Pięknej Majówki...

 ...życzy Wam...

...leżąca w łóżeczku w towarzystwie rwy kulszowej...

Stokrotka

Historia Zamku Królewskiego w Warszawie - zakończenie

1. Lipiec 1949 rok. Uchwała Sejmu Ustawodawczego zobowiązująca do odbudowy Zamku.

2. Październik 1950 rok. Powołano Komitet Odbudowy Zamku .

3. Lata 1954-1955. Konkurs na projekt odbudowy Zamku. Skierowanie do realizacji projektu autorstwa prof. Jana Bogusławskiego. Powstanie pracowni architektonicznej "Zamek".

4. Lata 1962- 1964. Rewitalizacja Biblioteki Królewskiej.

5. Lata 1962- 1965. Zawieszenie prac dotyczących odbudowy Zamku, uporządkowanie terenu zamkowego.

6. Po roku 1965. Zakaz publikacji na temat Zamku.

7. Styczeń 1971. Podjęcoe decyzji o odbudowie Zamku przez wladze PZPR i inauguracyjne posiedzenie Obywatelskiego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie.

8. 17 wrzesnia 1971  Początek prac budowlanych, położenie pierwszej cegly.

9. Luty 1973 ‐ umieszczenie wiechy na dachu Zamku.

10. Lipiec 1974 Montaż hełmu oraz uruchomienie zegara na Wiezy Zegarowej. Oddanie bryly w stanie surowym. Początek prac nad urządzeniem wnętrz.

11. W roku 1979 utworzenie nowej instytucji o nazwie "Zamek Królewski w Warszawie Pomnik Historii i Kultury Narodowej".

12. W czerwcu 1981 otwarcie w podziemiach Zamku pierwszej wystawy pod tytułem "Dzieje i odbudowa Zamku Krolewskiego".

13. Wrzesień 1981 Wpisanie Zamku i Starego Miasta na Listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO.

14. W roku 1984  częsciowo otwarto Zamek dla publicznosci.

15. W 1988 roku symboliczne zakończenie odbudowy bryły głównej , udostępnienie publiczności Sali Wielkiej -Balowej.

16. W grudniu 1990 przekazanie symboli panstwowości polskiej prezydentowi RP Lechowi Wałęsie przez prezydenta RP na uchodżstwie Ryszarda Kaczorowskiego.

17. W latach 1990-1991 wykonano w Dawnej Izbie Poselskiej freski z herbami województw i ziem Rzeczypospolitej.

18.W pażdzierniku 1994 roku prof. Karolina Lanckorońska przekazała do Zamku w darze dzieła sztuki m.in. dwa portrety pędzla Rembrandta.

19 . W maju 2008 zakończono remont i udostępniono publiczności Pałac pod Blachą.

20. W 2009 roku zakończono rewitalizację Arkad Kubickiego.

21. W 2011 roku udostępniono publicznosci Galerię Lanckoronskich, Galerię Malarstwa, Rzeżby i Sztuki Zdobniczej.

22. W lipcu 2011 roku odtworzono i udostępniono publiczności Apartament księcia Józefa Poniatowskiego w Pałacu pod Blachą.

23. W 2013 roku przeprowadzono remont fasady Zamku od strony Wisły.

24. W maju 2015 udostępniono publiczności Ogród Górny, rozpoczęto prace nad odtworzeniem Ogrodu Dolnego...

25. Zamek Królewski w Warszawie caly rok jest oblegany przez turystów i mieszkańców stolicy.

Wszystkim osobom, których zainteresowala historia Zamku Krolewskiego w Warszawie bardzo dziękuję.

Historia Zamku Królewskiego w Warszawie - ciąg dalszy

 1. Lata 1737-1746. Rozbudowa Zamku za Augusta III. Powstanie skrzydła wschodniego z rokokową elewacją.

2. Rok 1764 Elekcja króla Stanisława Augusta. Zamek staje się rezydencją króla. Powstają nowe aranżacje i wyposażenie sal apartamentów Wielkiego i Królewskiego w stylu klasycyzmu stanisławowskiego. Budowa Biblioteki Królewskiej.

3. W roku 1772 pierwszy rozbiór Polski.

4. Lata 1793,1794, 1795 Powstanie Kościuszkowskie i rozbiory: Upadek Państwa.

5. Lata 1816-1921 Budowa Arkad Kubickiego i Ogrodu Dolnego. Wyburzenie zabudowy przedzamcza i utworzenie Placu Zamkowego.

