Słynne nieudane zamachy

                                           A jesień ciągle piękna...

Dopisek z dn.8.11.2026 godz. 5.10:

Uwaga! 

Poniższy tekst nie ma żadnego związku z zamachem który miał miejsce w Krakowie w dn.7 listopada 2026 r. Tekst został opublikowany 7go listopada o godzinie 8.00.

------‐------------------------

Dzisiaj będzie o zamachach, które się nie udały...A żałować należy, że nie udał się zamach na Hitlera...

Podaję za Angora - Peryskop z dnia 10.05.2026.

1. Andrew Jackson jako pierwszy urzędujący prezydent USA był celem ataku. W roku 1835 bezrobotny malarz Richard Lawrence próbował oddać do niego dwa strzały z bliska. Broń nie wypaliła.

2. Królowa Wiktoria wiele razy cudem uniknęła śmierci z rąk zamachowca. W roku 1840 William Oxford dwakroć wystrzelił w kierunku powozu królowej i księcia Alberta z pistoletów, które zapomniał naładować kulami.

3. Franciszek Józef I przeżył siedem napaści na swoje życie. Najbardziej absurdalna miała miejsce w 1853 roku. Nóż węgierskiego krawca Janosa Libenyiego zatrzymał się na sztywnym kołnierzu cesarskiego munduru.4. 

4. Otto von Bismarck padł ofiarą zamachu w 1866 roku w Berlinie. Niemiecki student Ferdinand Cohen-Blind oddał do niego kilka strzałów z pistoletu z bliskiej odległości. Kule nie spowodowały poważnych obrażeń, ponieważ utkwiły w grubym płaszczu, który tego dnia miał na sobie kanclerz.

5.Theodore Roosevelt został raniony w roku 1912 w Milwaukee podczas kampanii wyborczej. Napastnik John Schrank strzelał z odległości kilku metrów i trafił prezydenta USA w klatkę piersiową. Kula nie dotarła do serca, ponieważ została spowolniona przez gruby plik notatek oraz metalowe etui na okulary.

6. Adolf Hitler był celem wielu nieudanych zamachów, z których część nie powiodła się przez przypadek. W 1944 roku pułkownik Claus von Staufffenberg podłożył bombę podczas narady Fuehrera z dowódcami Wehrmachtu w Wilczym Szańcu. Teczka z ładunkiem została jednak przesunięta za grubą nogę stołu, która osłabiła siłę wybuchu...

7. Ronald Reagan został postrzelony w 1981 roku przed hotelem Hilton w Waszyngtonie. John Hinckley Junior oddał sześć strzałów w kierunku prezydenta USA i jego otoczenia. Na szczęście kula odbiła się rykoszetem od opancerzonej limuzyny i straciła część energii, omijając serce Reagana o kilka centymetrów.

8. George W.Bush był celem ataku w 2005 roku podczas wystąpienia w Tbilisi. Władimir Arutiunian rzucił w kierunku prezydenta granat, który nie wybuchł ponieważ chustka w którą był owinięty zablokowała zapalnik.

Parę słów o Cmentarzu Powązkowskim

Pamięć tego zabytkowego cmentarza zaczyna się właściwie dopiero  po roku 1945.Jego archiwum zostało bowiem niemal całkowicie zniszczone w czasie ostatniej wojny. Założony w roku 1792 roku i w dniu 31 maja poświęcony w obecności króla Stanisława Augusta Poniatowskiego i licznych kościelnych hierarchów Cmentarz Powązkowski od początku był cmentarzem "lubianym i popularnym". Grzebano tu zmarłych różnego stanu i proweniencji.

Kilka miesięcy po poświęceniu nekropolii Dominik Merlini zaprojektował kaplicę pod wezwaniem św. Karola Boromeusza. Do obecnej wielkości została rozbudowana według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Ten wybitny architekt jest twórcą ponad stu pięćdziesięciu polskich kościołów, w tym wielu warszawskich. W podziemiach kościoła znajdują się bardzo głębokie katakumby.

Leżą tu: Hugo Kołłątaj, Stanisław Konarski, Wojciech Bogusławski, Jan Kiliński, Franciszek Bohomolec i cała plejada wybitnych przedstawicieli polskiego Oświecenia.

