środa, 22 maja 2019

Na przystanku - scenka druga

 /To moje zdjęcie nazwałam  "Krzewy gorejące". Ale nie ma ono żadnego związku z tekstem/

Siedziłam na przystanku autobusowym gdy nagle usiadł koło mnie bezdomny.
Wprawdzie usiadł na drugim końcu i wtulił się w szklaną taflę wiaty ale zrobiło się nagle koło niego całkiem pusto.
Wstałam i ja i odeszłam bo śmierdział tak straszliwie, że nie mogłam wytrzymać.
Gdy nadjechał autobus prawie wszyscy ludzie zaczęli do niego  szybko wchodzić. Bezdomnemu się to nie udało. Ludzie zaczęli na niego krzyczeć że śmierdzi, że jest brudny, że roznosi choroby i robactwo....
Autobus odjechał a bezdomny wrócił na ławeczkę...
Odeszłam. Zdecydowałam, że trzy przystanki przejdę pieszo.
---------------------------------------------------------------
Przypomniałam sobie jak wiele lat temu /gdy obaliliśmy poprzedni ustrój/ znajomy, starszy ode mnie o pokolenie prezes belgijskiej firmy chemicznej powiedział mi tak: "To teraz będziecie musieli zmierzyć się z bezrobociem, narkomanią, naduzyciami finansowymi, żebrakami, depresją, bezdomnymi..."
Miał rację - prawda? Ale ja spojrzałam na niego wtedy z niedowierzaniem.
-------------------------------------------------
I jeszcze jedno - kiedyś jadąc autobusem przez najpiękniejszą i reprezentacyjną ulicę Warszawy czyli Krakowskie Przedmieście byłam świadkiem jak na przystanku tuż przy Uniwersytecie Warszawskim i koło Kościoła Św.Krzyża, w pobliżu ławeczki księdza Jana Twardowskiego i w obecności zagranicznych turystów - kierowca autobusu na żądanie pasażerów wyprosił z niego bezdomną, brudną, grubą i starą kobietę. A ona usiadła na przystanku naprzeciwko wspaniałej księgarni im. Bolesława Prusa i zawinęła się w te swoje brudne szmaty i zaczęła szukać czegoś w wielkich plastikowych torbach. I wszyscy się od niej odsunęli z obrzydzeniem.
Wtedy miałam ochotę upić się.... chociaż nigdy tego nie robię...

poniedziałek, 20 maja 2019

Czy wiecie co to jest?


Czy wiecie co jest na tym zdjęciu?
To jest oryginalny pulpit sterowniczy ruchomych schodów wybudowanych w latach 1947-1949 na trasie W-Z w Warszawie przez radziecką firmę Metrostroj.
Pulpit ten znajduje się w podziemiach kamienicy Johna tuż przy Placu Zamkowym. Sprawia niesamowite wrażenie gdy po wjechaniu z trasy W-Z na poziom Placu Zamkowego schodzi się potem zwykłymi schodami w dół w podziemia kamienicy i wychodzi prosto na niego...Pulpit ten wmontowany jest w ścianę w pobliżu  największej i bezpłatnej toalety w rejonie Starego Miasta a pilnuje go strażnik i nie pozwala przejść poza barierkę.
Obok wysoko na ścianie znajduje się zdjęcie pomieszczenia w którym znajdowała się kabina sterownicza ruchomych schodów oraz informacja w jęz. polskim i angielskim. Niestety zdjęcie nie jest wyrażne.



Jeśli chcecie poczytać o jednej z największych ciekawostek powojennej Warszawy to serdecznie Was zapraszam.
----------------------------------------------------------------------
Schody ruchome na trasie W-Z to pierwsze uruchomione w Warszawie schody ruchome, które powstały w związku z budową tej trasy i połączyły dzisiejszą Aleję Solidarności z Kamienicą Johna przy Placu Zamkowym. Wystrój wnętrz tunelu był oczywiście socrealistyczny.

Trzy wybudowane przez radziecką firmę Metrostroj ciągi schodów o długości 30 m i przepustowości 10 000 osób na godzinę były niegdyś dużą atrakcją turystyczną Warszawy. Znali te ruchome schody wszyscy Warszawiacy i często z nich korzystali. Jestem też pewna, że znały je wszystkie dzieci a także dorośli spoza Warszawy, którzy przyjeżdżali Warszawę zwiedzać. Jazda tymi schodami była kiedyś niesamowitą atrakcją.

