sobota, 22 maja 2021

Moje Zawraty


                                                                  Bzy na naszej działce

"Z pewnością większość osób, które kochają Tatry wie co to jest Zawrat. Więc tylko przypomnę, że wejście na tę przełęcz jest symbolem chrztu każdego zakochanego w tych górach. Jest też pierwszym krokiem do pokonania własnej fizycznej slabości.
Pierwszy raz byłam na Zawracie gdy miałam 22 lata, Zdobyłam go razem z koleżanką,
Drugi raz, gdy mój młodszy syn miał 17 lat.
Gdy po raz pierwszy zdobyłam przełęcz, czułam przede wszystkim duże zmęczenie.
Kiedy weszłam tam drugi raz, czułam niesamowitą radość. Miałam ochotę krzyczeć i śmiać się.
Nie czułam zupełnie bólu i zmęczenia. A kiedy siedzący na przełęczy młodzi mężczyżni zaczęli mi gratulować i gdy jeden z nich powiedział, że nie wyobraża sobie, aby jego mama chodziła po Tatrach, to myślałam, że pęknę z dumy.
Za każdym razem szłam niebieskim szlakiem znad Czarnego Stawu Gąsienicowego, mijałam po lewej stronie Zmarzły Stawek, potem zaczynały się łańcuchy, następnie trzeba było się bardzo skupić, bo szlak prowadził wąską ścieżką między skałami. Po prawej stronie wspinających się witał posążek Matki Boskiej umieszczony na ścianie w jednej z nisz Zawratowej Turni.
Na Zawracie bywali naprawdę wspaniali ludzie. Jednym z nich był Stanisław Witkiewicz, który opisał potem tę wycieczkę w utworze "Na przełęczy": "Ledwie dostrzegalny szlak perci prowadzi po złomach skał zwietrzałych w górę.... Przed nami wstają okropne, potargane, czarne, olbrzymie gdzieś w niebo zachodzące ściany turni... Za nami, w dole leży Staw Czarny, okolony poszarpanymi skałami..."
Byli także na Zawracie: Stefan Żeromski, Jarosław Iwaszkiewicz, Helena Modrzejewska, Jan Kasprowicz.
Na tej przełęczy zaczyna się Orla Perć, a jej koniec znajduje się na przełęczy Krzyżne. Jest to najtrudniejszy i najniebezpieczniejszy szlak Tatr Wysokich. Usiłowałam ją kiedyś pokonać, ale to ona mnie pokonała. Wycofałam się, bo poczułam strach, a w górach nie można się bać...
Na Zawracie odkrywa się majestatyczny widok na całe tatrzańskie państwo. Zaskakuje on przestrzenią i wspaniałym ugrupowaniem szczytów Tatr Wysokich począwszy od Gerlacha po lewej stronie poprzez Rysy, po Mięguszowieckie Szczyty, Koprowy i Krywań"

/Był to urywek z mojej książki pt: "Nadal wariuję"/


                                                        I jeszcze raz te same bzy...

Chodziliście kiedyś po Tatrach? A może nadal chodzicie?A może jesteście zakochani w innych górach?

66 komentarzy:

  1. Babcia Gordyjka szykuje właśnie wakacyjne wyprawy...;o) I zgadnij co jest numerem "1"...;o)
    (Zawrat możesz sobie darować, bo najmłodsza Uczestniczka nie ma jeszcze czterech lat)...;o)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Gordyjeczko - dla takich maluchów to dolinki podgiewonckie tylko.
      Ale i tak będzie przecudnie!!!
      :-))

      Usuń
  2. To chyba na Zawrat mówią Zerwa?
    W wolnej chwili poczytaj pięcioksiąg Mroza z komisarzem Forstem. Cała krew w żyłach mrożąca akcja ma miejsce w Tatrach :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zerwa to Kazalnica zwana także Amboną.
      Pewnie że przeczytam, tylko nie wiem kiedy :-))

      Usuń
    2. Zachęcam. Treść jak treść, ale dzieje się we wszystkich miejscach Tatr i to nie tylko po polskiej stronie. Jak dla Ciebie, to prawie podróż sentymentalna będzie :)

      Usuń
    3. Dziękuję serdecznie :-)

      Usuń
  3. Miłość do Tatra jest jak nigdy nie kończąca się historia.
    A w "Nadal wariuję" najpiękniejsza jest ta część o zmysłach.
    Jesteś ciągle na działce?
    Marek z dziewczynami

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Na działce jestem w tygodniu. Na weekend zostawiam działkę dzieciom i wnukom.
      :-)

      Usuń
  4. Ach Stokrotko ! Cóż za cudowny post. Powtórzę się - w Tatrach byłem dwa razy - w 1998 roku dwa tygodnie z Siostrą, w Kościelisku, w nieistniejącym już pensjonacie Salamandra. Drugi raz, w 2001 roku, po maturze, na jednodniowej wycieczce z nauczycielami, z którymi pracowała Siostra. Nad Morskim Okiem byłem - cudne wspomnienia. Mam zdjęcia. I jedną nogą na Słowacji. Pozdrawiam po 47 - minutowym obleceniu miasta na zakupach. Planuję Tatry, ale nie wiem kiedy. Serdeczności !!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jardianie - cieszę się że masz piękne wspomnienia z Tatr. Bo Tatry są naprawdę wyjątkowo piękne...