W pobliskiej Alei Zasłużonych w 1925 roku jako pierwszy pochowany został Władysław Reymont.

Cmentarz założono na obszarze dwóch hektarów, a obecnie zajmuje on około pięćdziesięciu. Już od dawna jest cmentarzem zamkniętym.

Na cmentarz prowadzi siedem bram. Najbardziej znana to brama św. Honoraty, ozdobiona dekoracyjnymi rzeźbami dłuta Leopolda Wasilkowskiego. Po prawej stronie bramy znajduje się tablica z następującymi słowami kardynała Stefana Wyszyńskiego: "Gdy gaśnie pamięć ludzka, dalej  mówią kamienie"

W czasie działań wojennych w 1939 roku kościół św. Karola Boromeusza został uszkodzony. A w czasie Powstania Warszawskiego runął razem z miastem. Na cmentarzu odbywały się walki, ale piękne nagrobki o które roztrzaskiwały się kule ocaliły wielu walczących... Na cmentarzu rośnie wiele wiekowych drzew. W ich cieniu kryją się piękne, stare rzeźby nagrobne

Dzięki powołanemu przez Jerzego Waldorffa Komitetowi Ratowania Starych Powązek wiele rzeźb udało się uratować. Nadal są  ratowane dzięki corocznym zbiórkom pieniędzy.

Cyprian Kamil Norwid tak pisał o rzeźbach nagrobnych: "A ludzie mówią i mówią uczenie że to nie łzy są, ale że kamienie..." 

Na cmentarzu jest wiele duchów. Są jednak spokojne. Nie straszą, bo są u siebie.

Podobnie jak wielu mieszkańców Warszawy i ja często chodzę na Powązki do swoich duchów...

Dwie dziewczynki

Nadszedł taki czas w którym szuka się starych zdjęć. Takich na których byliśmy jeszcze dziećmi.

Znalazłam dwa takie zdjęcia. Jestem na nich ze starszą siostrą.

Pierwsze jest raczej smutne. Idą sobie dwie biedulki - siostrzyczki same przez Park Łazienkowski. Wyglądają raczej jak Sierotki Marysie.

Drugie zdjęcie jest wesołe. Dziewczynki tarzają się w liściach zgarniętych na kupkę. Obydwie są radosne i śmieją się...

Zastanawiam się dlaczego na pierwszym zdjęciu dziewczynki są smutne, a na drugim radosne. Czy radość spowodowało tylko to bawienie się w liściach?

Zdjęcia robił prawdopodobnie ich tata.

Myślę, że wiele rzeczy wydarzyło się między czasem zrobienia pierwszego a drugiego zdjęcia.

Szkoda że nie ma już kogo o to spytać...no bo tej większej dziewczynki już dawno nie ma...nie mówiąc już o ich rodzicach...

Też macie takie zagadkowe zdjęcia z dzieciństwa? 

Takie "zwykłe" jesienne zdjęcia

Zdjęcia jesieni z Łazienek Królewskich, Kazimierza Dolnego i lasów niedaleko naszej działki...

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.

23.

   

24.

Które zdjęcie wybieracie? Bo ja dwa ostatnie - 23 i 24.

Kazimierskie legendy - o wiernym psie Werniksie

Z tej samej książeczki co poprzednio przepiszę Wam jeszcze legendę o wiernym psie Werniksie:

"Wcale to nie było tak dawno, a może tylko mnie się tak wydaje? W zeszłym stuleciu w Kazimierzu Dolnym pełno było piesków małych, dużych, zadziornych i spokojnych. Niektóre były bezpańskie, a inne miały  właścicieli, ale lubiły się włóczyć. O wielu z nich mieszkańcy opowiadają sobie po dziś dzień. Przybiegał pies z Janowca, przeprawiając się promem i maluszek z Bochotnicy, który łapał okazję. Wiele piesków towarzyszyło turystom, a najchętniej wycieczkom szkolnym. Dzieci chętnie dzieliły się z kundelkami pysznymi kanapkami, klepały i głaskały zwierzęta.