6. Lata 1832-1852 Zamek staje się siedzibą namiestników carskich. Likwidacja Sali Senatorskiej i Pokoju Marmurowego. Wywózki do Rosji zamkowych dzieł sztuki.

7. Lata 1915-1928. Przywracanie historycznego wyglądu bryle i wnętrzom Zamku pod kierunkiem architekta Kazimierza Skórewicza. Odkrycie gotyckiej elewacji Dworu Wielkiego. Powrót wywiezionych do Rosji obiektów zamkowych.

8.Lata 1926-1939 Zamek oficjalną siedzibą prezydenta RP i muzeum. Prace architektoniczne pod kierunkiem Szyszko-Bogusza.

9. 1 września 1939. Wybuch II wojny światowej.

10. 17 września 1939 roku - "Czarna niedziela" - bombardowanie i pożar Zamku, śmierć kustosza Kazimierza Brokla. Zamkowy zegar na wieży zatrzymał się tego dnia na godzinie 11.15.

11. Wrzesień 1939 - styczeń 1940. Ewakuacja zbiorów, wynoszenie fragmentów wystroju wnętrz.

12. Listopad 1939 - styczeń 1940 Przygotowania do wysadzenia murów, wiercenie otworów na dynamit przez żołnierzy niemieckich.

13. 1 sierpnia - 2 października 1944 roku. Powstanie Warszawskie.

14. Wrzesień 1944 rok. Wysadzenie murów, ostateczne zniszczenie Zamku Królewskiego.

Zamek Warszawski został skazany na zagładę zgodnie z tezą polityki Hitlera: "odbierzcie narodowi pamiątki jego przeszłości, a w drugim pokoleniu przestanie być narodem".

Zapraszam na ciąg dalszy w którym będę pisać o odbudowie Zamku Królewskiego.

DOPISEK:

Na Zamku Królewskim w Warszawie Sejm Czteroletni uchwalił w 1791 roku Konstytucję 3 Maja. Była to pierwsza Konstytucja w Europie i druga na świecie po amerykańskiej.

 

Historia Zamku Królewskiego w Warszawie

Zamek Królewski i Plac Zamkowy na obrazie J. Seydlitza przed 1852 rokiem.

Jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś więcej o tym "jak to było z Zamkiem Królewskim" w Warszawie to serdecznie Was zapraszam.

Zacząć muszę jednak o początków Warszawy. I tak:

1. Ok. roku  1300 nastąpiło założenie czyli lokacja Starej Warszawy.

2. Pierwsza wzmianka o Warszawie znajduje się w dokumencie księcia Siemowita II.

3. W roku 1339 w lokalnym centrum Warszawa odbył się proces polsko-krzyżacki przed sądem papieskim.

4. W roku 1413 nastąpiło potwierdzenie praw miejskich Starej Warszawy przez Księcia Janusza I Starszego.

5. W latach 1526=1529 wygasła linia Piastów Mazowieckich  W Warszawie odbył się pierwszy sejm koronny.

6. Lata 1569-1573 - Unia Lubelska i pierwsza wolna elekcja. Warszawa stała się rezydencją Zygmunta Augusta, stolicą sejmową i elekcyjną.

7. W latach 1609-1613 nastąpiło przeniesienia z Krakowa do Warszawy głównej siedziby królewskiej. Warszawa stała się nowym centrum państwowym Rzeczypospolitej.

8. Lata 1655-1660 to najazd szwedzki , który spowodował zniszczenia i wyludnienie miasta.

9. Lata 1788-1792 Obrady Sejmu Wielkiego i Konstytucja 3 maja 1791 roku. Wojna z Rosją.

10. Lata 1914-1918 - I wojna światowa.

11. Rok 1918 - Odrodzenie Rzeczypospolitej Polskiej.

A jeśli chodzi o Zamek to:

1. W XIII/XI powstał gród książęcy chroniący miasto i przeprawę przez Wisłę.

2. Ok roku 1410 wzniesienie przez księcia Janusza I Starszego okazałej gotyckiej rezydencji zwanej Domem lub Dworem Wielkim.

3. W roku 1529 obrady pierwszego sejmu koronnego w Zamku.

4. Lata 1569-1572 nastąpiła rozbudowa Zamku przez Zygmunta Augusta.

5. Lata 1600-1619 Barokowa rozbudowa Zamku przez Zygmunta III / powstanie pięcioboku zamkowego/

6. W roku 1611 zamek stał się stałą rezydencją króla Zygmunta III.

7. W latach 1655-1657 nastąpiła dewastacja i grabież rezydencji królewskich w czasie potopu szwedzkiego.

Myślę, że na razie wystarczy tych dat....

