Przekrój z datą 22-27 grudnia 1998 rok
Taki był jeden z pseudonimów założyciela tygodnika "Przekrój" - słynnego Mariana Eilego. Był on redaktorem naczelnym "Przekroju" w latach 1945-1969. Pod jego kierunkiem Przekrój stał się jednym z najciekawszych czasopism całego obozu socjalistycznego, kształtując powojenne pokolenie polskiej inteligencji. Do Przekroju pisali wybitni. - m.inn. Konstanty I.Gałczyński. "Przekrój" do roku 2013 był wydawany w Krakowie jako tygodnik. Od roku 2014 wydawany jest w Warszawie jako kwartalnik.
"Przekrój" to czasopismo dla inteligencji o bardzo wyrafinowanym smaku.
Ale o tym to możecie sobie poczytać w sieci.
Przekrój z datą 10 pażdziernika 1999 rok
Ja chciałabym wrócić do tytułu tego tekstu, czyli do Kreci Pataczkówny.
W bardzo starych numerach "Przekroju", które niedawno odkopałam w domowym archiwum znalazłam wiele słynnych powiedzonek Kreci.
Na przykład takie:
"Największym nieszczęściem kłamcy jest nie to że jemu nie wierzą, tylko to, że on nikomu nie wierzy".
Albo takie:
"Moje sympatie? Nie wyobrażacie sobie chyba, że u nas tak łatwo znaleźć akurat to, czego się szuka. Trzeba brać to co jest."
-----------------------------------------------------------------------------------
Prawda, że powiedzenia Kreci Pataczkówny są nadal na czasie???
Przekrój z listopada 2001 roku
poniedziałek, 10 lutego 2020
sobota, 8 lutego 2020
Pierworodny
I. Był 8 styczeń tamtego roku. Szłam z Mamą Krakowskim Przedmieściem w kierunku Placu Zamkowego.
W pewnej chwili usłyszałam Jej słowa: "Wiesz co, mam już dwie córki i jedną wnuczkę. Przydałby się wreszcie w rodzinie chłopak."
Na wystawie sklepu "Lalka" zobaczyłyśmy naszyjnik z bursztynów.
- Chodż, wejdziemy i obejrzymy go dokladnie" powiedziała moja Mama.
Po paru minutach usłyszałam:
- Daję Ci ten naszyjnik... ale proszę daj mi wnuka....Będę się nim opiekować...
Były to czasy w których badania USG byly wykonywane bardzo rzadko i tylko w uzasadnionych przypadkach. Nie wiedziałam więc co noszę pod sercem.
- Ale nie mogę Ci obiecać że to będzie chłopiec - powiedziałam przerażona.
- Będzie, mam takie przeczucie - odpowiedziała moja Mama.
2. Miesiąc potem, 8 lutego urodził się mój Pierworodny.
Pod szpitalem stał Jego tata i patrzył w okna szpitalne. Były to czasy w których zakazany był wstęp na porodówki. O wspólnym rodzeniu nikomu się nawet nie śniło.
Szpital był tuż przed remontem więc warunki w nim były koszmarne. Pamiętam, że w pewnym momencie zabrakło ciepłej wody i na godzinę przed rozpoczęcie się akcji porodowej myłam się w lodowatej wodzie. Byłam pewna, że zaraz umrę.
A gdy potem usłyszałam od lekarza -"Co się pani tak drze?" to miałam ochotę schować się w jakąś mysią norkę żeby nigdy już z niej nie wyjść.
Potem okazało się że to nie do mnie ten lekarz tak mówił, ale to i tak nie miało juz znaczenia.
W tamtym roku urodziło się mnóstwo dzieci. Lekarz, który odbierał mojego Pierworodnego powiedził: "To już 22 dziecko, któremu dziś pomogłem przyjść na świat". A była godzina 10.35.
3. Moja Mama dotrzymała słowa i gdy skończył mi się urlop macierzyński /a trwał w tamtych czasach ok. 3 miesięcy/ zaopiekowała się wnukiem. Przez prawie cztery lata przyjeżdzała codziennie rano do naszego domu i wyjeżdżała z niego dopiero pod wieczór. W tym czasie opiekowała się maleństwem, przewijala go, karmiła, opowiadała mu bajki, chodziła z nim na spacery. Specjalnie po to poszła na wcześniejszą nauczycielską emeryturę. Ale potem wróciła jeszcze do swojego zawodu i na pytanie koleżanek "dlaczego " odpowiadała, że opiekowała się najgrzeczniejszym i najukochańszym wnukiem.