Ja sama z  pewnycm chłopakiem, który od lat jest moim jedynym mężem umówiłam się kiedyś na pierwszą randkę właśnie przy tych schodach.

Górny peron schodów znalazł się w Kamienicy Johna, którą na potrzeby budowy schodów przedłużono o 80 cm na północ i obniżono o jedną kondygnację. Radziecka maszyneria schodów ważyła 150 ton i zajęła całe podziemia kamienicy. W pieszym tunelu, wykończonym klinkierem, prowadzącym do schodów, umieszczono dwie płaskorzeźby które nosiły nazwy: "Razem w boju” i ”Razem w odbudowie”, mające symbolizować przyjaźń pomiędzy Polską a Związkiem Radzieckim. 

Wystrój rzeźbiarski to dzieło artysty rzeźbiarza Jerzego Jarnuszkiewicza. /To ten sam rzeżbiarz, który stworzył dużo później Pomnik Małego Powstańca znajdujący się w murach Starego Miasta/.

Schody ruchome na trasie W-Z były nowością, więc umieszczono na ich początku i końcu tabliczki ze szczegółowymi przepisami ruchu. Przepisy te nakazywały wchodzenie na schody zwykłym krokiem. Zakazywały natomiast wchodzenia na nie boso, biegania, siadania na stopniach, wprowadzania rowerów, palenia tytoniu, korzystania ze schodów w stanie nietrzeźwym oraz jazdy wielokrotnej z peronu dolnego na górny (i odwrotnie).

Podczas eksploatacji, w związku z brakami części zamiennych, wyłączano z użycia kolejne ciągi, które stawały się źródłem części zamiennych dla pozostałych schodów. Jednak kiedy 30 czerwca 1997 roku doszło do awarii ostatniego czynnego ciągu schodów, zdecydowano o ich zamknięciu. 

Tunel stał pusty przez osiem lat, dopóki w 2005 roku Zarząd Dróg Miejskich nie zlecił przeprowadzenia generalnego remontu schodów. Wiernie zrekonstruowano tunel pieszy oraz poziom górny, w którym umieszczono wykonaną z hartowanego szkła podłogę, ciągi zastąpiono zwykłymi schodami ruchomymi, dobudowano schody stacjonarne, obok których umieszczono pochyłą windę. 

Oryginalną aparaturę schodów częściowo zezłomowano, częściowo oddano do Muzeum Techniki, częściowo zachowano w podziemiach Kamienicy – jest to właśnie ten pulpit sterowniczy.

Nowa, ważąca zaledwie 15 ton maszyneria schodów, została wyprodukowana przez firmę ThyssenKrupp.

Bezpieczeństwa użytkowników i infrastruktury wyremontowanych schodów strzegą ochroniarze. W gablotach na obu peronach można obejrzeć pamiątki i zdjęcia z okresu budowy Trasy W-Z i funkcjonowania schodów w latach powojennych.

----------------------------------------------------------------------
Sama trasa W-Z /Wschód-Zachód/ była pierwszą większą inwestycją komunikacyjną po II wojnie Światowej w Warszawie.
Została oddana do użytku 22 lipca 1949 r. i przez wiele lat oprócz łączenia dzielnic Warszawy, pełniła także rolę ważnej drogi tranzytowej przez miasto. Obecnie stanowi część drogi wojewódzkiej numer 629.

Tunel pod Trasą W-Z był wzorowany na tunelu Saint-Cloud w Paryżu. 

Jednak....po usunięciu mas ziemi w 1948 zaczęła się osuwać wysoka skarpa wiślana a mury stojącego na niej kościoła Św. Anny zaczęły pękać (ślady przesunięć partii murów są widoczne na wewnętrznej północnej ścianie świątyni). Obsuwanie się skarpy wstrzymano prądem.

W jednym z odcinków serialu telewizyjnego „Dom” odtworzono dni budowy trasy W-Z. Jeden z głównych bohaterów - brat Andrzeja Talara był budowniczym tej trasy.
Całkowita długość trasy W-Z wynosi 6760 metrów.