      Usuń
    2. Ach Stokrotko - jeszcze 13 minut byłem w ... pewnym dyskoncie. A co do Tatr - mam same piękne wspomnienia. Pozdrawiam jeszcze raz :-)

      Usuń
    3. Serdeczności Jardianie :-)

      Usuń
  5. - chodziliśmy...
    - nadal chodzimy, powiedzmy, że jakby sporo rzadziej...
    - zakochani to może za mocno powiedziane, ale lubimy Cantal w Masywie Centralnym, to jakby trochę inne góry, wulkanicznego pochodzenia, do tego starsze, więc bardziej lajtowe, ale malownicze i sympatyczne...
    p.jzns :)

    OdpowiedzUsuń
  6. W pamięci utkwiło mi tylko jedno przejście Zawratu - był sierpień, na dole furt padało, w górach śnieżyło i gdy wreszcie przestało padać zostałam pognana na Zawrat i....omal nie spadłam bo pionierki mi się rozjechały na śniegu i mój przeżył chwilę grozy z tego powodu- ja nie, bo nie wiedziałam ile mogę zlecieć w dół. A rzecz głównie w tym, że byłam wtedy zupełnie niewrażliwa na ekspozycję.Dopiero po powrocie, w domu, pożalił się biedak ile mu strachu napędziłam.Taaaak, ja i Tatry to opowieść i do śmiechu i do łez.
    Na Nosal, "na skróty, na dziko" wchodziłam w klapkach, bo wyszłam tylko na spacerek koło chałupy i poszłam "kawałeczek" w górę- wracałam boso.A próba nauczenia mnie w czasie podróży poślubnej pokonania pewnej skałki (metodą małp) w Dolinie Białego omal nie skończyła się rozwodem. A teraz-uwielbiam podziwiać Alpy, czuć ich oddech - najlepiej będąc u ich podnóża.To jest coś, ten "oddech Alp".
    Miłego;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wiedziałam że mogę na Ciebie liczyć.... i że wspaniałe wspomnienia powrócą.
      Przytulanko serdeczne tatrzańskie:-))

      Usuń
  7. Jak zawsze pięknie opisane wycieczki w góry, bo ich miłośniczka inaczej przecież nie potrafi :)��Anula

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Aż się zaczerwieniłam i speszyłam Anusiu :-))

      Usuń
  8. Wspaniale opisy Twoje i przyjaciol. Ja troche poznalam Karkonosze i Beskid Slaski i to dawno temu, ale wspomnienia pozostaly. Pozdrawiam Malgosia.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Małgosiu - pięknych wspomnień nikt nam nie odbierze.
      Serdeczności :-)

      Usuń
  9. Niestety w gory się nigdy nie wybierałam, bo mam trudności z pokonywaniem dolin. Jesteś kobieta z wieloma pasjami i o każdej potrafisz ciekawie pisać. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Serdecznie Ci dziękuję Iwonko.
      I życzę spokoju i zdrowia:-)

      Usuń
  10. Stokrotko, nie po Tatrach nie chodzilam i zaluje ardzo kiedy tak czytam o Twoich wyczynach. Ja nie z tych chodzacych ale powiem Ci ze w mlodosci jezdzilismy do Tyrolu i tam zaliczylam pare razy wycieczki po gorach (bardzo latwe ). Pochwale sie ze zaliczylam 2 razy Samaria Gorge in Crete - 18 km ( czy znasz?). Po pierwszym razie nie moglam sie ruszac na drugi dzien i jeszcze przez nastepne 3 tygodnie ! Dalam sobie slowo ze jeszcze raz musze Gorge zaliczyc i po 2 latach udalo mi sie ; tym razem bylam lepiej przygotowana (odpowiednie obuwie, napoje, kanapki i cwiczenia przed zejsciem w dol) Teraz juz nie dam rady bo jestem po wymianie biodra) Pozdrawiam
    Aga T

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A ja chodziłam też troche po Kaukazie i po Alpach. Byłam nawet pod Mont Blanc ale tam wjechałam na Aquille du Midi kolejką a potem windą w lodowcu.
      Znam też dośc dobrze Karkonosze, Beskid Śląski i Pieniny.
      Dziękuję Ci serdecznie za komentarz.
      :-)

      Usuń
  11. Przeszedłem Tatry od Polany Rusinowej do Chochołowskiej i Kościeliskiej, i odwrotnie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Super. Moje uznanie. To pewnie minęliśmy się kiedyś na jakimś szlaku :-)

      Usuń
  12. Witaj, Stokrotko.