4. Czas leciał jak szalony... Gdy Pierworodny miał 13 lat postanowiłam zabrać go na wycieczkę do Moskwy. Zostaliśmy tam zaproszeni przez znajomą Rosjankę. Tygodnia spędzonego w Moskwie, którą zjechaliśmy metrem pod ziemią i zeszliśmy na nogach na ziemi chyba nigdy nie zapomnimy. Zwiedzaliśmy wtedy bardzo dużo i podpatrywaliśmy życie mieszkańców tego miasta,. Opisałam to w tekście "Europejska stolica kontrastów", który umieściłam w pierwszej książce pt: "Zwariowałam".
5. Czas zatrzymał się tuż przed Jego 17-mi urodzinami.
Zatrzymał się na pół roku na skutek straszliwego wypadku. Na stojącego na wysepce tramwajowej Pierworodnego najechał rozpędzony samochód. Sprawca wypadku uciekł.
Chociaż od tamtego czasu minęlo już wiele lat to nadal doskonale pamiętam jak stałam odwrócona twarzą do ściany na Izbie Przyjęć Szpitala Praskiego i zalewałam ją łzami. Za ścianą leżało nieprzytomne, z rozbitą głową, zakrwawione i połamane moje dziecko.
Przez pół roku nie chodził Pierworodny do szkoły /był w 2-giej klasie technikum / tylko leżał w gipsie i uczył się sam. Co tydzień jeżdziłam z nim odpowiednim transportem do szkoły aby mógł zaliczyć materiał z różnych przedmiotów.
Po wielu latach napisałam o tym wypadku tekst pt: "Szczęście" i umiesciłam go na pierwszym nieistniejącym juz blogu. Tekst kończył się słowami: "I teraz już wiem co to jest szczęście".
6. Pół roku potem - tuż przed Bożym Narodzeniem wylądowałam w szpitalu z okrutnymi bólami na skutek stresu związanego z tamtymi przeżyciami. Nigdy nie zapomnę jak prawie codziennie po szkole przychodził do mnie, siadal przy łóżku szpitalnym i opowiadal mi .... bajki. Wychodził dopiero wtedy gdy zasnęłam.
7. Potem była matura i zaczęły się studia. W tym samym czasie poznał Miłość Swojego Życia z którą połączył go ślub. Potem obrona pracy magisterskiej i praca. Parę lat pózniej urodził się ten, którego nazywam Szczerbatym i ten drugi - Pytalski. Czyli moje wnuki.
8. Mój Pierworodny to dziecko niesamowicie dobre i wartościowe.
Dzisiaj są Jego urodziny.
-------------------------------------------------------------------------------------
Bądż szczęśliwy SYNKU!!!
P.S. Te bursztyny, które wtedy dostałam od Mamy są dla mnie talizmanem... Kiedyś będą Jego...
W pewnej chwili usłyszałam Jej słowa: "Wiesz co, mam już dwie córki i jedną wnuczkę. Przydałby się wreszcie w rodzinie chłopak."
Na wystawie sklepu "Lalka" zobaczyłyśmy naszyjnik z bursztynów.
- Chodż, wejdziemy i obejrzymy go dokladnie" powiedziała moja Mama.
Po paru minutach usłyszałam:
- Daję Ci ten naszyjnik... ale proszę daj mi wnuka....Będę się nim opiekować...
Były to czasy w których badania USG byly wykonywane bardzo rzadko i tylko w uzasadnionych przypadkach. Nie wiedziałam więc co noszę pod sercem.
- Ale nie mogę Ci obiecać że to będzie chłopiec - powiedziałam przerażona.
- Będzie, mam takie przeczucie - odpowiedziała moja Mama.
2. Miesiąc potem, 8 lutego urodził się mój Pierworodny.
Pod szpitalem stał Jego tata i patrzył w okna szpitalne. Były to czasy w których zakazany był wstęp na porodówki. O wspólnym rodzeniu nikomu się nawet nie śniło.
