On zakochał się w niej bez pamięci i całkowicie podporządkował. Ona dostrzegła w nim nie tylko kochanka ale i przyszłe narzędzie politycznej gry. Po latach wyniosła go na tron a potem odebrała mu królestwo.
"Król I caryca" w reżyserii Jerzego Zelnika /który gra króla/ i na bazie scenariusza Haliny Rowickiej /która gra carycę/, oparty na autentycznych listach to dramat dwojga ludzi - byłych kochanków, władców, przeciwników- których osobista historia przeplata się z wielką polityką.
Aktorom towarzyszył skrzypek w czapce Stańczyka
O Polsce i Polakach Caryca mówiła tak:
" Polacy... Nie można wchłonąć ich państwa, bo trzebaby dzielić się z Prusami, Austrią,Turcją i Bóg wie jeszcze z kim; narzuca to europejska równowaga sił. Po drugie nie można tego zrobić od ręki, gdyż są to znakomici żołnierze, a cały naród, gdy otwarcie zagrożony, przypomina wściekłego wilka w nagonce. Zbyt dużo by to kosztowało. Należy więc zdemoralizować ich do szpiku kości..."
/To tylko kilka przykrych słów o Polakach, które wypowiada Caryca./
Sztuka, która jest lekcją naszej bardzo trudnej i skomplikowanej historii pokazuje stopniowy upadek Rzeczypospolitej Obojga Narodów na długie lata.
Bardzo trudna i przygnębiająca sztuka, która rozhuśtała we mnie emocje. Jestem pewna, że wiecie dlaczego...
Na sztuce byłam w sobotę 23go maja, siedziałam na środku widowni w pięknym Teatrze, który w swoich ukochanych Łazienkach stworzył król, który w ostatnich listach do carycy nie podpisywał się już jako król Polski.
Na środku sklepienia Teatru znajduje się malowidło przedstawiające Apolla. Jest to aluzja do artystycznych rządów króla Stanisława Augusta... Znawcy twierdzą, że jest to portret króla...
Udało mi się zrobić to zdjęcie zanim zaczął się spektakl...
I jeszcze... pośrodku sceny / na zdjęciu biały kwadrat/ umieszczona jest mapa Europy z zarysem Rzeczypospolitej powstałej na mocy Unii Lubelskiej w roku 1569. W trakcie sztuki Caryca zrzuca tę mapę i kilka następnych / z zarysami coraz mniejszej Rzeczypospolitej/ aż do końca czyli do roku 1795...
Pozostaje mapa Europy bez Rzeczypospolitej.
Sztuka, która trwała godzinę odbywała się w "sterylnej" wręcz ciszy.
Na koniec wszyscy widzowie klaskali na stojąco...
Historyczna sztuka w historycznym teatrze, w miejscu do tego stworzonym. Jak rozumiem, był to spektakl w formie dialogu dwojga bohaterów. Forma wymagająca od aktorów doskonałych umiejętności budowania napięcia. Oglądałam niegdyś spektakl oparty na takim dialogu i byłam pod ogromnym wrażeniem gry Alicji Jachiewicz. Pokazała wielkie aktorstwo.
OdpowiedzUsuń