUsuńMasz rację Szarabajko
UsuńMyślę, że z przebaczaniem jest trochę tak, że każdy z nas ma własną granicę i własny czas. Niektórych ran nie da się po prostu „zamknąć” jednym słowem: wybaczam. Czasem trzeba najpierw pozwolić sobie na złość, żal i rozczarowanie.
OdpowiedzUsuńDla mnie przebaczenie nie musi też oznaczać zapomnienia ani ponownego zaufania. Można komuś wybaczyć, a jednocześnie zachować dystans i wyciągnąć wnioski. Najważniejsze chyba jest to, żeby krzywda, której doświadczyliśmy, nie zaczęła na zawsze decydować o naszym życiu.
I bardzo przemawia do mnie myśl o niekolekcjonowaniu ran. Nie dlatego, że mamy udawać, że nic się nie stało, ale dlatego, że zasługujemy na to, żeby z czasem odzyskać spokój. ❤️
Zgadzam się z każdym Twoim słowem.
UsuńDzięki serdeczn
Ja czasem wybaczam a czasem nie, w zależności od wagi popełnionego czynu 😀. Na szczęście częściej wybaczam bo rzadko ktoś rani mnie lub wyrządza mi krzywdę tak dużą żebym skreśliła tę osobę już na zawsze. Ale zdarzyło mi się wybaczyć ale osobie mnie raniącej o tym nie powiedzieć i powoli zrywać z nią kontakt. Bo myślę, że noszone w sobie urazy niszczą najbardziej nas samych a czemu mam krzywdzić siebie tylko dlatego, że ktoś skrzywdził mnie? Dla własnego spokoju ducha wybaczam i staram się zapomnieć.
OdpowiedzUsuńMiłego dnia!
Myślę że żeby wybaczyć.... to trzeba być bardzo silnym...I odpornym na ból psychiczny
UsuńTeż mam z tym problem, bo jestem pamiętliwa;) ale w związku z tym, kiedy już wybaczę, zapominam i to jest ten sygnał dla mnie samej, ze "nie ma sprawy". Ale tak szerzej sprawę ujmując, uważam że wybaczanie nie może się rządzić twardymi regułami, bo przecież zależy też od kalibru sprawy, przewinienia, od nas samych, czy przynosi mam ulgę, czy nie. No i kontekstu, czasem to, co bolało kiedyś, po latach oceniamy inaczej.
OdpowiedzUsuńOczywiście Ewo. Bo przecież nie na reguły...
UsuńJeżeli wielcy tego świata wybaczali swoim oprawcom, to i my powinniśmy to robić.
OdpowiedzUsuńA ja myślę Iwonko że nie powinniśmy brać żadnego przykładu tylko sami za siebie decydować
UsuńWithout forgiveness
OdpowiedzUsuńhttps://youtube.com/watch?v=TyuE-_bw_HQ
:-)
Przepraszam ale nie mogę tego otworzyć...
UsuńDziała!
UsuńMój pies nie wybaczył mi do śmierci za to,że uderzyłem go laczkiem,na którym wcześniej się mścił,ale po smakołyki nie zapomniał się zgłosić.
"Niedouczeni ani nie przebaczają,ani nie zapominają;naiwni przebaczają i zapominają;mądrzy przebaczają,ale nie zapominają". - mądrość ludowa
Staram się być mądra:-))
UsuńKiedyś sie już wypowiadałam na ten temat.
OdpowiedzUsuńJeśli ktoś potrafi i chce, to jego sprawa.
Dla mnie najlepszą ilustracją jest zdanie: rozbij dzban, sklej na powrót i powiedz przepraszam, ale wody już do niego nie nalejesz...
Wspaniałe porównanie Asiu...
UsuńDzięki serdeczne
Tak wspaniale.
UsuńJeśli kogoś cytujemy piszemy w cudzyslowiu.Tak na marginesie do Jotki.
A kto to pisze?
UsuńMyślę, że przebaczyć można ale po jakimś zranieniu, zdradzie, zawiedzionym zaufaniu relacja zmienia się na zawsze.
OdpowiedzUsuńCoraz mniej się tego kto zdradził lubi, ceni i kocha... prawda?
UsuńTo jest niesamowicie trudna sprawa.
OdpowiedzUsuńJa z reguły nikomu nie przebaczam
Też Mareczek
Aż tak? Ale to też chyba nie jest dobre...
UsuńA co zrobić jak zdradzi człowiek którego się kocha nad życie?
OdpowiedzUsuńEla
Domyślam się Elu kogo nasz na myśli. I zupełnie nie wiem co Ci odpowiedzieć.
UsuńMyślę sobie, że nie jest to łatwe. Przyznam, że mam jeszcze czasem podobnie do Ciebie. Może jest już to wybaczenie, ale w pamięci i tak to pozostaje...
OdpowiedzUsuńPozdrawiam październikowo.