Szpital był tuż przed remontem więc warunki w nim były koszmarne. Pamiętam, że w pewnym momencie zabrakło ciepłej wody i na godzinę przed rozpoczęcie się akcji porodowej myłam się w lodowatej wodzie. Byłam pewna, że zaraz umrę.
A gdy potem usłyszałam od lekarza -"Co się pani tak drze?" to miałam ochotę schować się w jakąś mysią norkę żeby nigdy już z niej nie wyjść.
Potem okazało się że to nie do mnie ten lekarz tak mówił, ale to i tak nie miało juz znaczenia.
W tamtym roku urodziło się mnóstwo dzieci. Lekarz, który odbierał mojego Pierworodnego powiedził: "To już 22 dziecko, któremu dziś pomogłem przyjść na świat". A była godzina 10.35.
3. Moja Mama dotrzymała słowa i gdy skończył mi się urlop macierzyński /a trwał w tamtych czasach ok. 3 miesięcy/ zaopiekowała się wnukiem. Przez prawie cztery lata przyjeżdzała codziennie rano do naszego domu i wyjeżdżała z niego dopiero pod wieczór. W tym czasie opiekowała się maleństwem, przewijala go, karmiła, opowiadała mu bajki, chodziła z nim na spacery. Specjalnie po to poszła na wcześniejszą nauczycielską emeryturę. Ale potem wróciła jeszcze do swojego zawodu i na pytanie koleżanek "dlaczego " odpowiadała, że opiekowała się najgrzeczniejszym i najukochańszym wnukiem.
4. Czas leciał jak szalony... Gdy Pierworodny miał 13 lat postanowiłam zabrać go na wycieczkę do Moskwy. Zostaliśmy tam zaproszeni przez znajomą Rosjankę. Tygodnia spędzonego w Moskwie, którą zjechaliśmy metrem pod ziemią i zeszliśmy na nogach na ziemi chyba nigdy nie zapomnimy. Zwiedzaliśmy wtedy bardzo dużo i podpatrywaliśmy życie mieszkańców tego miasta,. Opisałam to w tekście "Europejska stolica kontrastów", który umieściłam w pierwszej książce pt: "Zwariowałam".
5. Czas zatrzymał się tuż przed Jego 17-mi urodzinami.
Zatrzymał się na pół roku na skutek straszliwego wypadku. Na stojącego na wysepce tramwajowej Pierworodnego najechał rozpędzony samochód. Sprawca wypadku uciekł.
Chociaż od tamtego czasu minęlo już wiele lat to nadal doskonale pamiętam jak stałam odwrócona twarzą do ściany na Izbie Przyjęć Szpitala Praskiego i zalewałam ją łzami. Za ścianą leżało nieprzytomne, z rozbitą głową, zakrwawione i połamane moje dziecko.
Przez pół roku nie chodził Pierworodny do szkoły /był w 2-giej klasie technikum / tylko leżał w gipsie i uczył się sam. Co tydzień jeżdziłam z nim odpowiednim transportem do szkoły aby mógł zaliczyć materiał z różnych przedmiotów.
Po wielu latach napisałam o tym wypadku tekst pt: "Szczęście" i umiesciłam go na pierwszym nieistniejącym juz blogu. Tekst kończył się słowami: "I teraz już wiem co to jest szczęście".
6. Pół roku potem - tuż przed Bożym Narodzeniem wylądowałam w szpitalu z okrutnymi bólami na skutek stresu związanego z tamtymi przeżyciami. Nigdy nie zapomnę jak prawie codziennie po szkole przychodził do mnie, siadal przy łóżku szpitalnym i opowiadal mi .... bajki. Wychodził dopiero wtedy gdy zasnęłam.
7. Potem była matura i zaczęły się studia. W tym samym czasie poznał Miłość Swojego Życia z którą połączył go ślub. Potem obrona pracy magisterskiej i praca. Parę lat pózniej urodził się ten, którego nazywam Szczerbatym i ten drugi - Pytalski. Czyli moje wnuki.
8. Mój Pierworodny to dziecko niesamowicie dobre i wartościowe.
Dzisiaj są Jego urodziny.
-------------------------------------------------------------------------------------
Bądż szczęśliwy SYNKU!!!