Jeśli jednak jesteście zainteresowani to zapraszam na ciąg dalszy...

Z cyklu "żeby nie zwariować " - Budynek Parlamentu Węgierskiego

Wracam do cyklu "nie-zwariowania" bo czasy nadal beznadziejne.

Pomyślałam sobie, że budynek Parlamentu Węgierskiego znany jest wielu osobom. Każdy kto był kiedyś w Budapeszcie zwrócił z pewnością uwagę na urodę i majestat tej budowli.

 

Ale po kolei: 

W 1867 roku po wielu stuleciach istnienia w ramach cesarstwa Habsburgów Węgry zostały uznane za państwo niepodległe, chociaż ze wspólnym z Austrią monarchą w osobie Franciszka Józefa, który w tym samym roku został koronowany na króla Węgier w Budapeszcie.

Nowe państwo węgierskie miało oddzielny parlament, którego nowa siedziba miała stanąć w Budapeszcie.

Zgodę na budowę uzyskano w 1880 roku, a prace rozpoczęto w roku 1884 pod kierunkiem architekta Imre Steindla. Budowlę ukończono w roku 1902. 

Gmach parlamentu, stojący nad Dunajem jest jednym z najbardziej imponujących przejawów dziewiętnastowiecznego neogotyku na świecie. Budowla ta - jak podają przewodniki po Budapeszcie - jest wyrazem ambicji od niedawna niepodległego królestwa, narodowej dumy z bohaterskiej przeszłości chrześcijańskiej a zarazem kosmopolityzmu stolicy. Daje też świadectwo bogactwa, jakie w owym czasie przyniosło Węgrom ożywienie gospodarcze.

Kolosalna kopuła budowli wznosi się między dwiem wysokimi wieżami neogotyckimi, wśród oszałamiającej obfitości innych wież i wieżyczek. Ma ona wysokość 96 metrów, co nawiązuje do zwycięstwa Madziarów w 896 roku. Wewnątrz budynku znajduje się 10 dziedzińców, 29 klatek schodowych i setki pokoi.

Myślą przewodnią jest tu węgierska tożsamość narodowa. Z zewnątrz zdobią budynek posągi węgierskich władców, książąt z Siedmiogrodu i dawnych słynnych wojowników. Nad oknami widoczne są herby królów i książąt.

Naprzeciwko parlamentu znajduje się konna statua Franciszka Rakoczego, ksiącia siedmiogrodzkiego, który na początku XVIII wieku stanął na czele powstania przeciw Habsburgom. Po północnej stronie budynku stoi otoczony kilkoma innymi postaciami posąg Lajosa Kossutha, przywódcy Wiosny Ludów w 1848 roku, rewolucji przeciw władzy Habsburgów.

Byłam w Budapeszcie kilka razy, tak więc miałam okazję podziwiać budynek Parlamentu. W czasie ostatniego pobytu płynęłam wieczorem statkiem po Dunaju. Widziałam więc Parlament w wyjątkowo pięknym, wieczornym oświetleniu.

Byłam też kiedyś w środku budynku. Stałam oczarowana w środku szesnasto-bocznego holu znajdującego się pod kopułą. Odwracałam się wtedy we wszystkie strony bo nie wiedziałam co najpierw podziwiać. Po obu stronach holu znajdują się sale przeznaczone dla dwu izb węgierskiego parlamentu.

Wewnątrz budynku znajdują się główne schody nad którymi lśnią malowidła plafonu. A sala główna otoczona jest posągami najważniejszych przywódców węgierskich. Najważniejszy to ten, który przestawia św.Stefana, który jako Stefan I był pierwszym królem Węgier.

Jeśli będziecie kiedyś w Budapeszcie, a myślę że teraz będzie to wyjazd do normalnego kraju, to koniecznie obejrzyjcie tę budowlę. Nawet jak już kiedyś  ją widzieliście...

I fakt, że piękny modry Dunaj płynący u stóp Parlamentu nie jest wcale modry tylko mętno-brązowy... nie będzie miał żadnego znaczenia.

Dzisiaj będzie o spaniu...

                     Bratki mi kwitną w loggii

Podobno problemy ze spaniem mają wszyscy ludzie . No... prawie wszyscy...

Jeśli chodzi o mnie to w ciągu dnia zdarza mi się przysnąć na pół godzinki. No ale w końcu jestem babcią, to nie ma się dziwić. Poza tym zasypiam w dzień bo w nocy mało śpię. No i takie to błędne koło...