Ale i tak na tej trasie najważniejsze były i są ruchome schody.
------------------------------------------------------------------

Uwaga: Znowu kilka osób pytało o moją książkę "Moje warszawskie zwariowanie". Zamówiłam więc kolejny dodruk.
Gdyby ktoś jeszcze był tą książką zainteresowany  proszę o kontakt na adres: rusinowa@op.pl
/Książka była i będzie dostępna tylko u mnie/.




sobota, 18 maja 2019

Niezwykłe gatunki grzybów


Zwany jest "diabelskim cygarem" ze względu na podłużny kształt młodych osobników. Uwalnianiu zarodków towarzyszy gwiżdżący dżwięk. Wystepuje w Japonii i Teksasie.
Występuje w całej Europie, sporadycznie także w Polsce. Wydziela silny zapach padliny, wabiący owady.
Występuje w Nowej Zelandii i Indiach. Ma intensywny niebieski kolor. W Nowej Zelandii znajduje się na banknocie 50-dolarowym.
Dzięki wyglądowi sromotnik zyskał przydomek "dama z woalką". Jest jadalny, stosowany w kuchni i medycynie chińskiej.

Czerwone krople wodnistej wydzielony sprawiają wrażenie krwawienia. Pigment tego grzyba jest wykorzystywany do barwienia tkanin. W Polsce wymierający.

W świetle kapelusz dorastający do 3 cm średnicy ma blady brązowoszary kolor. W ciemności emituje zielone światło. Spotykany w Azji, Australii, Brazylii.

Może osiągać nawet 60 cm średnicy. Młode owocniki są jadalne, chętnie zbierane w Czechach, gdzie po pocięciu na plastry panieruje się je i smaży.
Największy grzyb na świecie został znaleziony w Chinach. Miał 10 metrów długości i około 20 lat. Rósł na spodzie przewróconego pnia drzewa.

--------------------------------------------------------------------------------------------------
A wszystko to przepisałam dla Was i zeskanowałam z "Angory-Peryskop" nr 38 z dnia 17.IX.2017 r.
To którego grzybka planujecie wyhodować? I w jakim celu???

czwartek, 16 maja 2019

Pomnik Pracy


                 zdjęcie Pomnika Pracy z początku XX wieku

W książce, którą poświęciłam Warszawie pisałam o wielu ciekawych miejscach i wydarzeniach w naszej stolicy. 

Pisałam na przykład ile jest do dzisiaj lamp gazowych na ulicach Warszawy albo ile Syrenek znajduje się w różnych jej miejscach. Albo o niektórych pomnikach...

Nie mogłam oczywiście napisać o wszystkich ciekawostkach, bo nie zmieściłoby się to na 200 stronach.

Więc może dziś napiszę o czymś o czym wie niewiele osób, nawet tych, które są Warszawiakami od urodzenia.

Jest w Warszawie Pomnik Pracy. Ale nie ma on nic wspólnego z żadnym socrealistycznym monumentem.

Ten pomnik to Pomnik Budowy Szosy Brzeskiej zwany popularnie „Żelazny Pomnik na Grochowie”.


Pomnik ten powstał z inicjatywy Stanisława Staszica w celu upamiętnienia faktu zbudowania w latach 1820-1823 szosy z Warszawy do Brześcia, w szczególności zaś upamiętnienia ciężkiej pracy robotników pracujących przy tej ważnej i kosztownej inwestycji.

Pomnik został odsłonięty 21 maja 1825 roku. Jest to żeliwny 14-metrowy obelisk, którego frontową płaszczyznę zdobi dziewięć płaskorzeżb dłuta artysty-rzeżbiarza Pawła Malińskiego. 

Sześć płaskorzeźb w sposób realistyczny przedstawia pracę robotników przy budowie szosy, a trzy - widoki miast leżących przy tej szosie – a więc Warszawy, Siedlec i Brześcia.

W dniu bitwy grochowskiej 25 lutego 1831 roku na równinie obok pomnika był lazaret wojskowy, w którym opatrywano rannych w bitwie i dokonywano zabiegów chirurgicznych. Rannych, których nie udało się uratować grzebano na cmentarzu kamionkowskim znajdującym się przy Trakcie Brzeskim.

Przy samym pomniku zajął miejsce wódz naczelny gen, Michał Radziwiłł wraz ze swym sztabem i członkami Rządu Narodowego. 

Tutaj na chwilę przybył kierujący walką gen. Józef Chłopicki aby uzyskać od naczelnego wodza zgodę na użycie do walki jazdy gen Tomasza Łubieńskiego, stojącej nieopodal rogatek grochowskich. 

