piątek, 6 kwietnia 2018

Krzemieniec nad Ikwą

/Ten mój tekst został po raz pierwszy opublikowany  na portalu pisarze.pl w dniu 6 maja 2013 roku/

                                                Tekst ten dedykuję JOTCE, która odgadła dwie zagadki z dn. 28.03.18


I.

- Zapraszam serdecznie do  jedynego na świecie Muzeum Juliusza Słowackiego – tymi słowami przywitała nas  pani Halina – kustosz tego muzeum w Krzemieńcu na Ukrainie.

Muzeum powstało w 2004 roku. Mieści się w dworku, w którym przez kilka lat Juliusz Słowacki mieszkał wraz z matką. Nastrojowe muzeum zawiera przede wszystkim pamiątki po poecie, a więc autografy i książki Słowackiego, jego rysunki i portrety malarskie członków jego rodziny. Dworek wyposażony jest w stylowe meble z epoki.
Dzięki pięknej, wzruszającej opowieści kustoszki muzeum, która jest Polką wszyscy zwiedzający przenieśli się w czasy Juliusza Słowackiego i jego pobytu w Krzemieńcu.
W pobliżu dworku znajduje się kamień z wyrytym na nim napisem. Z napisu dowiedzieliśmy się, że kamień postawiono w miejscu nieistniejącego już domu, w którym urodził się poeta.
II.
Wacław Szymanowski, który jest twórcą pomnika Fryderyka Chopina znajdującego się w warszawskich Łazienkach stworzył także przepiękny pomnik Juliusza Słowackiego. Wykonany z brązu odlew oraz elementy z chęcińskiego marmuru udało się szczęśliwie przemycić za granicę w 100- lecie urodzin  poety i wbudować w tylną ścianę lewej nawy kościoła św. Stanisława znajdującego się w centrum Krzemieńca. Jak niesie wieść pomnik w formie płaskorzeźby uniknął zniszczenia w 1939 roku, ponieważ udało się wmówić bolszewikom, że przedstawia on „poetę rewolucyjnego”.

III.
Krzemieniec był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego. /Nazwa taka powstała w czasach rządów Kazimierza Wielkiego/. Początki miasta związane są z Górą Zamkową, która w późniejszych wiekach otrzymała nazwę Góry Królowej Bony. Najpierw istniał na górze gród słowiańskiego plemienia Dulębów, potem odparto tu najazd mongolskich hord Batu-chana, a także atak Tatarów. Jednak w 1261 roku Daniło Romanowicz Halicki, jako lennik chana zmuszony został zburzyć wszystkie warownie, w tym krzemieniecką. Dopiero za czasów Zygmunta Starego zamek został odbudowany, a następnie przekazany w ręce Królowej Bony. Królowa nadała miastu szereg przywilejów a jej namiestnicy wzmocnili obronność zamku.
Podobno królowa Bona nigdy zamku nie odwiedziła, ale do dzisiaj krzemieńczanie opowiadają jakie to bale wyprawiała ona na zamku i jak w złotym powozie jeździła skórzanym mostem do klasztoru, stojącego na sąsiedniej górze Wołowicy.
A piękna legenda mówi o wspaniałych skarbach zgromadzonych przez Królową. I o tym, że jej dusza pilnując tych skarbów błądzi wśród ruin zamku. Mówi się też, że raz w roku na Wielkanoc, Królowa pojawia się z kluczem do piwnic w ustach. Jeśli znajdzie się śmiałek, który ją pocałuje, to dostanie się do tych skarbów. Będzie też mógł je wynieść, ale musi to zrobić między pierwszym a ostatnim dzwonem na rezurekcję. Jeśli nie zdąży – zostanie zamknięty ze skarbami na zawsze.
W 1648 roku podczas wojen kozackich zamek został zdobyty przez pułkownika wojsk Chmielnickiego, Maksyma Krzywonosa. Przestał pełnić wtedy funkcję obronną i pozostaje w ruinie do dzisiaj.
Od tego czasu Górę Królowej Bony zdobywają tylko turyści. I stamtąd podziwiają niesamowitą wprost urodę Krzemieńca nad Ikwą.

IV.
W XVIII w. powstało w Krzemieńcu Kolegium Jezuickie. Po kasacie zakonu zostało ono przejęte przez Komisję Edukacji Narodowej, a w 1805 r. założono w budynkach poklasztornych słynne Liceum Krzemienieckie. Zostało założone przez hr. Tadeusza Czackiego, przy znacznym poparciu księcia Adama Czartoryskiego i Hugo Kołłątaja. Była to szkoła średnia o tak wysokim poziomie nauczania, że w krótkim czasie otrzymała rangę szkoły wyższej. Szkoła dysponowała świetnym zapleczem doświadczalnym i wyposażeniem dydaktycznym, a przede wszystkim słynną biblioteką – był to księgozbiór króla Stanisława Augusta Poniatowskiego kupiony przez hr. Czackiego i uzupełniony przez liczne darowizny i zapisy znanych rodów magnackich i szlacheckich.
Liceum Krzemienieckie uzyskało miano Aten Wołyńskich.