Poszukałam informacji na temat zaburzeń sennych u sławnych ludzi.

I tak:

1. Juliusz Cezar /100-44 r pne / tak przyzwyczaił się do swojej bezsenności, że bezsenne noce wykorzystywał na pisanie listów i planowanie kampanii wojskowych.

2. Oktawian August /63pne - 14ne/ aby usnąć rozkazywał sekretarzom aby co wieczór czytali mu na głos lub opowiadali zajmujące historie. Brak snu nadrabiał drzemiąc za dnia w swoim ukochanym ogrodzie.

3. Karol Wielki /742-814/ miał krótki i przerywany sen. Budził się w nocy cztery albo pięć razy, aby modlić się lub rozmyślać w sprawach państwowych. Prowadził ascetyczny tryb życia a sen podporządkowywał obowiązkom.

4. Piotr I Wielki /1672-1725/ Car budził się często w samym środku nocy po czym ruszał na wędrówki po Petersburgu , nadzorując stocznie, produkcję broni i garnizony wojskowe. Zamiast spać zajmował się rzemiosłem i technologią, ucząc się nowych umiejętności.

5.Jerzy III / 1738-1820/ Król Wielkiej Brytanii cierpiał na bezsenność podczas kryzysów związanych z chorobą psychiczną. Według kronikarzy nocami był aktywny, niespokojny i gadatliwy. W listach pisał że: "jego sen nie jest wolny od myślenia o ludziach, których widuje codziennie."

6. Emily Bronte /1818-1848/ Pisarka stosowała niecodzienną metodę walki z bezsennością - nocami chodziła w kółko wokół stołu, aż robiła się na tyle zmęczona, że zasypiała.

7. Fiodor Dostojewski /1821-1881/ Pisarz cierpiał na przewlekłą bezsenność związaną z epilepsją i napięciem psychicznym. Nocami wstawał aby pisać i analizować swoje powieści, często pracując do świtu.

8. Marcel Proust  / 1871-1922/ Problemy ze snem towarzyszyły pisarzowi od dzieciństwa. Z powodu astmy i lęków często spał w dzień a pracował nocami, wykorzystując je do pisania i robienia korekt swoich powieści.

9. Nikola Tesla /1856-1943/ Wynalazca miał krótkie, przerywane cykle snu i często spędzał noce w laboratorium. Przyznawał też że zdarza mu się zapomnieć o jedzeniu i odpoczynku, poświęcając się całkowicie pracy.

10. Franz Kafka /1883-1924/ Pisarz w swoich Dziennikach notował, że  bezsenność niszczy jego ciało, lecz noc daje mu jedyny czas na pisanie. W liście do ukochanej Mileny napisał: "Sen jest istotą najniewinniejszą, a człowiek bezsenny najbardziej winną".

11. Winston Churchill /1874-1965/. Brytyjski premier miał odwrócony rytm dobowy. W południe ucinał sobie 1-2 godzinną drzemkę, a potem pracował nawet do trzeciej w nocy. Jego towarzyszami były wtedy mocne cygara i mocno rozcieńczona wodą whisky.

Jakie stąd wnioski? 

Ano takie, że na bezsenność cierpieli i cierpią władcy i ludzie utalentowani.

Więc jeśli macie problemy ze spaniem no to zaliczacie się do tych właśnie ludzi.

I to by było na tyle 😁

A na Kurpiach... - z cyklu "Polska Nieznana"

Największą zaletą Kurpi jest kultura ludowa i miejscami dzika przyroda. Można ten region poznać zatrzymując się w tamtejszych gospodarstwach agroturystycznych w takich miejscowościach jak Łyse, Kadzidło, Czarnia, Lipniki, Wydmuchy, Myszyniec czy Lelis.

Niewiele jest już w Polsce miejsc gdzie folklor jest tak żywy. Mieszkańcy wsi kurpiowskich pielęgnują i kultywują tradycje swoich przodków, lepią pieczywo obrzędowe, robią bajecznie kolorowe palmy wielkanocne i wycinanki, pielęgnują stare zwyczaje. 

Konkurs palm wielkanocnych w Łysem

                        Zagroda Kurpiowska w Kadzidle

W Nowogrodzie i Kadzidle znajdują się skanseny, w których nie tylko można podziwiać architekturę wsi kurpiowskiej - odbywają się tu także bardzo ciekawe imprezy z udziałem zespołów ludowych. W Kadzidle odbywa się w czerwcu Wesele na Kurpiach, a w Myszyńcu w ostatnią niedziele sierpnia można uczestniczyć w Kurpiowskim Miodobraniu. Spędzając urlop w kurpiowskich gospodarstwach agroturystycznych można wciąć udział w różnego rodzaju warsztatach - wycinkarskich, robienia bibułkowych kwiatów, gotowania regionalnych potraw czy produkcji lokalnego napitku - piwa kozicowego. 