Pewnego dnia w miasteczku pojawił się duży, groźnie wyglądający pies. Nie ruszył za turystami, zaczął przyglądać się malarzom na rynku. Kiedy jeden z malarzy zaczął składać swoje rzeczy, pies chwycił jego pędzle.

-Ach, i po pędzlach! - pomyślał malarz, patrząc na groźnego brytana.

Pies podążył jednak za artystą i pędzle zostawił mu pod furtką. Za usługę zwierzę zostało wynagrodzone obiadem.

Wielokrotnie historia się powtarzała. Pies odnosił przybory malarskie artystów, a ci wynagradzali go sowicie. Pies został przez malarzy nazwany z malarska Werniksem i znalazł właściciela, malarza, który na plener przyjechał do Kazimierza z Trójmiasta.

Mijały lata, psów w miasteczku było coraz mniej. Właściciela pilnowali, aby pupile nie zostali zgarnięci przez pracowników schronisk dla  zwierząt. Malarze i architekci powtarzali, że dobrze byłoby mieć pomnik psa w Kazimierzu. I ziściło się. Prezes fundacji "20 Muz", Adam Kaczmarek, postanowił zasponsorować powstanie Pomnika Kundla Uniwersalnego. Wybrano autora- Bogdana Markowskiego. A model? Myślano o castingu, ale malarze stwierdzili, że tylko jeden pies może dostąpić tego zaszczytu. Oczywiście Werniks. Długo trwało przygotowanie projektu, pies na pomniku musiał być przecież przyjazny, zadowolony. Ale czy można wyrzeźbić uśmiechniętego kundla? Panu Markowskiemu się chyba udało.

Werniks, sędziwy pies, pojawił się w pracowni artysty pod Kazimierzem, aby zapozować i odbić swoje łapki. Te łapki widnieją po dziś dzień na palecie malarskiej, na której Werniks siedzi. Pomnik odsłonięto 4 września 2000 roku.

                                

Od tej pory Werniks pilnuje rynku, zerka ku miejscu, gdzie kiedyś przesiadywali malarze. Jest wdzięcznym tematem zdjęć. No i nikt nie może wyjechać z Kazimierza bez poklepania psa po nosku. Ma to gwarantować powrót do miasteczka".

Własnych zdjęć pieseczka i z pieseczkiem mam wiele. 

Ale pokazałam tylko to zdjęcie które znalazłam w sieci. Bo przecież Werniks należy do wszystkich którym Miasteczko się podoba. No i do mieszkańców Kazimierza Dolnego.

A może widzieliście gdzieś w Polsce pomnik innego pieseczka?

Ja widziałam jeszcze jednego.... ale pewnie i Wy go widzieliście i podziwialiście.

No i w Warszawie też jest leżący pieseczek...

Kazimierskie legendy - o diable wieczorową porą...

W tej książeczce jest też legenda o diable.

Przepisuję wiernie z książeczki:

"Kazimierski zamek wznosi się dumnie nad miasteczkiem. Często zagląda tu księżyc, a duchy... raczej rzadko. Jednak miejsce to często nawiedza pewna postać.

Wielokrotnie mieszkańcy i przyjezdni widzieli przy zamku spacerującego nieśpiesznie mężczyznę. Wysoki, szczupły, zawsze elegancki, dystyngowany. W czarnym płaszczu, z fantazją podpierający się laseczką. Twarz ma zasłoniętą przez szerokie rondo kapelusza. Przechadza się często, paląc papierosa.

Pewnego razu młody chłopak, wracając do domu, przechodził koło zamku. Poczuł zapach tytoniu. 

- Zapaliłoby się - pomyślał. I wtedy zobaczył mężczyznę w czerni. - Da pan zapalić? - zapytał chłopak.

Mężczyzna nieśpiesznie wyciągnął ku chłopakowi papierośnicę. Chłopak wziął papierosa. Przyjął też podany ogień. Już miał podziękować, kiedy zachłysnął się wdychanym dymem.

- Toż to nie tytoń, to końskie łajno - wycharczał.

Ale mężczyzny w czerni już przy nim nie było. 