    Jak wiesz, zdarzało mi się chodzić po górach, ale nie naszych - niestety.
    Natomiast moim egzaminem na wędrowca był spływ rodzimą rzeką (jednym z dopływów Niemna, nawiasem mówiąc), ale nie kajakiem, a - żaglówką:)

    Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To też poważne osiągnięcie Leno.
      Moje uznanie.
      :-)

      Usuń
    2. Bardzo:)
      Zwłaszcza kiedy miejscami trzeba było kłaść maszt, a łajbę przenosić na własnych plecach, brodząc w mule albo przedzierając się przez gąszcz:)

      Usuń
    3. Więc to była na dodatek ciężka praca fizyczna!!! :-))

      Usuń
    4. Nie ma za co dziękować Leno. Szczerze Ci gratuluję!

      Usuń
  13. W tym roku po raz pierwszy jadę do w Tatry, więc zrozumiem fascynację całkowicie dopiero, jak sama na własnym przykładzie się przekonam. ;) Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Czyli odkrywanie Tatr dopiero przed Tobą.
      Zachowaj rozsądek i uważaj na szlakach...

      Usuń
  14. Chodziliśmy po Tatrach, jeździliśmy do Zakopanego wiele lat, ale teraz to nie to samo, odkryliśmy dla siebie Babiogórski Park Narodowy, tez wymagający, ale prawie bezludny...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wcale Ci się nie dziwię, bo na tatrzańskich szlakach jest o wiele za dużo turystów...

      Usuń
  15. W Tatrach nigdy nie byłem. Lubię góry ale miejsca gdzie nie ma turystów. Te moje pagórki tutaj właśnie to mi dają.
    Tobie życzę jeszcze wielu powrotów w Tatry...kto wie, może i mnie się kiedyś uda.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nigdy nie jest za późno na odkrywanie pięknych miejsc na świecie...

      Usuń
  16. To może śmieszne, ale Zawrat kojarzy mi się tylko...literacko. Kpina z krakowskiego młodopolskiego ludomaństwa w "Słówkach" Boya:
    - Byłem na Giewoncie...
    Byłem na Zawracie...
    Hej, teraz ku starości
    muszę siedzieć w chacie.
    Przytaczam z pamięci. Na Giewoncie rzeczywiście byłem. Pamiętam wspaniałą bijatykę braci Madziarów z Rumunami. Ileż "dobrego" można zrobić zręcznie używając butelki po piwie!!!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Z tym siedzeniem na starość w chacie to nie trzeba przesadzać :-)))

      Usuń
  17. Tak, w momencie kiedy zaczyna się strach, trzeba sie wycofać.
    Byłam kilka razy w Tatrach, pieknie. Ale wiesz, Karkonosze... :D

    OdpowiedzUsuń
  18. nie byłam w Tatrach, znam kilka szlaków między Szklarską i Karpaczem. O górach piszesz z takim entuzjazmem, że wierzę w Twoją miłość i ...podziwiam.

    OdpowiedzUsuń
  19. Jestem zakochana w Tatrach (i wszelkich innych górach). Jednak na Zawracie jeszcze nie byłam i nie wiem, czy kiedykolwiek odważę się tam wejść. Lubię obcować z górską przyrodą, ale bez nadmiernych emocji 🙃!!! Pozdrawiam serdecznie 😊!!!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jesteś młoda więc z pewnością wejście na Zawrat nie stanowiłoby dla Ciebie żądnego problemu. Na szlaku są łańcuchy i klamry na których wygodnie stawia się nogi. Tylko przed wejściem na Zawrat musisz przez parę dni pochodzić po niższych partiach Tatr. Naprawdę warto wejść na najsłynniejszą tatrzńską przełęcz. Ale - oczywiście - decyzja należy do Ciebie.
      Dziękuję i pozdrawiam serdecznie :-)

      Usuń
  20. Tatry uwielbiałam , ale raczej w wersji zimowej z nartami.
    Po górach też trochę chodziłam zazwyczaj we wrześniu, ale to były raczej takie "spacerowe" trasy jak przejście wszystkich "Dolin" wejście na Giewont, spacer nad Morskie Oko i tym podobne.
    Na Zawracie nie byłam, no i już nie będę, bo teraz wystarczyłoby mi pojechać do Zakopanego i pooglądać te wszystkie widoki widziane z dołu, ewentualnie z Gubałówki;))).
    Pozdrowienie:).

