Takiego ptaszka zastałam na działce. To z pewnością jeszcze dziecko - tylko czyje? Może wiecie?
Mimo,
że upał był straszliwy to pędziłam przez ten las jak szalona. /Była godzina 8 rano/.Nie dlatego żebym się bała /z reguły boję się bezpańskich psów
i dzików/, ale dlatego że chciało mi się okropnie pić.
A w
lodóweczce w domeczku czekało na mnie coś pysznego do wypicia. No
więc jak już dopadłam ogólnej bramy, która mi się otworzyła
sama bo akurat wyjeżdżał jakiś samochód i jak już z głównej
alejki skręciłam w tę swoją i wszystkim sąsiadom pomachałąm ręka na przywitanie, to otworzyłam kłódkę od swojej furtki,
potem domeczek i dopadłam lodówki.
Wyjęłam z niej przepysznej
pyszności schłodzony napój i wyszłam na werandę żeby odpocząć
i ugasić pragnienie.
Dookoła
była cisza, wszyscy albo gdzieś”ledwie zipali” na werandach
albo leżaczkach w cieniu albo po prostu spali.
Tylko
dwie działki dalej jakaś pani opowiadała bardzo głośno komuś
swoje wrażenia z zakupów na targu w pobliskim miasteczku.
Po
15 minutach nicnierobienia wstałam, weszłam do domeczku, przebrałam
się w strój działkowy, poszłam do komórki, wyciągnęłam
kosiarkę i zaczęłam kosić.
Bo wprawdzie upały straszliwe i
deszczu ani widu ani słychu to jednak trawa i perz między nią
rosną jak oszalałe.
I
jak już skosiłam te ok. 200 metrów kwadratowych /drugie 200 metrów
to domek, grządki, drzewa, krzewy, kamienne ścieżki itp./ to
zaczęłam całość podlewać.
To znaczy wszystko oprócz domku,
chociaż i on wydawał się być spragniony wody.
No
a potem to kilka uschniętych gałązek ucięłam, różne chwasty
wyrwałam, jakieś zwiędnięte kwiatostany zlikwidowałam.
Nie
będę się zresztą na ten temat rozpisywać bo kto ma działkę albo
ogródek to wie o czym piszę. A kto nie ma to nie wie za bardzo o
co chodzi i go to nie interesuje.
Po
mniej więcej czterech godzinach intensywnych prac ogrodowych
przypomniałam sobie, że od rana nic nie jadłam więc zrobiłam
maleńką przerwę na małe co nieco.
Na
działkach było cicho. Tę ciszę przerywała tylko monolog tej
samej pani co poprzednio. Mówiła do kogoś bardzo głośno przez
telefon. Starałam się nie słuchać… no ale całkowicie nie
mogłam się wyłączyć.
Chyba było o gotowaniu zupy i jakichś
cynaderkach. I o sukience kupionej na wyprzedaży. I o 3 parach butów
za grosze. I o Heńku i jego glupocie...
No
więc jak już zrobiłam wszystko co powinnam zrobić to położyłam
się na leżaczku i zaczęłam czytać książkę. Na działce mam
bowiem mini-biblioteką a w niej na pierwszej półeczce kilka
książek które pozaczynałam i które czytam tak bardziej …
fragmentarycznie.
Ale
tym razem zagłębiłam się książce całkiem nowej, którą sobie
kupiłam w maju na Targach Książki na Stadionie Narodowym. Książka
nosi tytuł „Warszawa dzika” a napisał ją Arkadiusz Szaraniec.
Jest przepiękna.Powiem tylko że to książka o faunie stolicy...
I
jak już w towarzystwie truskawek na talerzyku zaczęłam ją czytać
to usłyszałam bardzo blisko głos tej pani, która dotychczas bez ustanku
nadawała przez telefon.
Pani
podeszła do mojej furtki, przechyliła się przez nią aby mnie
dojrzeć leżącą za olbrzymią tują i powiedziała:
- Ale
ja pani zazdroszczę…!!!!
-
A czego? – zapytałam zdziwiona, bo nie przypomniałam sobie żebym ostatnio jakiś samochód kupiła albo sztabkę złota albo
cokolwiek wygrała…
-
Że pani ma czas czytać książki…
Zastygłam
w bezruchu … i zupełnie nie wiedziałam jak mam zareagować...Ale
wykrzesałam z siebie resztki inteligencji, podeszłam do furtki i
powiedziałam:
-
Niech mi pani nie zazdrości, może i pani kiedyś znajdzie na
czytanie jakąś chwilkę...