Jednak Łubieński rozkazu nie wykonał co miało zgubny wpływ na dalszy przebieg bitwy. Bitwa grochowska pozostała nierozstrzygnięta.

Wielki Książę Konstanty obserwujący bitwę grochowską miał wtedy powiedzieć że: ”Żołnierze polscy, to najlepsi w świecie żołnierze”.

Pomnik Pracy stoi przy ulicy Grochowskiej, na której od Rogatek Grochowskich zaczyna się Trakt Brzeski.







wtorek, 14 maja 2019

O uszach i słuchu... i o głuchocie...

Zdjęcie nie ma właściwie  żadnego związku z tekstem ale sfotografowałam i specjalnie tu umieszczam ten niesamowity Pomnik Przyrody Prawem Choniony. Ale jakby się tak temu drzewu przyjrzeć to może znalazłoby się jakieś odniesienie czy powiązanie z aktualną sytuacją w naszym kraju. Co o tym myślicie??? 

1. Uszy powiększają się z wiekiem. Przyczyną jest utrata kolagenu, który spaja chrząstkę małżowiny.
2. Jeśli płatek ucha przecina bruzda to masz podwyższone ryzyko rozwoju choroby wieńcowej.
3. Kwasy omega-3 pozwalają zachować słuch w dobrej formie do późnej starości.
4. Ostatnim najdłużej działającym zmysłem ludzkim podczas agonii jest słuch.
5. Uważa się, że najgłośniejszym źródłem dżwięku w znanej nam historii jest wybuch wulkanu Krakatau w 1883 roku. Huk słyszano w promieniu ponad 3000 km.
6. W ludzkim uchu znajduje się dziewięć mięśni. Kot natomiast ma ich aż 32, dlatego może obracać uchem o 180 stopni.
7. Smog dżwiękowy, czyli niepożądany hałas cywilizacyjny /także głośna muzyka/ wywołuje choroby - np. nadciśnienie, nadpobudliwość, problemy kardiologiczne.
8. Blade uszy to oznaka awitaminozy i niedoboru wapnia. Czerwone uszy mogą natomiast świadczyć o problemach z nerkami.
9. Woskowina jest niezbędna, by utrzymać kanały uszne w odpowiedniej wilgotności. Lekarze znają jednak przypadki kilkucentymetrowych stwardniałych czopów woskowinowych, które zalegały w uszach pacjentów miesiącami, a nawet latami.
10. Basowe dżwięki mogą wywoływać instynktowny strach, kojarzący się z kataklizmem. Wiedzą o tym twórcy horrorów.
-------------------------------------------------------------------------------------
I jeszcze coś z własnych obserwacji: 
Słuch człowieka może się nagle pogorszyć na skutek przeżyć, stresu czy strachu...

niedziela, 12 maja 2019

Cytat i film


"Patriotyzm to wspieranie swojego kraju cały czas, a rządu - gdy na to zasługuje..."
Mark Twain
------------------------------------------------
Napiszcie proszę jak rozumiecie słowo PATRIOTYZM. Bo ja właśnie tak jak to napisał Mark Twain.
------------------------------------------------
Wczoraj wieczorem razem z koleżanką /z którą jestem na podwarszawskiej działce/ obejrzałyśmy w internecie dokumentalny film Tomasza Sekielskiego pt: "Tylko nie mów nikomu".
Gdy film się skończył koleżanka powiedziała mi tak: "Tobie pierwszej to powiem... gdy miałam 8 lat chodziłam na lekcje religii do kościoła. Pewnego razu gdy zostałam w salce sama z księdzem... on wziął mnie na kolana i włożył mi ręką pod sukienkę.... Wyrwałam się i krzycząc uciekłam .... Tobie pierwszej to mówię.... "
------------------------------------------------
Z koleżanką przegadałam całą noc o problemie, który staje się w naszym kraju koszmarem.
Mam prośbę do wszystkich którzy zaglądają na mój blog - nie piszcie proszę nic na temat tego filmu dopóki go nie obejrzycie.
Ja po obejrzeniu tego filmu czuję się bardzo źle... i ciągle słyszę słowa jednej z bohaterek filmu: "Przecież Chrystus nie krzywdził dzieci"...
-------------------------------------------
UWAGA: Cytat i film nie mają ze sobą żadnego związku.

piątek, 10 maja 2019

Dopingu w Olimpii nie było?