----------------------------------------------------------------
P.S. Zdjęcia Muzeum Słowackiego, Góry Królowej Bony i Liceum Krzemienieckiego są mało atrakcyjne, bo były robione w deszczu i na wietrze.

Ciąg dalszy nastąpi...

środa, 4 kwietnia 2018

Pudelek


Po dwunastu godzinach nieobecności wracałam okropnie zmęczona do domu, gdy w okolicach trawniczka dla piesków zaczepiła mnie sąsiadka. Była oczywiście ze swoim ślicznym pudelkiem.
- Jak to dobrze, że panią spotykam – rzuciła się na mnie z wielką serdecznością… Bo już się dowiedziałam wszystkiego…
- …
- Bo ta pani, do której zawsze chodziłyśmy, to teraz przeniosła się pod miasto…. Ale tam można dojechać, tylko zapomniałam jakim autobusem… ale potem sprawdzę … to jak się następnym razem spotkamy to pani powiem…
- …
- No więc ta pani musiała się przenieść pod miasto, bo odziedziczyła dom… no i też mówiła, że w tym domu są lepsze warunki… i ogród jest …. Tak, że klienci będą mogli sobie pobiegać oczekując na wizytę u niej i nie będą musieli się gnieść w tej poczekalni co zawsze… bo to było okropnie męczące, prawda?
-…
- Cena pozostaje taka sama… nawet ta pani mówiła, ze stałym klientom i tym co mają do niej daleko to rabatu udzieli…
-…
- Tak, czy inaczej warto do tej pani jechać bo ona pięknie strzyże… i potem moja Funia jak wychodzi na spacerek to ma wyjątkowe powodzenie… 
-…
- Albo inaczej zrobimy… jak będę się następnym razem z Funią wybierała to zapukam do pani… to może pojedziemy razem… tylko trzeba będzie wcześniej zadzwonić i umówić się na wizytę….ale ja mam w domu tę nową wizytówką … no i może nam rabatu udzieli… bo będzie miała dwa pieski za jednym razem…
------------------------------------------------------------------------------------
Weszłam do mieszkania i zapytałam tego faceta siedzącego przed telewizorem:
- Słuchaj, czy my mamy jakiegoś pudelka, o którym ja nic nie wiem?
- A ty to znowu chcesz się ze mną rozwodzić, czy tylko migrenę będziesz miała? – zapytał bardzo spokojnie.
-------------------------------------------------------------------------------------
No bo my nigdy nie mieliśmy i nadal nie mamy żadnego pudelka.


 -----------------------------------------------------------------------
Dopisek z godz. 18.20:

Niektórzy z Was pamiętają może, że przez 14 lat miałam przepiękną suczkę o imieniu Lassie. Poświęciłam jej tekst pt: "JEJ PORTRET" w książce pt: "Zwariowałam".