Jest też na Kurpiach Torfowisko Serafin i Torfowisko Karaska do których można tylko zajrzeć bo rosną tam gatunki chronione a także rezerwat Czarnia, w którym chroniony jest fragment naturalnego boru świeżego... Drzewa rosnące w tym rezerwacie mają ok 200 lat. Osobliwością rezerwatu są sosny bartne.

Można też popłynąć spokojną rzeką Omulew.

Byliście na Kurpiach? Ja byłam kiedyś w Łysem żeby zobaczyć te piękne palmy. No i podziwiałam zagrody kurpiowskie w Kadzidle.

A może piliście piwo kozicowe? Nie ma ono związku z kozicami a produkowane jest z młodych pędów jałowca zwanych kozicami... no i jest to podobno rzeźwiący napój bezalkoholowy. 

A może ktoś z Was mieszka na Kurpiach?

Epitafium

Powtarzam tekst sprzed lat:

____________________________________

Kolejność była taka:

1. Na początku października 2018 roku Młodszy zapytał mnie esemesem co chciałabym dostać od niego na imieniny. Odpowiedziałam, że ostatnią, ciepłą jeszcze książkę Wiesława Myśliwskiego.

No i ją dostałam. I zaczęłam czytać. Ale powoli. Jedną, dwie strony dziennie. Bo książek tego pisarza nie da się czytać szybko. Każde słowo, nawet najzwyklejsze ma tam wiele znaczeń. Bo jest to książka o życiu.

2. Pod koniec października otrzymałam z Klubu Księgarza mailową informację, że w dniu 7 listopada o godzinie 17.00 w siedzibie klubu na Rynku Starego Miasta odbędzie się spotkanie z autorem tej książki w związku z przyznaniem jej tytułu Książki Października 2018.

Więc przełożyłam wszystkie ważne sprawy jakie miałam zaplanowane na to popołudnie, nawet wizytę u bardzo dobrego i znanego lekarza.

Poszłam.

Usiadłam cichutko w najciemniejszym kąciku.

Nie będę pisać kto siedział koło mnie i jak znakomite towarzystwo było na sali.

I tak mi nie uwierzycie.

Ale i tak najważniejszy był Pan Wiesław Myśliwski....

...który powiedział że:

„… tak właściwie to on nie ma nic do powiedzenia”

„… bo woli żeby jego goście mówili i pytali’

„ … bo tak naprawdę to napisanie książki przychodzi mu z wielkim trudem”

„…. i każdą książkę pisze kilka lat… i ciągle zmienia to co napisał”

„… i nigdy nie jest z niej zadowolony”

„…. i że jak już książkę skończy i odda do wydawnictwa to potem jeszcze ciągle wydzwania do redaktora i prosi żeby wiele rzeczy w tekście zmienić”

„ … a przy tej książce to nawet jeszcze dzwonił do drukarni prosząc o zmianę kilku słów”

„… i właściwie to nie wie o czym są jego książki”

„… i że jego pisanie wywodzi się z literatury chłopskiej. Ale nie z tej literatury pisanej, bo takiej nie było, tylko z tej literatury mówionej…. Bo bardzo lubił jako dziecko i młodzieniec słuchać jak opowiadali starzy, prości, niepiśmienni ludzie...”

„ A wszystko od lat pisze ołówkiem typu HB. I że jak kiedyś na jakimś spotkaniu o tym powiedział to otrzymał parę dni później paczkę z tymi ołówkami. Ale nie bardzo wie od kogo był ten prezent”

Gdy jako ostatnia z kolejki podeszłam do stolika przy którym Pan Myśliwski podpisywał książkę usłyszałam:

- Komu mam wpisać?

- Jadwidze – odpowiedziałam.

Spotkanie zakończyło się życzeniem wszystkich gości aby następne  odbyło się za rok w tym samym miejscu w związku z przyznaniem Panu Myśliwskiemu Nagrody „Nike” za tę książkę.

Byłaby to trzecia nagroda, bo dwie /za „Widnokrąg” i za „Traktat o łuskaniu fasoli”/ już otrzymał.

O samej książce nie napiszę zupełnie nic. Może tylko to, że jest to książka o przemijaniu, o pamięci i o różnicach między pokoleniami.