                               Tym razem widok stadionu w Olimpii ściągnęłam z sieci

Jak pisze wspomniany przeze mnie w dwóch poprzednich tekstach Michał Szadkowski... :"To znaczy mógł być ale nie uważano go za doping. Dokładniej skoro nie istniała lista zabronionych substancji, trudno mówić o łamaniu przepisów. Ale wiele wskazuje na to, że - w dzisiejszym rozumieniu - w starożytnych igrzyskach brali udział koksiarze.
Mikstury przygotowywane przez medyków i trenerów powstawały w pełnej tajemnicy /dziś też się z tym nikt nie obnosi/, każdy miał swoją metodę na poprawienie szybkości, kondycji, siły, masy mięśniowej. Przygotowywano także wywary o właściwościach przeciwbólowych. W grę wchodziły napitki w roślin i grzybów oraz chleb z wyciągiem z maku. Co oczywiste środki wspomagające otrzymywały również konie biorące udział w wyścigach rydwanów.
Biegaczom długodystansowym podawano natomiast wyciąg ze skrzypu.
Rzymski lekarz Claudius Galenus pisał również o stosowanym przez sportowców napoju z gotowanych kopyt osła doprawionych płatkami róży. 
Uczestnicy igrzysk zdawali sobie ponadto sprawę z mocy testosteronu, którym wiele lat później szprycowali się lekkoatleci, kolarze i sztangiści.
W starożytności sportowcy przyjmowali go zjadając bycze jądra, przed zawodami pochłaniali też surowe serca zwierząt.
Żeby zwiększyć poziom glukozy i węglowodanów jedli miód.
Musieli uważać tylko na wino. Przed wejściem na stadion sędziowie sprawdzali bowiem oddech zawodników, przeprowadzając tym samym pierwsze kontrole antydopingowe."
-------------------------------------------------------------------------
Pierwsze igrzyska w Olimpii były tylko lokalnym konkursem w biegach. Później wprowadzono wyścigi konne i zapasy a także - na polecenie cesarza Nerona - turnieje muzyczne i poetyckie.
O tym, że tu narodziły się igrzyska przypomina ogień zapalany na stadionie na znak rozpoczęcia współczesnych zawodów. Ten płomień przenoszony z miasta do miasta jest symbolem idei olimpizmu i jednej z najpiękniejszych idei starożytnego i współczesnego świata.Czysta idea olimpizmu wyrażała się w pokonaniu własnej słabości, pójściu dalej i szybciej, poznaniu własnych możliwości i zbliżeniu się do doskonałości. Przed posągiem Zeusa zawodnicy składali uroczystą przysięgę, że będą przestrzegali ustalonch reguł gry. Po zakończeniu igrzysk zwykli uczestnicy olimpiad mieli stać się bliźsi bogom i herosom. A najwięksi i najwybitniejsi mieli prawo do postawienia swojego posągu w Gaju Zeusa.  Niektórzy z nich dostawali się nawet do greckiego Panteonu.

Ale..... no właśnie ...

środa, 8 maja 2019

Igrzyska bez kobiet

                                                        Wejście na stadion w Olimpii
Stadion w Olimpii w lipcu 2004 roku. ZWYCIĘŻYŁAM!!!!
W 40 stopniowym upale i pełnym słońcu doczłapałam  na stadion pierwsza i dostałam w nagrodę 2 butelki wody.!!!
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Jak pisze Michał Szadkowski /tekst "Antyczne rozmaitości sportowe"/ w jednym z ubiegłorocznych numerów kwartalnika "Przekrój" "KOBIETOM NIE WOLNO BYŁO STARTOWAĆ W STAROŻYTNYCH IGRZYSKACH...
Męzatki nie mogły nawet oglądać zawodów z trybun.
Karą za złamanie zakazu było zrzucenie z góry Typaion.
Zawody pozwalano obserwować jedynie kapłance - bogini Demeter, której świątynia znajdowała się w Olimpii.
Bez kobiet historia igrzysk byłaby jednak niepełna.
W 388 r.p.n.e. Kallipatejra przebrała się w szaty trenera, by towarzyszyć synowi podczas zawodów. Gdy Pejsidoros wygrał zawody bokserskie pobiegła mu pogratulować. Wtedy zsunęło się z niej ubranie i wszyscy zobaczyli, że jest kobietą. Kallipatejra nie została jednak stracona ze skały z uwagi na zasługi rodziny - wcześniej igrzyska wygrywali jej ojciec i trzej bracia.
Zmieniono tylko zasady: od tej pory nie tylko zawodnicy lecz także trenerzy musieli przychodzić na stadion nago.
Zakaz nie oznaczał jednak, że kobiety nie miały szans na triumfy.
W 396 r.p.n.e. spartańska księżniczka Kyniska wykorzystała regulamin - zwycięzcą wyścigu czterokonnych rydwanów ogłaszano bowiem nie woźniców ale właścicieli. Kyniska wynajęła zatem woźnicę i dwukrotnie cieszyła się z triumfu na igrzyskach. 
Potem dwa razy w tej konkurencji zwyciężyła inna Spartanka - Euryleonis.
Sparta podchodziła do sportowej aktywności kobiet inaczej niż Grecja. Tam uważano, że wysportowana kobieta urodzi zdrowych wojowników. Panie miały własne zawody na cześć bogini Hery. Składały się one tylko z jednej konkurencji - biegu na dystansie 5/6 stadionu. Brały w nim udział wyłącznie niezamężne kobiety podzielone na kategorie wiekowe"
-----------------------------------------------------------------------
A jeśli chodzi o stadion w Olimpii, który mógł pomieścić 20 tysięcy osób...to jest on - jak wiadomo - najstarszy na świecie i na nim właśnie wzorowane byly wszystkie inne stadiony starożytności.