Uważajcie, takie oto psikusy płata na zamku kazimierskim diabeł tym, którzy chcą tu zapalić."

Gdy byliśmy ostatnio na zamku w Kazimierzu to podświadomie szukaliśmy mężczyzny w czerni. Wprawdzie nie palimy i było piękne słoneczne przedpołudnie ... ale przecież nie wiadomo co może wymyślić diabeł żeby kogoś nastraszyć...

Na zamku kazimierskim diabła jednak nie było...

A może znacie jakiś zamek w Polsce na którym diabeł mieszka? Albo jakieś duchy zamkowe?

Kazimierskie legendy - legenda o kogucie

Gdy byłam niedawno w Kazimierzu Dolnym to kupiłam sobie taką książeczkę:

I teraz z tej książeczki przepisuję Wam legendę o kogucie:

Posłuchajcie:

" Było to dawno temu. W czasach, kiedy Kazimierza nie było, a w tym miejscu, nad rzeką powstała osada Wietrzna Góra. W owym czasie chrześcijaństwo na te tereny jeszcze nie dotarło.

Na wzgórzu południowym, tu gdzie teraz stoi klasztor franciszkanów ludzie  odkryli wielką rozpadlinę. Upiornie z niej śmierdziało. Uznano, że to wejście do podziemnego świata, w którym mieszkają złe duchy. Aby złe duchy nie wychodziły i nie zabierały ludziom tego, co mieli najdroższego, składano im w ofierze magiczne zwierzęta.

Najbardziej magiczny miał być czarny kur, czarny kogut. Wchodzono na wzgórze, zabijano czarnego koguta i wrzucano do rozpadliny.

Gdy zauważono, że czarnych kogutów brakuje, mieszkańcy jeżdzili do odległych nawet wiosek, aby je kupić. Jednak jeden z miejscowych nie chciał wyjeżdżać w niepewną drogę i postanowił złe duchy oszukać.

Mężczyzna upiekł chleb w kształcie koguta i wrzucił go do rozpadliny. Złe duchy nie wyszły, więc uznano że dały się zwieść. Od tej pory częściej  niż żywe ptaki, składano te, wypiekane z ciasta.

Wieki mijały i chrześcijaństwo dotarło na te ziemie. Księża zakazali składania pogańskich ofiar. Rozpadlinę zasypano a koguty z ciasta trafiły na stragany kupieckie. Są na nich po dziś dzień. Kogut z ciasta to najpopularniejsza pamiątka z Kazimierza.."

Czy ktoś z Was kupił sobie w Kazimierzu takiego koguta? Bo ja zawsze kupuję i to nie tylko dla siebie...

A może z innych miast czy miejscowości przywozicie sobie jakieś pamiątki?

Nie wiem jak zacząć....

 .... więc zacznę od początku...

Po obejrzeniu w Podchorążówce wystawy "Nabiści" usiadłam sobie na ławce w mało uczęszczanej części Łazienek Królewskich. Tej części którą najczęściej odwiedzałam kiedyś z mamą i siostrą jako mała dziewczynka. 

Prawie natychmiast przybiegła do mnie wiewiórka, potem druga, a potem jeszcze jedna. Niestety nie miałam orzeszków, więc chyba te śliczne malutkie rudzielce to zrozumiały bo szybko pobiegły w swoją stronę.

Siedziałam więc sobie sama i zbierałam siły do następnej wędrówki - tym razem po wystawie strojów z filmu "Lalka" gdy przeszedł koło mnie jakiś szczupły chłopak z plecakiem. Usiadł sobie "dwie ławki dalej", wyjął telefon i do kogoś zatelefonował.

Po chwili usłyszałam jego głos:

- Wiesz, ja mam w przyszłym roku maturę  a dwa dni temu skończyłem 18 lat.

.........

-  I wiesz co? Nikogo to nie zainteresowało? No naprawdę. Ani ojca ani mamy.

........

- Zupełnie nie wiem dlaczego. To znaczy wiem... 

------

-Ty wiesz co ja mam w domu? Całkowitą obojętność, nikogo nie interesuję...

-----

- Nie mówiłem ci? No bo ojciec zdradził mamę, rozwiedli się i ojciec się ożenił i będzie miał nowe dziecko...

