Nadszedł taki czas w którym szuka się starych zdjęć. Takich na których byliśmy jeszcze dziećmi.
Znalazłam dwa takie zdjęcia. Jestem na nich ze starszą siostrą.
Pierwsze jest raczej smutne. Idą sobie dwie biedulki - siostrzyczki same przez Park Łazienkowski. Wyglądają raczej jak Sierotki Marysie.
Drugie zdjęcie jest wesołe. Dziewczynki tarzają się w liściach zgarniętych na kupkę. Obydwie są radosne i śmieją się...
Zastanawiam się dlaczego na pierwszym zdjęciu dziewczynki są smutne, a na drugim radosne. Czy radość spowodowało tylko to bawienie się w liściach?
Zdjęcia robił prawdopodobnie ich tata.
Myślę, że wiele rzeczy wydarzyło się między czasem zrobienia pierwszego a drugiego zdjęcia.
Szkoda że nie ma już kogo o to spytać...no bo tej większej dziewczynki już dawno nie ma...nie mówiąc już o ich rodzicach...
Też macie takie zagadkowe zdjęcia z dzieciństwa?
Ale smutną nutką dziś zaczęłaś swój śpiew
OdpowiedzUsuńMarek z dziewczynami
Taki czas...
UsuńSerdeczności dla Was.
Stokrotko - bardzo wiele takich zdjęć. Oczywiście tajemniczych. Kolekcjonowałem i ze strony Mamy i Taty. Pozdrawiam serdecznie, po sprzątaniu, wniesieniu zakupów i przed cmentarzami .
OdpowiedzUsuńWidzę Jardianie że mnie rozumiesz...
UsuńA może dziewczynki są tylko poważne? może skupione na ważnym zadaniu, jakim jest pozowanie? Zwłaszcza starsza, bo młodsza chyba się nie przejmuje albo jest np. lekko zawstydzona ;) Ty widzisz na zdjęciu historię, ktora znasz, ja mogę ją stworzyć. Pozdrawiam z Krakowa.
OdpowiedzUsuńPiękne przypuszczenia Ewo..
UsuńDziękuję Ci
Nie odbieram dziewczynek jako smutne. Starsza opiekuje sie młodszą, a jakie ma warkocze!
OdpowiedzUsuńNie uwierzysz, ale wygrzebałam wczoraj stare zdjęcie z szuflady i piszę post na poniedziałek...
Asiu... Twoje zdjęcia z pewnością są młodsze :-)
UsuńJa też nie odebrałam dziewczynek z pierwszego zdjęcia jako smutne, raczej neutralne.
OdpowiedzUsuńHistorie stojące za moimi zdjęciami na ogół znam. Mam takie jedno, gdzie trzymam doniczkę z palmą i się śmieję, a mój młodszy brat wyciąga do niej ręce i płacze - nie pamiętam szczegółów, ale dobrze pamiętam, że wygrałam palmę na targach kwiatów i on był zazdrosny. Ale jako dorosły sobie to odbił, bo teraz on ma w domu kilka palm, a ja zazdroszczę ;)
To bardzo ciekawe zdjęcie Kataszo
UsuńPozdrawiam Cię
Mam zdjęcia z ukochanym dziadkiem oraz babcią, których już nie ma. Patrząc na twoje zdjęcie Stokrotko to raczej nie jesteś smutna tylko zamyślona.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam:)*
Mała zamyślona dziewczynka ... tak :-)
UsuńMam pierdyliony zdjęć z dzieciństwa, ale ani jedno nie jest tajemnicze ani zagadkowe.
OdpowiedzUsuńAle jak się przyjrzysz to z pewnością coś zauważysz...
UsuńMoże nie smutne tylko uchwycone w zwyczajnym momencie gdy starsza opiekuje się młodsza,prowadzi za rękę. To niby zwyczajne a piękne. Pozdrawiam serdecznie :)
OdpowiedzUsuńDziękuję Ci bardzo... pewnie masz rację...
UsuńNie mam dużo zdjęć z wczesnego dzieciństwa, Ale jedno jest bardzo fajne, robione przez fotografa na zabawie szkolnej, gdy poszłam ze starszym bratem pierwszy raz do szkoły. Biegałam jak szalona i nawet na zdjęciu widać, że jestem zgrzana i czerwona. A mój brat taki ładny chłopczyk w 2 klasie.
OdpowiedzUsuńBo stare zdjęcia mają urok...
UsuńNie myślałam o starych zdjęciach pod tym kątem, a może warto?!
OdpowiedzUsuńZ pewnością warto...
UsuńTeż mam w historii rodziny wiele takich dziur, których już wyjaśnić nie można...
OdpowiedzUsuńTo rozumiesz mnie Urszulko...
UsuńStare fotografie mają w sobie coś niezwykłego – zatrzymują nie tylko chwile, ale też emocje, których po latach możemy już nie odtworzyć. Czasem jedno zdjęcie opowiada więcej, niż tysiąc słów, a czasem pozostawia pytania, na które odpowiedzi zabrał czas. Dobrze, że te dwie małe dziewczynki zostały na zawsze uchwycone w tych kadrach.
OdpowiedzUsuńPięknie napisane.
UsuńZgadzam się z każdym Twoim słowem.
Stare zdjecia mają swój niepowtarzalny klimat. Moja mama miała taki duży album właśnie czarno białych zdjęć. Na drugim zdjęciu jest niesamowita radość,taka beztroska dzieciństwa.