P.S. O dopingu w starożytności będzie w piątek...

poniedziałek, 6 maja 2019

Cesarz mistrzem

                                     Michał Bajor w roli cesarza Nerona w filmie "Quo vadis"

Tanio nie było ale czego się nie robi dla sławy i triumfów na igrzyskach. Neron w sumie zapłacił za nie hellanodikom czyli sędziom igrzysk milion sestercji łapówki./Dla porównania - Seneka twierdził, że dzienny koszt wyżywienia jednego człowieka wynosił 1/2 sestercji/
A było tak: 
Żądny sukcesów sportowych rzymski cesarz Neron przeniósł się do Grecji i brał udział we wszystkich prawie zawodach lokalnych oraz panhelleńskich. W sumie zdobył ponad 1800 wieńcow. Żeby nie tracić czasu Neron nakazał wcześniej poprzekładać zawody tak, by odbyły się w ciągu roku, rujnując kalendarz igrzysk.
W Olimpii Neron triumfował we wszystkich sześciu konkurencjach, w których wystartował.
Zajął pierwsze miejsce w dodanych na jego życzenie zawodach muzycznych i dramatycznych, choć jak wiadomo talentu śpiewaczego i aktorskiego nie miał. Wygrał także wyścigi rydwanów cztero- i dziesięciokonnych /rozgrywano je ten jeden jedyny raz/, mimo, że w drugim przypadku nie dojechał nawet do mety. Wypadł z wozu i tak się potłukł, że nie był w stanie kontynuować jazdy. Przekupieni hellanodikowie ogłosili go jednak zwycięzcą. Zadanie arbitrom ułatwili konkurenci cesarza, którzy po jego wypadku nie chcieli dalej rywalizować. Trudno im się zresztą dziwić - pokonanie okrutnego władcy groziło śmiercią.
Tournee Nerona wieńczył triumfalny wjazd do Rzymu, w czasie którego tłumom prezentowano sportowe trofea cesarza.
/Wszystkie w/w informacje autorstwa Michała Szadkowskiego/ znalazłam w jednym z ubiegłorocznych numerów kwartalnika "Przekrój"/

Tak sobie czytam różne różności z różnych dziedzin i myślę, że zawsze na świecie było "fajnie". Prawda???



A tak wogóle to interesuje Was ten temat?
Napisać jeszcze coś więcej? 
Na przykład o tym czy w igrzyskach brały udział kobiety...? Nie brały.... ale...
Albo o stosowaniu dopingu...

sobota, 4 maja 2019

I tak ..... i tak...