poniedziałek, 2 kwietnia 2018

Następne dzieło najwspanialsze



Myślę, że zgodzicie się ze mną, że nie ma wspanialszej rzeźby na świecie. Nikt nigdy nie wyrzeźbił niczego równie pięknego. Jest to dzieło antyczne i chrześcijańskie zarazem. Chrześcijańska jest jego tematyka, antyczne jest wykonanie. Twórca skupił się nie tylko na ukazaniu cierpienia, ale też piękna ludzkiego ciała.
Zanim zobaczyłam Pietę na własne oczy – zastanawiałam się często dlaczego Matka Boska jest taka piękna i młoda. Przecież Cierpiąca Matka 33-letniego Syna nie może być kobietą młodą i piękną. W chwili śmierci Syna mogła mieć 50 lat. Ale twórca nadał jej twarz pięknej, młodej Madonny, bo Matka Boska zawsze musi taka pozostać. Jednak Jej cierpienie jest widoczne. Gestem lewej, otwartej ręki Matka Boska zdaje się pytać: Dlaczego?
W całej rzeźbie brak dramatycznej ekspresji. Widoczna jest natomiast klasyczna harmonia i idealne piękno. Przepiękne, subtelne rysy Matki Boskiej, włosy przykryte chustą, delikatny nos, przymknięte powieki, ramiona okryte szatą spływającą do ziemi... Na kolanach Marii o Niepokalanej i Nieśmiertelnej urodzie leży ciało zdjętego z krzyża Chrystusa, który sprawia wrażenie jakby spał. Okrywa ich powaga, podczas gdy niewidoczny welon osłania ich postacie.
Pieta wzbudza zachwyt i podziw pielgrzymów z całego świata swoja idealną kompozycją i ekspresją. Twórca zażądał dla swojego dzieła marmuru bez skazy, o świetlistej, mlecznej pół-przeźroczystości. Znalazł taki wysoko w górach Toskanii – w Carrarze. Transport bryły do Rzymu specjalnie wybudowaną drogą dojazdową trwał 9 miesięcy. Bo taka rzeźbę można było wykonać tylko w najwspanialszym marmurze.
Jest to jedyne dzieło Michała Anioła własnoręcznie przez niego podpisane. Podpis znajduje się na szarfie opasującej Matkę Boską. Jak głosi anegdota, Michał Anioł po wystawieniu Piety na widok publiczny, wysłuchiwał w przebraniu opinii widzów. Gdy okazało się, że nie wszyscy znają nazwisko autora, zakradł się w nocy i podpisał swoje dzieło. Podobno żałował tego do końca życia.
Gdy w Bazylice Świętego Piotra w Watykanie stałam w pierwszej kaplicy prawej nawy i podziwiałam na ołtarzu Pietę, usłyszałam rozmawiających ze sobą polskich księży. Jeden z nich powiedział: „Jezus jest ułożony jak ołtarz. Jego Matka gestem ręki niejako w zastępstwie kapłana sprawuje Przenajświętszą Ofiarę”.
Od rzeźby bije szczególny blask. Mówi się, że Michał Anioł nadał marmurowi doskonały połysk i gładkość poprzez polerowanie jej przez wiele tygodni kawałkami drobnego pumeksu. Inna wersja mówi, że użył do tego celu słomy.
21 maja 1972 r. zdradzający objawy choroby psychicznej węgierski rzeźbiarz Laszlo Toth uszkodził rzeźbę. Uderzając kilkadziesiąt razy młotkiem uszkodził ramię Matki Boskiej, twarz i złamał Jej nos. Rzeźba została pieczołowicie odrestaurowana. Od tego czasu znajduje się za pancerną szybą.
Kaplica Piety to miejsce, gdzie papież wdziewa ornat przed obrzędami liturgicznymi w Bazylice.
Michał Anioł miał zaledwie 24 lata, gdy ukończył Pietę. Rzeźbił ją w latach 1498-1500. Czy kiedykolwiek i gdziekolwiek na świecie znalazł się twórca, który w tak młodym wieku i w tak mistrzowski sposób stworzył inne, równie wybitne dzieło? Z pewnością nie było i nie ma takiego. Wydaje mi się, że nie ma na świecie piękniejszej rzeźby.
------------------------------------------------------------------
P.S. To też był mój tekst z portalu pisarze.pl /z 20.08.2012 roku/. Umieszczałam go także na poprzednich blogach, więc niektórym z Was może być znany.


piątek, 30 marca 2018

Dzieło najwspanialsze

/Ten mój tekst od dnia 9 lipca 2012 roku znajduje się na portalu pisarze.pl. Umieszczałam go też w Wielki Piątek na poprzednich blogach/