P.S. Te bursztyny, które wtedy dostałam od Mamy są dla mnie talizmanem... Kiedyś będą Jego...
czwartek, 6 lutego 2020
Aurora borealis czyli zorza polarna północna
Zorzy niestety nie było. No może taka ..... malusieńka.
Ale zdjęcia i tak ciekawe - prawda?
Były robione w sobotę 1 lutego br. w Alesund w Norwegii.
Fotograf zawsze ten sam czyli Szalony Geograf.
Ale zdjęcia i tak ciekawe - prawda?
Były robione w sobotę 1 lutego br. w Alesund w Norwegii.
Fotograf zawsze ten sam czyli Szalony Geograf.
wtorek, 4 lutego 2020
Warszawa Fryderyka Chopina - zakończenie
W Warszawie na ulicy Miodowej znajdował się znany skład nut Antoniego Brzeziny, który był pierwszym wydawcą utworów Fryderyka Chopina. Na Miodowej w kawiarenkach skupiało się życie towarzyskie stolicy. To tutaj rozprawiano na tematy kulturalne i polityczne. Istniejąca do dziś przy rogu ul. Kapitulnej z ul. Miodową "Honoratka" to ta restauracja, w której bywał młodziutki Fryderyk...
W dniu 2 listopada 1830 Fryderyk Chopin wyruszył dyliżansem sprzed budynku Poczty Saskiej.
Udał się do Wiednia a stamtąd do Paryża. Wyjechał na zawsze zabierając ze sobą garść ziemi ojczystej, pamiętnik z wpisami przyjaciół i znajomych, nuty i listy polecające.
Do Polski wróciło już tylko Jego serce.
Umieszczono go w w drugim filarze po lewej stronie nawy głównej kościoła Świętego Krzyża. Był to kościół parafialny rodziny Chopinów. Przywiozła to serce jak wiadomo Jego siostra Ludwika. Takie było życzenie Fryderyka.
Najbardziej znany na świecie pomnik Fryderyka Chopina stoi w Łazienkach Królewskich na wprost bramy w Alejach Ujazdowskich w pobliżu Belwederu. Jego wzniesienie planowano już w końcu XIX wieku ale zrealizowano dopiero po odzyskaniu przez Polskę Niepodległości. Pomnik projektu Wacława Szymanowskiego z początku budził wiele kontrowersji.
W czasie II wojny światowej - w dniu 31 maja 1940 roku na polecenie gubernatora Hansa Franka pomnik Chopina został przez Niemców wysadzony w powietrze a następnie pocięty palnikami na mniejsze części. Pozyskany złom zostal użyty jako surowiec w produkcji przemysłowej. Mówi się też, że okupant przeznaczył go do produkcji kul...
Po wojnie pomnik odbudowano i ponownie odsłonięto 11 maja 1958 roku. W grupie rzeżbiarzy, którzy go zrekonstruowali był mój ojciec Leon Machowski.
W letnie niedziele przed pomnikiem odbywają się koncerty fortepianowe.
W dniu 2 listopada 1830 Fryderyk Chopin wyruszył dyliżansem sprzed budynku Poczty Saskiej.
Udał się do Wiednia a stamtąd do Paryża. Wyjechał na zawsze zabierając ze sobą garść ziemi ojczystej, pamiętnik z wpisami przyjaciół i znajomych, nuty i listy polecające.
Do Polski wróciło już tylko Jego serce.
Umieszczono go w w drugim filarze po lewej stronie nawy głównej kościoła Świętego Krzyża. Był to kościół parafialny rodziny Chopinów. Przywiozła to serce jak wiadomo Jego siostra Ludwika. Takie było życzenie Fryderyka.
Najbardziej znany na świecie pomnik Fryderyka Chopina stoi w Łazienkach Królewskich na wprost bramy w Alejach Ujazdowskich w pobliżu Belwederu. Jego wzniesienie planowano już w końcu XIX wieku ale zrealizowano dopiero po odzyskaniu przez Polskę Niepodległości. Pomnik projektu Wacława Szymanowskiego z początku budził wiele kontrowersji.