Na wesoło o nauczycielach /obrazek można powiększyć/


                                         
I mniej wesoło ale pięknie o wolności /"Wyspa wolność" wg. Andrzeja Sikorowskiego/

"Zabiorę cię na wyspę której nie ma
której nie odnotował żaden atlas
to będzie coś z powieści pana Lema
to będzie podróż w dal z prędkością światła

Zabiorę cięna wyspę gdzie nie trzeba
podatków płacić od zdobytych szczytów
gdzie bez pacierza idzie się do nieba
a mędrzec może zostac celebrytą

Bedziemy tam na ukwieconej łące
powiemy NIE ponurym kilku gościom
i pierwszy raz zwiążemy koniec z końcem
i w siwy dym urżniemy się wolnością

Bo cieszyć  się wolnością trzeba umieć
pilnować jej jak ognia wśród zamieci
gdy tej zasady bracie nie zrozumiesz
ona odleci

Zabiorę cię na wyspę, której nie ma
której nie odnotowal żaden atlas
to będzie coś z powieści pana Lema
to będzie podróż w świat z prędkością światła

A ty mi za to wręczysz złoty grosik
mizerna kasa powiem moja miła
i każdej nocy będę gwiazdy prosił
żeby ta wyspa gdzieś naprawdę była.

Siądziemy tam..."

czwartek, 2 maja 2019

Podróżowanie

W trakcie podrózy na Białoruś w roku 2007 przytuliłam się i usiłowałam objąć słynny opisany przez Marię Rodziewiczównę Dąb DEWAJTIS

Znawcy twierdzą, że jedynym celem podróżowania jest odkrywanie.


Istnieją dwa rodzaje podróży określane w języku arabskim słowami rihla i safar.

RIHLA to podróż w którą wyruszamy aby poznać świat i inne kultury, by się uczyć i zdobywać wiedzę. Nie mylmy tego z turystyką. Wakacyjny wyjazd nie jest podróżą, nie jest też nią migracja. Ludzie migrują bo szukają lepszego życia albo muszą uciekać przed wojną lub prześladowaniami, natomiast podróż ma charakter dobrowolny.

Podróż należy świadomie zaplanować. Często zajmuje to wiele czasu nie tylko spędzanego w drodze ale i na kolejnych przystankach i w miejscu docelowym. Aby poznać innych ludzi, inną kulturę, aby uczyć się o nich i od nich trzeba poznać ich język, przekonania i zwyczaje. Trzeba żyć między ludźmi danego kraju i stworzyć w nim własny tymczasowy dom. 

Zanim pojechałam dawno temu w miesięczną delegację służbową do Argentyny to przez trzy miesiące uczyłam się intensywnie hiszpańskiego. Pozwoliło mi to wtedy w Buenos Aires rozumieć chociaż trochę zwyczajne rozmowy Argentyńczyków w biurze czy na ulicy. Ale w sytuacjach bardziej skomplikowanych używałam języka angielskiego. 

O pobycie w Buenos Aires pisałam w jednej ze swoich książek. A więc zgodnie z zasadą RIHLA, która wymaga aby podróżnik przedstawił innym swoje odkrycia i wiedzę zdobytą podczas wędrówki – dokonałam tego na kartach książki.

Niestety, włoskiego zaczęłam się uczyć dopiero po powrocie ze wspaniałej objazdowej wycieczki po Słonecznej Italii. Ale i to poźniejsze poznanie w podstawowym stopniu języka włoskiego pomogło mi zrozumieć charakter i temperament Włochów.


Wenecję usiłowałam "poznać" całkowicie sama w pochmurny listopadowy dzień  w czasie dwudniowej podróży służbowej do rafinerii znajdującej się w lądowej części tego miasta. I to też opisałam w jednej ze swoich książek.

SAFAR to też podróż, ale raczej podróż wewnątrz siebie. To odkrywanie samego siebie i przemian jakie zachodzą w każdym podróżującym. Taka podróż ma często charakter duchowy albo religijny. Przykładem może być Droga Św. Jakuba prowadząca do katedry w Santiago de Compostela w Hiszpanii. Nie zawsze taka podróż musi być pielgrzymką, ale zawsze powinna skłaniać do refleksji.

Wszystkie moje podróże skłaniały mnie i nadal skłaniają do refleksji i różnego rodzaju przemyśleń.

Nie ma znaczenia to czy ląduję w Rio de Janeiro, wysiadam z rozklekotanego autokaru na Gruzińskiej Drodze Wojennej czy z kolei mazowieckiej w Ciechanowie. Każde wyjście z domu na dłużej i wyjazd z miasta w którym mieszkam jest dla mnie podróżą.
I w każdej podróży przystaję albo przysiadam albo po prostu zatrzymuję się. Albo obejmuję drzewo...

Mówi się, że kto nie podróżował ten nigdy nie żył.

A więc żyłam. I nadal żyję.

Wybierzecie zwycięzcę?

  1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. 10.