Weszłam do refektarza kościoła Santa Maria delle Grazie w Mediolanie i usiadłam na posadzce naprzeciwko „Ostatniej Wieczerzy” Leonarda da Vinci. Obok przewodnik opowiadał turystom po angielsku o tym, co zdarzyło się w Mediolanie 15 sierpnia 1943r. W tym dniu alianci prawie całkowicie zbombardowali Mediolan. Zniknęły średniowieczne i renesansowe kamienice. Zbombardowany został także ten kościół… .
 Tylko częściowo ocalała ściana z „Ostatnią Wieczerzą”. Słuchałam uważnie słów przewodnika, starając się zapamiętać jak najwięcej. A więc; Leonardo da Vinci otrzymał zamówienie na fresk od księcia Mediolanu Ludovico Sforzy. Malował „Ostatnią Wieczerzę” w latach 1495-1498. Technika olejowa, którą się posłużył, okazała się bardzo nietrwała, bowiem farby olejne pozostawione na powierzchni tynku są podatne na działanie wilgoci i na wietrzenie. Jednak lepszy jest dobór barw i odcieni, dlatego przez krótki czas freski olejowe są piękniejsze. Później niszczeją niestety; czasami w sposób katastrofalny, tak jak to było w przypadku tego fresku. Gdyby mistrz nakładał pigmenty na mokry tynk, weszłyby w reakcję chemiczną i związałyby się silnie z porowatą powierzchnią ściany.
 Fresk był przez wiele lat nieudolnie restaurowany i kilkakrotnie niszczony. Najpierw zakonnicy klasztorni zmyli omyłkowo część obrazu, następnie w 1800 roku powódź zalała refektarz, potem kwaterujące w kościele wojska napoleońskie ćwiczyły w refektarzu strzelanie do celu.
Mimo znacznych zniszczeń, nadal wyczuwa się  klasyczne piękno malowidła, którego sława przetrwała stulecia. Fresk wymaga jednakże ciągłych renowacji, które z reguły trwają kilkakrotnie dłużej niż trwało samo malowanie dzieła. Jest niesamowicie naturalistyczny, znawcy podziwiają w nim proporcje i symetrię. Promieniuje czarem, nastrojem, wspaniałością kompozycji, patosem postaci, mistrzostwem detali trudnym do ujęcia w słowa.
Często jest określany jako „Najsmutniejszy obraz Świata”. Jak wiadomo w „Ostatniej wieczerzy” Jezus Chrystus ogłosił, że jeden z apostołów go zdradzi. Obraz jest wyjątkowy pod wieloma względami. Malując go Leonardo sięgnął do cechy narodowej Włochów (sam był obywatelem Florencji) - mianowicie do żywej gestykulacji. Wszystkie 13 postaci gestami rąk odkrywa swoje uczucia. Chrystus – rozkładając bezradnie ręce gdy mówi o zdradzie. Judasz – zaciskając w prawej dłoni sakiewkę, a lewą rozprostowując. Piotr – lewą ręką dotyka ramienia Jana i patrzy na Chrystusa jakby pytał, kto będzie zdrajcą. Za nim widać rękę z nożem. Nóż dotyka żeber Judasza, który przestraszony nachyla się do przodu i przewraca solniczkę. Jest kilka wersji przypuszczeń, do kogo należy ta ręka. Jedna z nich mówi, że nóż trzyma Święty Piotr – on to przecież bronił Jezusa przed napastnikami w Getsemani… Wszystkie inne postacie też żywo gestykulują.
Wydaje mi się, że najpiękniejszy opis „Ostatniej Wieczerzy” i jej otoczenia stworzył Johann Wolfgang Goethe. Opis ten został opublikowany w Kunst und Altertum w 1817 roku. Zacytuję tu jego fragment:
„Miejsce, gdzie namalowany jest fresk od razu przyciąga spojrzenie. Mądrość artysty uwidacznia się w wyborze motywu. Czyż w refektarzu może być coś bardziej pasjonującego i szlachetniejszego niż Ostatnia Wieczerza, która na wieki pozostała w całym świecie symbolem świętości?/…/ Naprzeciw wejścia, na węższej ścianie w głębi sali stał stół przeora, z obydwu stron stoły mnichów. Wszystkie na jednostopniowym podwyższeniu nad podłogą. /…/, gdy wchodzący odwracał się, widział na czwartej ścianie, /…/, namalowany czwarty stół, przy nim Chrystusa i jego uczniów, jak gdyby też należeli do Zgromadzenia. /…/ obrus z zagniecionymi fałdami, o wzorze w paski i z podpiętymi narożami wziął malarz z pewnością z klasztornej pralni; miski, talerze,/…/ i inne sprzęty podobne były do tych, którymi posługiwali się mnisi /…/. Chrystus miał spożywać ostatnią wieczerzę u dominikanów w Mediolanie”.
Z kolei Matteo Bondella, kuzyn przeora klasztoru dominikanów przy Santa Maria delle Grazie, który był świadkiem „rodzenia się” fresku – tak opisywał pracę Leonarda:
„Zwykł był Leonardo od wschodu słońca do zmierzchu wieczornego nie wypuszczać pędzla z ręki, zapominając o jedzeniu i piciu, malować bez ustanku. Potem następowały też dwa lub trzy dni, że nie przyłożył ręki, choć czasem bawił tam dwie lub trzy godziny dziennie i patrzył tylko i dumał, i w sobie oceniał badawczo swoje postacie.”
 I jeszcze jedno. Z książki Ernsta Ullmanna „Leonardo da Vinci” (która jest dla mnie głównym źródłem wiedzy na temat tego dzieła), dowiedziałam się, że głowę Chrystusa pozostawił mistrz nieskończoną. Dopracował natomiast głowę Judasza, która jest doskonałym portretem zdrady i okrucieństwa.
 Siedziałam na podłodze refektarza i patrzyłam na „Ostatnią Wieczerzę”. Było cicho i pusto. Wszyscy już wyszli. Nawet nie zauważyłam, że się ściemniło. Usłyszałam wysypujące się z sakiewki Judasza srebrniki. Nóż wypadł z ręki Świętego Piotra. A Chrystus pochylił jeszcze bardziej głowę, spuścił oczy i rozłożył ręce; tym gestem potwierdził to, co miało się stać. 
--------------------------------------------------
Kochani Moi! 
Wszystkim, którzy tu do mnie zaglądacie, czytacie i komentujecie /albo tylko czytacie/ życzę Zdrowych i Spokojnych Świąt Wielkanocnych.
Przekazuję też życzenia od właściciela Kawiarenki - Andrzeja Pogorzelskiego, który poinformował mnie esemesem, że Wielkanoc będzie spędzał we Francji.

środa, 28 marca 2018

Dwie zagadki


UWAGA:
Obydwie zagadki zostały rozwiązane:
1. Na pierwszym zdjęciu jest MONGOLIA - świadczą o tym dwie duże,  reprezentacyjne jurty.
2. Na drugim zdjęciu jest ETIOPIA - świadczą o tym charakterystyczne okrągłe chatki zwane tukulami. Takie piętrowe, częściowo murowane chatki  spotyka się tylko w Dolinie Lalibeli w Etiopii.
Prawidłowych odpowiedzi na obydwa pytania udzieliła JOTKA. Natomiast Anabell odgadła prawidłowo pierwszą zagadkę. Kilka osób  /Czesia i Stanisław Michalik/ wymieniło też Mongolię, ale nie podało dokładnie którego zdjęcia dotyczy.
Nagrodą miała być jedna z moich książek. Ale tak się składa, że zarówno JOTKA jak i Anabell, Czesia i Stanisław są w posiadaniu wszystkich moich książek. Więc nagrodą będą dedykacje następnych moich tekstów dla głównej zwyciężczyni i innych wymienionych wyżej osób. 