.......

- A mama też sobie po rozwodzie kogoś znalazła i chyba jest szczęśliwa. i teraz jest tak, że z ojcem widzę się raz w miesiącu przez chwilę, bo on nie ma czasu. A mamy ciągle nie ma w domu, bo spotyka się z tym nowym facetem. 

-----

- No nie, mama jest w porządku, gotuje mi dobre obiady i dba o mnie, Tylko jak przychodzę do domu to nawet nie mam z kim pogadać. A to już klasa maturalna, mam się zdecydować co będę zdawać na maturze i na jakie studia chcę iść. 

......

- A ja jestem jak to dziecko we mgle. Nic nie wiem .... Czasami to mi się chce płakać, a czasami dostaję szału i mam ochotę roz...... wszystko w domu. Bo nikt ze mną nie rozmawia. I chyba obleję tę maturę, bo po co mi ona? Pójdę śmiecie segregować do MPO albo na jakiegoś wykidajłę...

----

- Sorry że do ciebie dzwonię, ale naprawdę nie mam z kim pogadać.

A tak wogóle to do d... to wszystko.

.

Tak mówił ten chłopak do kogoś przez telefon. Co mu odpowiadała tamta osoba nie wiem, więc w miejsce odpowiedzi postawiłam kropki. 

Potem ten chłopak usiłował z kimś innym porozmawiać, ale wyglądało na to że nikt nie odbierał telefonu.

Po pewnym czasie wstał z ławki i poszedł w kierunku wyjścia z Łazienek.

A ja zostałam na swojej ławce bardzo zasmucona.

Ciekawa jestem jakie komentarze zostawicie pod tym tekstem.

P.S. A na zdjęciach łazienkowskie drzewa, a raczej ich pnie.

Takie zwykłe jesienne zdjecia

                                     Kolory naszej działki w dniu 07.10.2026

"Jesiennego potoku nic już nie powstrzyma! Czerwień kapie z parku na ulicę,

 Jesień żyły sobie podcięła i blednie z zimna jak śmiertelnie senna Eunice"

M.Pawlikowska-Jasnorzewska "Jesień"

To najpiękniejszy według mnie wiersz o jesieni.

A może znacie inne, równie piękne?

Klub Przyjaciół Muzeum Łazienki Królewskie

 

To było tak:

Szłam sobie jedną z najpiękniejszych alejek Łazienek Królewskich gdy nagle idąca z naprzeciwka pani podeszła do mnie i zapytała:

- Pani to chyba często przychodzi do Łazienek? Bo ostatnio kilka razy panią widziałam...

- Bardzo często - odpowiedziałam - prawdę mówiąc to od kiedy się urodziłam...

- No właśnie - roześmiał się ta pani i zapytała: - A może chce pani należeć do Klubu Przyjaciół Łazienek.

- Oczywiście, że chcę - odpowiedziałam.

Wtedy ta pani powiedziała mi żebym weszła do budynku Podchorążówki /to ten budynek w którym była szkoła podchorązych a 29 listopada 1830 roku pod wodzą ppor Piotra Wysockiego rozpoczęło się Powstanie Listopadowe/ i tam się wszystkiego dowiem...

No i dowiedziałam się. I po opłaceniu wpisowego otrzymałam wczoraj złotą kartę /ta po lewej stronie na zdjęciu wyżej/ i pakiet powitalny o nazwie "Przyjaciele Zachwytów". W ramach tej karty będę mogła bezpłatnie brać udział we wszystkich wydarzeniach kulturalnych jakie odbywają się w pałacach, muzeach i budynkach Łazienek Królewskich. No i jeszcze parę innych udogodnień i zniżek otrzymałam...

I w ten sposób stałam się Przyjaciółką Łazienek Królewskich.

Tak prawdę mówiąc to zawsze nią byłam.... no ale teraz mam to wydrukowane na Złotej Karcie..😊

A teraz kilka zdjęć wczesnojesiennych z Parku Króla Stanisława Augusta Poniatowskiego...

P.S A do Towarzystwa Przyjaciół Warszawy też należę. I to od wielu już lat...