Wydaje mi się, że każdy inteligentny człowiek powinien ją przeczytać.

Bo tak się składa, że pisarz, który wywodzi swoje pisarstwo ze źródeł chłopskiego doświadczenia pisze dla prawdziwej inteligencji.

A czym jest "ucho igielne" też przecież wiecie.

Ja tylko dodam, że jest to też wąska furtka w murach Sandomierza, z którym Pan Myśliwski jest nierozerwalnie związany.  I ta furtka jest w tej książce symbolem komunikacji między młodym i starym człowiekiem.

Urywki z książki "Ucho igielne" czytał Pan Jerzy Radziwiłłowicz. 

________________________________________

To takie przykre, że nie usłyszę już nigdy Pana Wiesława Myśliwskiego...

Więc zacznę od nowa czytać Jego książki...

Obsesje i dziwactwa wielkich ludzi

 

Podaję za  Angora-Peryskop z dn. 11.02.2026:

1. Leonardo da Vinci /1452-1519/

Wielki artysta i wynalazca tworzył swoje notatki w lustrzanym odbiciu. W ten sposób jako osoba leworęczna nie rozmazywał własnego pisma, a także utrudniał jego czytanie postronnym.

2. Rudolf II Habsburg /1552-1612/. 

Cesarz rzymski zbierał wszelkie osobliwości, poczynając od rzadkich minerałów i egzotycznych zwierząt a kończąc na ludziach o nietypowym wyglądzie. W swojej kolekcji miał między innymi "róg jednorożca".

3. Piotr I Wielki /1672-1725/. 

Car Rosji miał nietypowe hobby - osobiście usuwał sobie chore zęby i używał kleszczy, aby wyrywać je także swoim poddanym, arystokratom, dworzanom, prostym marynarzom. Przechowywał je w słoiku.

4. Immanuel Kant / 1724-1804/.

Niemiecki filozof obsesyjnie trzymał się rutyny dnia. Przez 50 lat wychodził z domu o tej samej porze i odbywał spacer tą samą trasą. Nie tolerował żadnych zmian w harmonogramie. Mieszkańcy Królewca ustawiali zegarki według jego kroków.

5. Lord Byron /1788-1824/

Wielki poeta kochał zwierzęta. Gdy podczas studiów na uniwersytecie Cambridge zabroniono mu trzymać psa, sprowadził do akademika młodego niedźwiedzia.

6. Charles Dickens /1812-1870/

Pisarz przywiązywał wielką wagę do rytuałów i porządku. Podczas noclegów w hotelach przemeblowywał pokoje tak, aby utworzyć układ panujący w domu. Spał zawsze z twarzą zwróconą na północ.

7. Nikola Tesla /1856-1943/

Wynalazca miał obsesję liczby 3 oraz jej wielokrotności. Twierdził, że jest zakochany w białej gołębicy, która odwiedza okno jego nowojorskiego hotelu, a ona odwzajemnia uczucia. Gdy uległa wypadkowi, stwierdził: "Z chwilą jej śmierci zgasło światło mojego życia".

8. Franz Kafka /1883-1924/

Pisarz był niewolnikiem rytuałów. Codziennie zaparzał kawę dokładnie z 60 ziaren.

9. Albert Einstein / 1879-1955/

Genialny fizyk nie cierpiał nosić skarpetek. Już jako nastolatek skarżył się, że jego palce zawsze robią w nich dziury. W liście do przyszłej żony pisał: "Nawet przy najbardziej uroczystych okazjach udawało mi się obyć bez skarpetek".

10. Howard Huges / 1905-1976/

Przedsiębiorca, wynalazca i pionier lotnictwa cierpiał na obsesję czynności. Potrafił myć ręce kilkanaście razy z rzędu, często obcierając je do krwi.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Niezależnie od tego czy jesteście wielkimi ludźmi czy nie ... napiszcie proszę czy któreś z tych obsesji i dziwactw są Wam trochę .... bliskie 😃...

Bo jeśli chodzi o mnie to chyba za często myję ręce no i jestem przekonana, że ten ptaszek kolorowy który do mnie każdego ranka przylatuje na parapet bardzo mnie polubił... No i chce chyba ze mną pogadać , bo puka mi w szybę dzióbkiem...

A te kaczuszki wyżej to dla ozdoby...

Dzieło Leonarda da Vinci...