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wilmo - to jak będziesz w Zakopanem - to koniecznie idż na spacer ścieżką pod reglami - wtedy z pewnością wejdziesz do jakiejś dolinki pod Giewontem - i będziesz prawie w sercu Tatr.
      Przyjemnego odpoczynku nad morzem Ci życzę :-))

      Usuń
  21. Rozumiem Twoją fascynację górami, kiedyś też chodziłam po Tatrach, ale to nie była przyjemność, a potworny wysiłek. Po prostu nie dawałam rady, więc dałam sobie spokój... Uwielbiam patrzeć na góry z parteru, chociaż patrzyłam też z Mont Blanc.: ) Wolę wjechać, niż wejść.
    Pozdrawiam Cię wiosennie.:))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozumiem Cię doskonale. Ja też już chodzę tylko po dolinkach w Tatrach.
      Domyślam się że wjechałaś na zbocze Mont Blanc - byłaś na Aquille du Midi...??? Ja tam byłam parę lat temu.
      Pozdrawiam i dziękuję.

      Usuń
  22. Szacun wielki Stokrotko! Ja kocham góry i chodzę od liceum ale bez wyczynów. Bardziej na relaks, widoki, się nastawiam. Długie dystanse też lubię. I chociaż o kondycję dbam, to wspinanie się po łańcuchach to dla mnie lęk, a tego nie lubię...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Polu Miła - to są moje wspomnienia sprzed lat. Teraz już tylko po dolinkach chodzę :-))

      Usuń
  23. Najwyżej byłam na Czerwonych Wierchach Kochana i bardzo mi się podobało. Chętnie znów się wybiorę z Kir albo z Kondratowej do Kir. Na Zawrat jeszcze się nie odważyłam a już z Czarnego Stawu Gąsienicowego to wejście mnie przeraża. Mąż był sam na Małym Kozim. Planuje przejście z Pięciu Stawów do Morskiego Oka przez Szpiglasową Przełecz... Kiedy? Jeszcze nie wiem, zbieram uwagę. Wszystkiego dobrego Kochana :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witaj Kasiu - dawno Cię u mnie nie było.
      Przejście przez Szpiglasową do Morskiego Oka jest naprawdę wielkim przeżyciem. Ale tam też są łańcuchy - ale to dobrze, bo ułatwiają wejście.
      Serdeczności i powodzenia!!!
      I uważaj na siebie :-))

      Usuń
  24. Chodziła h po tych pięknych Górach, ale tłumy ludzi które wędrują ścieżkami tych gór odstraszyły mnie i moją rodzinie skutecznie. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niestety w Tatrach zawsze jest dużo turystów.
      Najlepiej wędrować po Tatrac jesienią, a wędrówki zaczynać bladym świtem :-))

      Usuń
  25. Nie chodzę po Tatrach, ani innych górach i to pewnie się nie zmieni.
    Ale poczytać, pooglądać zdjęcia lubię.
    Pozdrawiam serdecznie🧡😊🌼

    OdpowiedzUsuń
  26. Bardzo lubiłam wędrówki górskie, ale w Tatrach byłam tylko 2 razy jednakoż wędrowałam tylko po dolinach. Było pięknie, dlatego to nie czułam tęsknoty aby wdrapywać się wyżej :) Poza tym do takich wysokich wędrówek potrzebne jest doświadczenie i odpowiednie przygotowanie, a trudno zdobyć doświadczenie w ciągu 3 tygodni i to w 15 letnim odstępie. A nasze Dolnośląskie góry tyz pikne :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Doskonale Cię rozumiem Mario.
      I potwierdzam że Dolnośląskie Góry tyz pikne :-))

      Usuń
  27. Nie chodzę po Tatrach niestety.
    Lubię Karkonosze.
    Ja się czułam tak jak Ty, gdy zdobyłam Śnieżkę. Zmęczenie i radość. Cudowne przeżycie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się Elu że to rozumiesz:-)
      Bardzo Ci dziękuję.

      Usuń
  28. Witaj piątkowo Stokrotko
    W Tatrach byłam tylko dwa razy. Ale góry kocham. Zdecydowanie bliższe są mi Karkonosze
    Pozdrawiam pachnącą końcówką maja

    OdpowiedzUsuń
  29. Moje Pieniny są najpiękniejsze... dla mnie, a każdy ma swoje najpiękniejsze góry świata :))) Buziaki!

    OdpowiedzUsuń

Poezja i proza

Wychodząc w środę raniutko z domu na jednodniowy pobyt do szpitala włożyłam do plecaczka te dwie książki: I chociaż mam je od dawna i dobrze...