W czasie II wojny światowej - w dniu 31 maja 1940 roku na polecenie gubernatora Hansa Franka pomnik Chopina został przez Niemców wysadzony w powietrze a następnie pocięty palnikami na mniejsze części. Pozyskany złom zostal użyty jako surowiec w produkcji przemysłowej. Mówi się też, że okupant przeznaczył go do produkcji kul...
Po wojnie pomnik odbudowano i ponownie odsłonięto 11 maja 1958 roku. W grupie rzeżbiarzy, którzy go zrekonstruowali był mój ojciec Leon Machowski.
W letnie niedziele przed pomnikiem odbywają się koncerty fortepianowe.
Pałac Ostrogskich to siedziba nowoczesnego Muzeum Fryderyka Chopina. W Muzeum oraz w Centrum Chopinowskim znajduje się największy na świecie zbiór pamiątek po kompozytorze. Centrum jest siedzibą Narodowego Instytulu Fryderyka Chopina dbającego o spuściznę po wielkim muzyku.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Co pięć lat w Filharmonii Narodowej przy ulicy Jasnej 5 odbywają się Międzynarodowe Konkursy Chopinowskie. Pierwszy Konkurs odbył się w roku 1927. W czasie II wojny gmach Filharmonii został zniszczony. Nowy budynek otwarto 21 lutego 1955 roku z okazji inauguracji V Międzynarodowego Konkursu. W tym roku w dniach od 2 do 23 pażdziernika odbędzie się XVIII już Konkurs...Będzie to jak zwykle wielkie przeżycie dla miłośników muzyki Fryderyka Chopina.
-------------------------------------------------------------------------------------
Wymieniłam tylko najważniejsze miejsca związane z Fryderykiem Chopinem w Warszawie. Jest ich dużo więcej.
Ale najlepiej poznać je samemu.
/W tym roku w dniu 22 lutego lub 1 marca będziemy obchodzić 210 rocznicę urodzin Najwybitniejszego Polaka./
niedziela, 2 lutego 2020
Warszawa Fryderyka Chopina - część pierwsza
Rodzina Chopinów przeniosła się z Żelazowej Woli do Warszawy w 1810 roku, kiedy przyszły kompozytor miał około pół roku. Chopinowie z dziećmi zajęli mieszkanie w Pałacu Saskim, ponieważ ojciec Fryderyka otrzymał posadę w słynnym Liceum Warszawskim, które tu właśnie się mieściło. Po Pałacu Saskim nie ma już śladu bo został zniszczony w czasie II wojny światowej. Tylko Grób Nieznanego Żołnierza mieści się w trzech filarach kolumnady tego Pałacu.
W Ogrodzie Saskim mały Fryderyk bywał na spacerach. Ten pierwszy warszawski ogród publiczny jest częścią założenia pałacowo-ogrodowego tzw. Osi Saskiej - projektu pochodzącego z pierwszej połowy XVIII wieku. Pierwotnie był ogrodem pałacowym Pałacu Saskiego. Głowne jego atrakcje to rzeżby ustawione wzdłuż głównej alei, okazała fontanna, oraz ciekawy budynek wieży ciśnień, wzorowany na Świątyni Vesty w Tivoli pod Rzymem.
W roku 1817 Liceum Warszawskie przeniesiono do Pałacu Kazimierzowskiego. I w tym Pałacu w prawej oficynie zamieszkali Chopinowie. Rodzice Fryderyka prowadzili wysoko ceniony pensjonat dla uczniów Liceum z rodzin ziemiańskich. Pałac Kazimierzowski jest dziś siedzibą władz Uniwersytetu Warszawskiego. Na wschodniej ścianie prawej oficyny umieszczona została tablica z portretem kompozytora i informacją, że mieszkał tu w latach 1817-1827.
Następnie Chopinowie przeprowadzili się do mieszkania w Pałacu Czapskich/Krasińskich. Siedemnastoletni wówczas Fryderk otrzymał własny pokój z fortepianem. Tablica umieszczona na frontonie domu stojącego naprzeciwko bramy głównej Uniwersytetu informuje, że w tym domu mieszkał i tworzył Fryderyk przed opuszczeniem w 1830 roku Warszawy na zawsze. Był tam do roku 2014 "Salonik Chopinów". Potem został przeniesiony do Zamku Ostrogskich.