Wszystkimi osobom, które brały udział w zgadywaniu serdecznie dziękuję i zapraszam do przeczytania jutrzejszego tekstu.

Dziecko moje Młodsze, które jest geografem i globtroterem i które w dużej mierze wędruje po świecie autostopem lub pieszo i oczywiście z plecakiem i namiotem…. z każdej podróży wysyła mi jakąś kartkę – widokówkę. Zawsze wybiera taką, na której jest coś charakterystycznego dla danego kraju.
Moje dwie zagadki dotyczą dwóch państw, z których jedno leży w Afryce a drugie w Azji.
Czy potraficie odpowiedzieć na pytanie skąd pochodzą kartki które dla Was zeskanowałam?
Dla osoby która pierwsza odgadnie i poda prawidłowo nazwę przynajmniej jednego państwa …. z pewnością będzie jakaś nagroda.

poniedziałek, 26 marca 2018

Warszawskie marce


                                           Brama Główna Uniwersytetu Warszawskiego

/Wiele z poniższych informacji zaczerpnęłam z miesięcznika "Skarpa warszawska"  numer z marca 2018 roku/

1. 1 marca 1794 roku odbyła się premiera opery „Cud mniemany czyli Krakowiacy i Górale” Wojciecha Bogusławskiego oraz Jana Stefaniego w Teatrze Narodowym który mieścił się wówczas na Placu Krasińskich.

2. 2 marca 1861 roku na Powązkach odbył się demonstracyjny pogrzeb 5 zabitych przez wojsko carskie 27 lutego. Na pamiątkę tego wydarzenia pierwsza brama na ul.Powązkowskiej wiodąca na cmentarz /jeszcze przed Kościołem św. Boromeusza/ nosi nazwę Bramy Pięciu Poległych.

3. 7 marca 1941 roku z wyroku Wojskowego Sądu Specjalnego Związku Walki Zbrojnych oskarżony o kolaborację z Niemcami aktor Igo Sym został zastrzelony w swoim mieszkaniu przy ul Mazowieckiej 10.

4. 8 marca 1968 roku na dziedzińcu Uniwersytetu Warszawskiego odbył się wiec protestacyjny w związku ze zdjęciem przez władze komunistyczne wystawianych w Teatrze Narodowym „Dziadów” ….. Stało się to początkiem tzw. wydarzeń marcowych.

5. 13 marca 1813 roku cesarz Aleksander I powołał Radę Najwyższą Tymczasową, czyli rząd okupowanego przez Rosję Księstwa Warszawskiego. W skład rady wszedł sprawujący nadzór nad policją Mikołaj Nowosilcow./Ten sam o którym krytycznie wypowiadał się w "Dziadach" wieszcz Adam./

6. 15 marca 1765 roku król Stanisław August Poniatowski założył Szkołę Rycerską. Mieściła się ona w Pałacu Kazimierzowskim wchodzącym dziś w skład zabudowań Uniwersytetu Warszawskiego.

7. 18 marca 1830 roku cesarz Rosji i król Polski Mikołaj I przemianował Królewski Uniwersytet Warszawski na Uniwersytet Królewsko-Aleksandrowski na cześć zmarłego w 1825 roku Aleksandra I.

8. 18 marca 1894 roku w warszawskiej Zachęcie po raz pierwszy wystawiono obraz „Szał uniesień” Władysława Podkowińskiego. Wydarzenie to wzbudziło gorące reakcje opinii publicznej ze względu na powszechnie uznaną nieobyczajnośc dzieła./Chodziło o nagą kobietę./

9. 21 marca 1765 roku został po raz pierwszy wydany „Monitor” - pismo założone przez Ignacego Krasickiego przy wsparciu Stanisława Augusta Poniatowskiego. Zasadniczym celem czasopisma była poprawa obyczajów i moralności społeczeństwa.

10. 21 marca 1809 roku książę Józef Poniatowski został naczelnym wodzem wojsk Księstwa Warszawskiego.

11. 24 marca 1651 roku w kościele ojców jezuitów na Starym Mieście w Warszawie odbyła się instalacja i koronacja obrazu Matki Boskiej Łaskawej – Patronki Warszawy.

12. 26 marca 1908 w Warszawie uruchomiono pierwszą elektryczną linię tramwajową na trasie Plac Krasińskich – Plac Unii Lubelskiej.

13. 27 marca 1818 roku nastąpiło otwarcie pierwszego sejmu Królestwa Polskiego w Warszawie. Uroczystą przemowę wygłosił car Aleksander I Romanow.