Weszłam do refektarza kościoła Santa Maria delle Grazie w Mediolanie i usiadłam na posadzce naprzeciwko „Ostatniej Wieczerzy” Leonarda da Vinci. Obok przewodnik opowiadał turystom po angielsku o tym, co zdarzyło się w Mediolanie 15 sierpnia 1943.r. W tym dniu alianci prawie całkowicie zbombardowali Mediolan. Zniknęły średniowieczne i renesansowe kamienice. Zbombardowany został także ten kościół… .

----------------------------------------------------------------------------------

Tylko częściowo ocalała ściana z „Ostatnią Wieczerzą”. Słuchałam uważnie słów przewodnika, starając się zapamiętać jak najwięcej. A więc; Leonardo da Vinci otrzymał zamówienie na fresk od księcia Mediolanu Ludovico Sforzy. Malował „Ostatnią Wieczerzę” w latach 1495-1498. Technika olejowa, którą się posłużył, okazała się bardzo nietrwała, bowiem farby olejne pozostawione na powierzchni tynku są podatne na działanie wilgoci i na wietrzenie. Jednak lepszy jest dobór barw i odcieni, dlatego przez krótki czas freski olejowe są piękniejsze. Później niszczeją niestety; czasami w sposób katastrofalny, tak jak to było w przypadku tego fresku. Gdyby mistrz nakładał pigmenty na mokry tynk, weszłyby w reakcję chemiczną i związałyby się silnie z porowatą powierzchnią ściany.

 Fresk był przez wiele lat nieudolnie restaurowany i kilkakrotnie niszczony. Najpierw zakonnicy klasztorni zmyli omyłkowo część obrazu, następnie w 1800 roku powódź zalała refektarz, potem kwaterujące w kościele wojska napoleońskie ćwiczyły w refektarzu strzelanie do celu.

Mimo znacznych zniszczeń, nadal wyczuwa się  klasyczne piękno malowidła, którego sława przetrwała stulecia. Fresk wymaga jednakże ciągłych renowacji, które z reguły trwają kilkakrotnie dłużej niż trwało samo malowanie dzieła. Jest niesamowicie naturalistyczny, znawcy podziwiają w nim proporcje i symetrię. Promieniuje czarem, nastrojem, wspaniałością kompozycji, patosem postaci, mistrzostwem detali trudnym do ujęcia w słowa.

Często jest określany jako „Najsmutniejszy obraz Świata”. Jak wiadomo w „Ostatniej wieczerzy” Jezus Chrystus ogłosił, że jeden z apostołów go zdradzi. Obraz jest wyjątkowy pod wieloma względami. Malując go Leonardo sięgnął do cechy narodowej Włochów (sam był obywatelem Florencji) - mianowicie do żywej gestykulacji. Wszystkie 13 postaci gestami rąk odkrywa swoje uczucia. Chrystus – rozkładając bezradnie ręce gdy mówi o zdradzie. Judasz – zaciskając w prawej dłoni sakiewkę, a lewą rozprostowując. Piotr – lewą ręką dotyka ramienia Jana i patrzy na Chrystusa jakby pytał, kto będzie zdrajcą. Za nim widać rękę z nożem. Nóż dotyka żeber Judasza, który przestraszony nachyla się do przodu i przewraca solniczkę. Jest kilka wersji przypuszczeń, do kogo należy ta ręka. Jedna z nich mówi, że nóż trzyma Święty Piotr – on to przecież bronił Jezusa przed napastnikami w Getsemani… Wszystkie inne postacie też żywo gestykulują.

Wydaje mi się, że najpiękniejszy opis „Ostatniej Wieczerzy” i jej otoczenia stworzył Johann Wolfgang Goethe. Opis ten został opublikowany w Kunst und Altertum w 1817 roku. Zacytuję tu jego fragment:

„Miejsce, gdzie namalowany jest fresk od razu przyciąga spojrzenie. Mądrość artysty uwidacznia się w wyborze motywu. Czyż w refektarzu może być coś bardziej pasjonującego i szlachetniejszego niż Ostatnia Wieczerza, która na wieki pozostała w całym świecie symbolem świętości?/…/ Naprzeciw wejścia, na węższej ścianie w głębi sali stał stół przeora, z obydwu stron stoły mnichów. Wszystkie na jednostopniowym podwyższeniu nad podłogą. /…/, gdy wchodzący odwracał się, widział na czwartej ścianie, /…/, namalowany czwarty stół, przy nim Chrystusa i jego uczniów, jak gdyby też należeli do Zgromadzenia. /…/ obrus z zagniecionymi fałdami, o wzorze w paski i z podpiętymi narożami wziął malarz z pewnością z klasztornej pralni; miski, talerze,/…/ i inne sprzęty podobne były do tych, którymi posługiwali się mnisi /…/. Chrystus miał spożywać ostatnią wieczerzę u dominikanów w Mediolanie”.