OdpowiedzUsuńWitaj Klaro.
UsuńMasz rację jeśli chodzi o drugie zdjęcie :-)
OdpowiedzUsuńUchwycenie wyjątkowej więzi między siostrami.
1."Chodź na poszukiwanie jesieni".
2.Szelest liści uspokaja wahania nastroju.
:-)
Wspaniałe podpisy pod zdjęciami :-)
UsuńCzasem na zdjęciach tak się wyjdzie, że aż człowiek sam się zastanawia skąd taka mina lub poza. To pierwsze zdjęcie nie jest smutne, ot nie do końca widać dokładnie twarz, ale to mógłby być np uważny spokojny spacer 😃
OdpowiedzUsuńBardzo możliwe że tak właśnie było Tomku :-)
UsuńDziękuję Ci
Stokrotko te zdjęcia przede wszystkim są PIĘKNE!!!
OdpowiedzUsuńEla
Dla mnie z pewnością takie są.
UsuńSerdeczności Elu :-)
To pierwsze zdjęcie jest takie bardziej pozowane. Może nie miały ochoty?
OdpowiedzUsuńNabrałam ochoty na przejrzenie starych zdjęć. Są długie jesienno - zimowe wieczory, do grudnia nie mam planów prawie żadnych, to sobie przejrzę.
Stare zdjęcia chyba są ciekawsze od tych nowych...
UsuńOba zdjęcia są przepiękne, a dziewczynki wyglądają na szczęśliwe - nawet na tym pierwszym zdjęciu, w moim odczuciu nie ma tam smutku tylko spokój i zaciekawienie spacerem.
OdpowiedzUsuńUjmuje mnie ta czuła, siostrzana więź.
I jak się tak patrzy z boku, to usta same układają się w uśmiech do dziewczynek i do dzieciństwa, które było kolorowe, mimo że zdjęcie czarno - białe.
Pięknie skomentowałaś Igomamo. Wzruszyłam się...
UsuńUśmiechnąłem się patrząc na te dwie dziewczynki. Ja nie mam takich zdjęć z dzieciństwa.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam Panią serdecznie.
Też Mareczek
A takie czarno-białe zdjęcia są trochę tajemnicze...
UsuńMam jedno zdjęcie z wczesnego dzieciństwa, na ktorym siedzę w wózku spacerowym. Bardzo dla mnie cenne bo jeszcze wtedy żył mój tata, ktorego nigdy nie poznałam. Mam też siebie siedmiolatkę lub trochę starszą z Mamą. Pamiętam do tej pory o co mnie wtedy pytała.... Wśród zbioru zdjęć odziedziczonych po obu mamach, czyli po dwóch rodzinach dużo jest zupełnie mi nieznanych, bardzo starych z początków XX wieku . Wędrują nieodgadnione przez pokolenia. Są jednak świadectwem chociażby ówczesnej mody, architektury. Po mnie też zostanie dużo zdjęć, które dla następnych pokoleń będą tajemnicą. Wnuczki są w tym wieku, że jeszcze nie interesuje je to.... za jakiś czas bedą tego żałować, tak jak i ja żałuję, że gdy mogłam nie pytałam.
OdpowiedzUsuńDonko najserdeczniej Ci dziękuję za wzruszający komentarz.
UsuńSerdeczności...
Niedawno znalazłem zdjęcie z 1964 lub 1965 roku, z moją mamą, na chodniku trasy W-Z - a za mną widać tunel pod Placem Zamkowym (wówczas bez zamku, jedynie z kawałkiem ściany z dwoma otworami okiennymi - niestety, nie uchwyconej na żadnych posiadanych zdjęciach) oraz schody prowadzące do kościoła Św. Anny. A nad samym wjazdem do tunelu widnieje czytelny napis: DOBRZE GOSPODAROWAĆ TO OSZCZĘDZAĆ! Zdjęcie w przyszłości zamieszczę.
OdpowiedzUsuńRozumiem że to zdjęcie zamieścisz na swoim blogu.
UsuńTak, bo niestety w komentarzach nie można ☹...
UsuńNo to czekam. :-)
Usuńzastanowiłaś mnie...ja chyba nie mam takich zdjęć z dzieciństwa na których jestem smutna. zawsze robiłam "gupie miny, i strzelałam pozy. 🙄
OdpowiedzUsuńA ja chyba nigdy nie "ustawiałam" się do zdjęcia...
UsuńMam ciągoty by na blogu zaprezentować trochę naprawdę starutkich zdjęć z rodzinnej kolekcji, oczywiście nie tłumacząc stopnia pokrewieństwa a nawet nie podawać imienia. Byłby post pt. "Oni już dawno odeszli".
OdpowiedzUsuńNo to zaprezentuj Aniu...
UsuńDrugie zdjęcie zdecydowanie bardziej radosne :) Też mamy takie rodzinne pudełko ze zdjęciami, aż bym chętnie do niego zajrzała jak będę u rodziców :))
OdpowiedzUsuńKoniecznie poszukaj tych zdjęć:-)
UsuńWitaj Stokrotko
OdpowiedzUsuńMam podobne zdjęcia. Chyba tylko ja w rodzinie przywiązuję do nich większy sentyment
I ja ostatnio sięgnęłam po stare zdjęcia. Ktoś od lat niewidziany odszedł...
Tak to niestety bywa Ismeno.
UsuńPrzytulam Cię serdecznie...