14. 30 marca 1689 roku Kazimierz Łyszczyński autor traktatu „De non existentia Dei” skazany przez sąd sejmowy na śmierć pod zarzutem publicznego ateizmu, został poćwiartowany i spalony na Rynku Starego Miasta.
-----------------------------------------------------------------------
24 marca 2018 roku /czyli w ubiegłą sobotę/ w 329 rocznicę poćwiartowania Kazimierza Łyszczyńskiego, który był pierwszym polskim ateistą na Rynku Starego Miasta odbyła się manifestacja Koalicji Ateistycznej. Na własne oczy widziałam jak ateiście "ucinano głowę, rękę i inne członki "..... i mówiono o aktualnie wiodącej i zgubnej roli kościoła w życiu naszego państwa. Ale mój blog jest apolityczny więc w tym momencie zamilknę...
Które z tych wydarzeń miało według Was największe znaczenie w życiu Warszawy?
-----------------------------------------------

Informacja turystyczna w Warszawie puścila w obieg karteczki z życzeniami świątecznymi. Sugeruje też aby zakochać się w Warszawie na Święta  /Kartkę można powiekszyć/

P.S. A książka "Moje warszawskie zwariowanie" ciągle jeszcze jest do nabycia w mojej domowej księgarni. 😭

sobota, 24 marca 2018

Spotkanie



/Poniżej mój stary tekst z Portalu Pisarskiego/

To była jedna z tych chwil, gdy żałowałam, że nie jestem uzdolniona artystycznie. Nie potrafiłam nigdy malować, rysować, rzeźbić, lepić, projektować. 
A przecież mogłoby tak być, bo takie zdolności przeważnie się dziedziczy.
Siedziałam w holu Łazienek Domu Zdrojowego i czekałam na swoją kolej do „uzdrawiającej” kąpieli.
Naprzeciwko mnie siedział pan w bardzo podeszłym wieku. Zwrócił moją uwagę tym, że miał piękne rysy. Poorane bruzdami policzki i czoło, regularne zmarszczki koło oczu, całkiem siwe ale gęste jak na swój wiek włosy.
Im dłużej na niego patrzyłam, tym bardziej mnie fascynował. Fascynował swoją piękną starością. Byłby idealnym modelem do malowania.
W pewnym momencie uświadomiłam sobie, że ja go przecież znam. I że kiedyś byłam już nim zafascynowana.
Podeszłam do niego i zapytałam:
- Przepraszam, czy pan profesor X?
Popatrzył na mnie uważnie i uśmiechnął się smutno.
- Tak, a któż to mnie jeszcze poznaje i pamięta?
- Nazywam się…, ale to nie ma znaczenia. Chodziłam kiedyś na pana wykłady. 
- To moje studentki też już przyjeżdżają leczyć się w sanatoriach? To niemożliwe – uśmiechnął się szarmancko. – Studiowała pani na ASP?
- Nie, ja…
- Filozofia? Historia sztuki?
- Też nie. Pani profesorze, ja nie byłam pana studentką. Gdy już pracowałam chodziłam na pana otwarte wykłady do PANu na Krakowskim Przedmieściu. 
- A tak, miałem tam kiedyś cykle wykładów.
- To były wykłady o sztukach pięknych, stylach w sztuce, filozofii sztuki…
- No tak, ale ja już od dawna nie wykładam. Wie pani, że skończyłem już 90 lat?
- Gratuluję, przede wszystkim młodości umysłu i pięknego wyglądu.
- Dziękuję za uprzejmość – posmutniał nagle. – Wie pani, że zostałem sam? Moja żona rok temu… a byliśmy razem 66 lat – głos mu się załamał.
- Ale ma pan kogoś kto się panem opiekuje?
- Tak – rozjaśnił się – mam wspaniałego prawnuka, będzie robił w tym roku maturę. I on mnie tu przywiózł, bo sam nie dałbym rady. Ale w tym prywatnym sanatorium to jest bardzo dobra opieka, wie pani?
- Panie profesorze, nigdy nie zapomnę pana wykładów. Pięknie je pan prowadził. Do dzisiaj pozostały mi w pamięci informacje, które nam pan przekazywał. I do dzisiaj patrzę na świat pana oczami. Czy wie pan jak wszyscy pana uwielbialiśmy?
Wzruszył się bardzo, wstał z trudnością, schylił i pocałował mnie w rękę.
W tym momencie został poproszony przez megafon na zabieg.
Wziął swoją torbę i opierając się na lasce odszedł powoli.
/Nie pomagałam mu, bo czułam, że nie życzyłby sobie tego/.
Przed drzwiami gabinetu odwrócił się, odstawił laskę i pomachał mi ręką – tak, jak to robią małe dzieci.
Nie mógł słyszeć moich myśli:
- Panie profesorze… teraz też, tak jak wtedy, gdy siedziałam ukryta za czyimiś plecami ze szkicownikiem na kolanach… i słuchałam tego co pan mówi… teraz też nie potrafiłabym pana namalować… . Bardzo pana przepraszam.

czwartek, 22 marca 2018

Artysta muzyk

                                                                                                 Tekst ten dedykuję Basi z Radomia


- Masz bardzo interesującą twarz. Twarz prawdziwego artysty. Takiego, który tworzy z olbrzymiej wewnętrznej siły – powiedział do Niego teść, który też był artystą.