Bogusiu... bo pewnych rzeczy nie da się zapomnieć...
UsuńSerdecxnosci
Przebaczyć jest łatwo, ale czy łatwo jest zapomnieć. Chyba jednak nie.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam:)*
Też uwazam że nie da się zapomnieć...
UsuńCzasem najtrudniej jest coś wybaczyć nie komuś, ale sobie samemu. Może dlatego, że się wie dokładnie co nami kierowało.
OdpowiedzUsuńI słusznie Aniu...
UsuńPrzebaczenie bywa często mylone z pojednaniem, albo raczej utożsamiane z nim. Nic bardziej mylnego. Przebaczać warto, dla siebie własnie, żeby nie "kolekcjonować" krzywd i iśc w życiu do przodu. Natomiast nie mamy obowiązku jednoczesnie dokonywać pojednania z osobą, która nas skrzywdziła, nie mamy obowiązku znów tak samo ufać i darzyć takimi samymi emocjami. No i jest jeszcze zapomnienie i tego nie warto robić, bo wtedy popełnimy kolejny raz taki sam błąd być może.
OdpowiedzUsuńInaczej mówiąc trzeba być ostrożnym... I za bardzo nie ufać
UsuńJakoś tak nie robię innym przykrości i jednocześnie ich nie doznaję. A jeśli czasem coś się wydarzy, to wybaczam:)))
OdpowiedzUsuńI słusznie Urszulko.
UsuńCzasem nie da się wybaczyć, ale można postarać się zapomnieć.
OdpowiedzUsuńMnie łatwiej przychodzi usprawiedliwienie czyjegoś zachowania niż wybaczenie.
Halinko czasami nie da się ani przebaczycie ani usprawiedliwić...
UsuńPrzebaczam, o ile to jest możliwe, ale też nie od razu. Najpierw muszę wrócić do siebie, do swoich myśli, do swojego ja i przetrawić wszystko na spokojnie jeszcze raz. Czasami trwa to chwil kilka,a czasami bardzo długo. Przebaczam, ale pamiętam i traktuje te osoby z dystansem bo niestety nie potrafię zaufać ponownie
OdpowiedzUsuńAlinko ze mną jest podobnie...
UsuńNajbliżej mi do Mahatmy Gandhiego. Naprawdę trzeba się ,,narobić,, .....
OdpowiedzUsuńNiestety trzeba...
UsuńPrzebaczyłam mojej kuzynce, która w czasach dzieciństwa bardzo mnie krzywdziła. A myślałam, że jej nie wybaczę :)
OdpowiedzUsuńNo właśnie... dzieci też krzywdzą inne dzieci...
UsuńU mnie to jest tak. Mogę wybaczyć, ale nie zapomnieć. Wybaczenie jest dla mnie, żebym nie trawiła się negatywnymi emocjami. A w pamięci zostawiam, żeby wiedzieć…
OdpowiedzUsuńAgnieszko... tak przeważnie bywa. I to jest najrozsądniejsze.
UsuńNie jestem pewien czy jestem w stanie wybaczyć, bo zawsze zostają jakaś zadra, która mimo czasu sieci i uwiera w relacjach/kontaktach z taką osobą.
OdpowiedzUsuńTak niestety jest. Nie wszystko co złe daje się zapomnieć.
UsuńPewnych świństw nie można wybaczyć ...
OdpowiedzUsuńMarek z dziewczynami
Zgadzam się...
UsuńJa wybaczam, ale mój wewnętrzny archiwista ma wyjątkowo dobrą pamięć i niczego pochopnie nie wyrzuca do kosza. Można odpuścić złość, przestać przeżuwać krzywdę po nocach i żyć dalej, ale zaufanie to już zupełnie inna para kaloszy - raz porządnie przedziurawione, rzadko nadaje się na jesienną ulewę.
OdpowiedzUsuńI z Tobą się zgadzam...
Usuń"Urocze" jest to, że jednym z kryteriów diagnostycznych mojej trzeciej diagnozy (osobowość psychotyczna) jest nieumiejętność wybaczania... I fakt, granica między miłością a nienawiścią jest u mnie cieniutka jak włos, czego dowodem jest choćby sytuacja z moją byłą przyjaciółką... Na szczęście mam wysoką samoświadomość i staram się pilnować, żeby takie myśli nie zdominowały mojej codzienności.
OdpowiedzUsuńBardzo Ci dziękuję za komentarz.
UsuńIm jestem starsza tym nabieram większego dystansu do wielu rzeczy. Sytuacja gdy mogę sobie sama rządzić czasem pozwalana skupienie się przy pracy twórczej w dużo większym wymiarze. Właśnie ta okoliczność sprawia że wszystko jest mniej ważne, nawet zawód w przyjaźni, zdrada i kradzież idą w zapomnienie i ich proporcja maleje i maleje. JR
OdpowiedzUsuńJoasiu postępujesz bardzo rozsądnie.
UsuńMoje uznanie.