Z kolei Matteo Bondella, kuzyn przeora klasztoru dominikanów przy Santa Maria delle Grazie, który był świadkiem „rodzenia się” fresku – tak opisywał pracę Leonarda:

„Zwykł był Leonardo od wschodu słońca do zmierzchu wieczornego nie wypuszczać pędzla z ręki, zapominając o jedzeniu i piciu, malować bez ustanku. Potem następowały też dwa lub trzy dni, że nie przyłożył ręki, choć czasem bawił tam dwie lub trzy godziny dziennie i patrzył tylko i dumał, i w sobie oceniał badawczo swoje postacie.”

 I jeszcze jedno. Z książki Ernsta Ullmanna „Leonardo da Vinci” (która jest dla mnie głównym źródłem wiedzy na temat tego dzieła), dowiedziałam się, że głowę Chrystusa pozostawił mistrz nieskończoną. Dopracował natomiast głowę Judasza, która jest doskonałym portretem zdrady i okrucieństwa.

--------------------------------------------------------------------------

Siedziałam na podłodze refektarza i patrzyłam na „Ostatnią Wieczerzę”. Było cicho i pusto. Wszyscy już wyszli. Nawet nie zauważyłam, że się ściemniło. Usłyszałam wysypujące się z sakiewki Judasza srebrniki. Nóż wypadł z ręki Świętego Piotra. A Chrystus pochylił głowę jeszcze bardziej, spuścił oczy i rozłożył ręce; tym gestem potwierdził to, co miało się stać. 
-------------------------------------------------

Kochani! W związku z nadchodzącymi Świętami składam Wam bardzo serdeczne życzenia spokoju, radości i miłości...

"Twórczość jako sens istnienia w XXI wieku"

Taki jest tytuł książki Pani profesor Marii Szyszkowskiej.

Ale przedtem jeszcze dwa zdjęcia . 

Na pierwszym widać łabędzicę, która mości sobie gniazdo pod drzewem na Wyspie Miłości w Parku Zdrojowym. 

Na drugim skłócone kaczki -  kaczor przycupnął po prawej stronie drzewa a kaczka po lewej...

---------------------------------------------------------------------

Książkę Pani Maria Szyszkowska poświęciła twórczości kulturowej.

Wyodrębniamy przede wszystkim twórczość literacką, artystyczną, naukową, ale także polityczną, gospodarczą, społeczną, techniczno-informatyczną, religijną i prawną.

Warunkiem autentycznej twórczości, takiej, która wyraża świat przemyśleń i przeżyć twórcy jest wolność wewnętrzna, czyli umiejętność przezwyciężania obiegowych poglądów i nie poddawania się manipulacji mediów.Wymaga to także odwagi, bo często twórca jest osamotniony w swoich poglądach i twórczości.

Twórczość pełni szczególną rolę w poznawaniu siebie. Dowiadujemy się dzięki niej o własnych możliwościach, skłaniamy się do poszukiwania własnego wyrazu dla przemyśleń, przeżyć i doznań. 

Twórczością zajmują się głównie jednostki niepospolite. Niestety, to nie one zyskują szacunek. Szacunkiem darzy się często polityków i osoby często występujące w mediach. A także osoby bogate. Określa się je słowem elita. Tymczasem nawet dyplom uniwersytecki nie powinien być wyznacznikiem wyższej kultury. 

Prawdziwą elitą są osoby, które mają poczucie odpowiedzialności za innych. To osoby nieprzeciętne o szerokich horyzontach myślowych i dużej wrażliwości. Dotyczy to twórców różnych dziedzin.

Artyści i pisarze to ludzie o wyjątkowych uzdolnieniach. Ich istnienie i twórczość powoduje często lęk rządzących, ponieważ sztuka pobudza dążenia wolnościowe.

Pani Maria Szyszkowska tak pisze:

"Tworzyć dzieła sztuki i dzieła literackie, a także oddawać się innym rodzajom twórczości, to znaczy żyć. Żyć pełnią swoich możliwości. Marnujemy własne możliwości jeśli jesteśmy bierni, a potem żałujemy własnych niedokonań. Możliwości twórcze są w każdym z nas. Wartość naszego życia nabiera sensu także gdy jest w nim miejsce na sztukę i literaturę piekną, które skierowują nas ku wyżynom".

Myślę, że wszyscy zgadzamy się z autorką książki.