I wyrzeźbił go.
Po jakimś czasie rzeźba otrzymała wyróżnienie na Ogólnopolskiej Wystawie Polskich Rzeźbiarzy. Wystawa miała miejsce na pięknym, krużgankowych dziedzińcu Politechniki Warszawskiej. Przybyły tłumy. A popiersiem artysty muzyka nie tylko ja byłam zachwycona. Także wiele innych, zupełnie nieznanych mi osób.


Niektórzy z Was pamiętają zapewne, że czasami jeżdżę do miasta nad rzeką Mleczną. To znaczy ta rzeka jest raczej symbolem niż faktem, bo właściwie to nigdy jej tam nie widziałam. To znaczy płynie sobie na długości ponad 19 kilometrów, ale przeważnie chowa się pod ziemią. I tylko w czasie wiosennych roztopów lub długo padających deszczy pokazuje swoją twarz w kilku parkach czy skwerach.
I wczoraj, gdy byłam w Radomiu to też tej rzeki nie widziałam.
Przyjechałam jak zwykle aby odwiedzić Siostrę Zastępczą. Także, żeby wrócić do wspomnień. Dobrych i złych.
Dobrych, bo chciałam powspominać wspólne wędrówki po Tatrach. I młodość.
Złych, bo złych wspomnień i w moim życiu nie brakuje.

Ale wczoraj przyjechałam nad rzekę Mleczną głównie po to, żeby pożegnać na zawsze artystę -muzyka.
Był twórcą wielu wspaniałych utworów muzycznych i filarem muzycznym jednego z zespołów kultywujących życie przedwojennego Lwowa i dawnej Warszawy. Uczniem znanej kompozytorki Grażyny Bacewicz, która zadedykowała mu jeden ze swoich utworów i widziała w nim swojego następcę.
Był dobrym człowiekiem.
Miał bardzo interesującą twarz.



wtorek, 20 marca 2018

Podobno zima dziś się kończy...

                                                                   Zima

I bardzo dobrze, że się kończy. Astronomicznie przynajmniej...
Bo ani ta, którą w formie rzeźby przedstawił Jan Jerzy Plersch a która znajduje się w Ogrodzie Saskim w Warszawie nie jest piękna, ani ta którą właśnie mamy za sobą. /Ale sama rzeźba z pewnością bardzo dobra./
To znaczy mam nadzieję, że ona nam nie wróci znowu na Wielkanoc.
I moje Szczerbate nie będą szli ze święconką w śniegu i po mrozie.

Napiszecie jaka była dla Was miniona zima?

A gdybym się za długo dziś albo jutro nie odzywała to znaczy, że pojechałam poza miasto szukać Wiosny!

niedziela, 18 marca 2018

Zakochana


Nie widziałyśmy się chyba ze trzy lata.
Więc jak parę dni temu wyciągnęłyśmy ręce po ten sam jogurt w supermarkecie…
I jak stwierdziłyśmy, że my to my, to zostawiłyśmy te zakupy w koszykach....
I usiadłyśmy przy kawie z ciasteczkiem.
- To która zaczyna? – zapytałam słodząc kawę.
- To może ja, bo mam ci tyle do powiedzenia. No i nie wiem jak mam zacząć. Bo mi się płakać chce.
- Od samego początku – powiedziałam bardzo mądrze. – Zdrowie jest?
- Jest.
- Praca jest?
- Jest. Wszyscy pracujemy.
- Forsa jest?
- Jest. Nawet mieszkanie chcemy kupić większe.
- To w czym problem?
- Aśka się zakochała.
- To w czym problem?
- No mówię ci, chodzi jak nieprzytomna. Już w czasie studiów zwariowała. Bałam się że pracy nie obroni, bo taka szurnięta chodziła. Spotykali się potajemnie, ukrywała tego chłopaka.
- Ale dlaczego go ukrywała? Jakiś nieudany, głupi, żonaty, trzy razy starszy, w więzieniu siedzi....??? Nie chce jej, nie kocha?!
- Nic z tych rzeczy…
- ???
- Księdzem jest…


piątek, 16 marca 2018

"Wiem, że nic nie wiem"




Patrzę na stojące naprzeciwko mnie popiersie Sokratesa, które odziedziczyłam kiedyś po jego twórcy.
Siedzę i myślę, że „wiem, że nic nie wiem”.

Adam Sikora w książce „Od Heraklita do Husserla”/cykl Spotkania z filozofią/ następująco cytuje Sokratesa:
„Moja przewaga nad innymi ludźmi – powiada o sobie Sokrates – polega właśnie na tym, że zdobyłem wyrazistą świadomość własnej niewiedzy, a w ten sposób wyzwoliłem się od wiary w pozory, potoczne mniemania i uznane pewniki”.

Myślę, że do takiego wniosku dochodzi wielu ludzi starszych. Po przeżytych latach, które przyniosły im różne wydarzenia z pewnością nie są głupsi, tylko mądrzejsi. Ale na pewno dużo mniej rozumieją. I też nie dlatego, że skleroza i inne przypadłości wieku bardzo dojrzałego nie pozwalają im rozsądnie myśleć. Bo właśnie wtedy myślą bardzo spokojnie i rozsądnie. Tylko dlatego, że wiele rzeczy ich negatywnie zaskakuje.

Sokrates jak wiadomo chodził po Atenach i zadawał ludziom różne pytania i ciągle się z nimi sprzeczał. A najgorsze było to, że kpił z wszelkiej władzy.

Starszy, brodaty, nieurodziwy, niski, krępy, bosy, odziany w wełniany płaszcz, z laską w ręce zatrzymywał przechodniów i zmuszał ich do uznania swojej własnej niewiedzy, lub czynił z nich głupców. Wszystko to czynił w obecności młodzieży, która za nim podążała i przysłuchiwała się jego rozmowom w winiarniach, na targach. Ale także na agorze i w gimnazjonach, między spacerującymi po pięknych krużgankach młodzieńcami.

Najgorsze jednak było to, że kwestionował wartość ustroju i przeciwstawiał się instytucjom demokratycznym. 

No i mówił, że deszcz nie powstał z woli Zeusa, tylko pochodzi z chmur. I inne dziwne rzeczy.

Więc nie można się dziwić, że zauważono wreszcie, że nie jest zwykłym dziwakiem. Jest wrogiem, który burzy ład społeczny. Jak wiadomo, został skazany na śmierć poprzez wypicie cykuty. Wypił ją w obecności swoich przyjaciół i uczniów.

Żoną Sokratesa była Ksantypa. Była młodsza od niego o około 40 lat. Miał z nią trzech synów.
Ksantypa była podobno żoną wyjątkowo kłótliwą, zawsze niezadowoloną i gderliwą. A jak Sokrates wracał do domu to wylewała na niego wiadro wody /a mówi się też, że były to nieczystości/. No i tłukła mu jeszcze garnki na głowie. 

Ksantypa troszczyła się o dzieci, dom, męża, dbała aby nie gasł ogień w kominku, gotowała a także dawała jeść zwierzętom. Dbała też aby amfory z winem były zawsze pełne. W tym czasie jej mąż-filozof prowadził dysputy poza domem. Z pewnością po powrocie do domu miał dla swojej żony jakieś mądre słowa, ale czy akurat to było jej wtedy potrzebne?

Jest taka sztuka pt. „Obrona Ksantypy”. Napisał ją w 1939 r. Ludwik Hieronim Morstin. Główną bohaterką tej sztuki jest właśnie żona Sokratesa. Sztukę tę trzykrotnie wystawiał Teatr Telewizji. Mnie utkwił w pamięci spektakl z roku 1984. W rolę Sokratesa wcielił się wtedy Ignacy Machowski, Ksantypą była Ewa Decówna. W tym spektaklu, pokazana była młoda kobieta, która pragnie przede wszystkim miłości i ciepła. A nie otrzymuje właściwie niczego, a na dodatek żyje w biedzie. Bo jej mąż nie interesuje się sprawą tak przyziemną jak utrzymanie rodziny. A więc czy można się dziwić że wita go zła, rozgoryczona i z wiadrem wody?

Nazywano Sokratesa „poprawiaczem świata”, nieznośnym gadułą, zarzucano, że lekceważy świętości i nie uznaje żadnych wartości.
A on tak naprawdę interesował się tym co ludzkie. Pytał co różni brzydotę od piękna, prawo od bezprawia, odwagę od tchórzostwa. Walczył o wolność poglądów i intelektualną niezależność.

Do historii przeszły jego słowa „Demokracja jest rządami głupców”.

Słynną sentencję wyroczni delfickiej „Poznaj samego siebie” pragnął uczynić swoim życiowym mottem.

Nie pozostawił po sobie żadnych pism. Wszystkie wiadomości o życiu filozofa przekazali jego uczniowie.

Zanim zaczął publicznie głosić swoje poglądy był rzeźbiarzem i żołnierzem.

Jest jednak najbardziej znany jako autor powiedzenia „Wiem, że nic nie wiem”.

I jeszcze Adam Sikora:
„…. Niewiedza /wg. Sokratesa/ nikogo jednak nie usprawiedliwia, a zawsze obciąża. Głupota jest defektem intelektu równoznacznym z niemoralnością. Z drugiej strony, dobry uczynek popełniony bez udziału świadomości w istocie nie liczy się, nie ma wartości moralnej."

Aha, czyli jak świadomie przekazuję lub odpisuję jakąś kwotę na rzecz Hospicjum dla dzieci to ma to wartość moralną, a jak bez zastanowienia daję żebrzącemu pod sklepem dziecku bułkę – to nie…..

Tak sobie siedzę i rozmyślam i piszę bez sensu.

Jedno jest pewne. Nadal „wiem, że nic nie wiem”.

Wybierzecie zwycięzcę?

  1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. 10.