A w kościele ss.Wizytek Fryderyk jako 15-letni uczeń Liceum Warszawskiego grał na organach jako "organista licejski". Organy, na których grał zachowały się do dzisiaj.
24 lutego 1818 roku ośmiotelni Fryderyk po raz pierwszy wystąpił publicznie na wieczorze Towarzystwa Dobroczynności w Pałacu Radziwiłłowskim./obecnie Prezydenckim/ Zagrał koncert e-moll Wojciecha Jiroveca.
Ciąg dalszy nastąpi...
piątek, 31 stycznia 2020
O skrzyniach, polowaniach i storczykach...
– Teraz to nie ma co podziwiać – mówiła Młodsza. – Przed wojną, to musiało tu być pięknie. Bo to są nędzne resztki. Hrabia wywiózł na zachód dziewięć wagonów najwspanialszych mebli, obrazów i innych bogactw. Uciekał przed bratnią armią. A resztę i tak rozebrali Rosjanie, a potem ludzie z okolicznych wsi. –
- Nie dziewięć wagonów, tylko jedenaście – wtrąciła Starsza. – A jakie tu piękne powozy były. Raz to mnie jedna hrabina nawet na przejażdżkę zabrała. Tak się bałam, że wypadnę z tego powozu, że jak wyszłam, to aż wymiotowałam. A to stangret tak się przed nami popisywał. Pani hrabina to potem mówiła, że pewnie mu się podobałam i chciał pokazać, co potrafi. –
- Ale tu jest napisane, że wywiózł tylko siedemset skrzyń – stwierdziła Najmłodsza, czytając uważnie informator. – Jak siedemset skrzyń, to mogło być tych wagonów jeszcze więcej – podsumowała Starsza. – No bo przecież jak tam porcelana była i różne cacka, i obrazy, to przecież nie kładli tych skrzyń jedna na drugiej.
Taką mniej więcej rozmowę prowadziły Starsza, Młodsza i Najmłodsza, czyli matka, córka i wnuczka. Ta wnuczka to ja. Byłam wtedy na wakacjach przed klasą maturalną. A stałyśmy na dziedzińcu pałacu w Łańcucie.
Łańcut leży około 16 kilometrów na wschód od Rzeszowa. Rzeszów to rodzinne miasto moich rodziców. Przez całe dzieciństwo spędzałam wakacje w domu Starszej, czyli mamy mojej mamy. Któregoś lata pojechałyśmy do Łańcuta.
Tak prawdę mówiąc, to nie byłam przekonana o tym, że moja babcia jechała powozem z hrabiną z rodu Potockich. Mogło to być tylko jej niezrealizowane marzenie, bo babcia urodziła się i mieszkała blisko pałacu. I widziała te wyjeżdżające z bramy wspaniałe powozy. Więc może sobie tę opowiastkę wymyśliła?
Historia zamku sięga średniowiecza. Gościł on koronowane głowy, na przykład Kazimierza Wielkiego. W pierwotnym drewnianym zamku gościł król Władysław Jagiełło, który w 1417 roku poślubił jedyną córkę właścicieli, energiczną wdówkę Elżbietę Granowską.
A zaczęło się od tego, że w dobrach łańcuckich, otrzymanych za zasługi od Kazimierza III Wielkiego, rycerz Otton z Pilczy postawił drewnianą warownię. Do wzniesionej przez jego potomków w XVI wieku wieży strażniczej (w miejscu obecnej rezydencji) nowy właściciel Stanisław Stadnicki, słynny „Diabeł Łańcucki”, dobudował niewielki zamek, a jego synowie dodali trzy skrzydła i baszty obronne.
W XVIII wieku Lubomirscy najpierw nadali zamkowi formę palazzo di fortezza, czyli pałacu ufortyfikowanego. Bywał tu arcyksiążę Rudolf Habsburg, syn cesarza Franciszka Józefa. Pojawiał się także obieżyświat Jan Potocki – autor "Pamiętnika znalezionego w Saragossie."
Czasy świetności zamku skończyły się, gdy komnaty zajęli oficerowie niemieccy.
Skrzynie z najwartościowszymi zbiorami nigdy do zamku nie wróciły, bo ostatni ordynat Łańcuta, hrabia Alfred Antoni Potocki, przyzwyczajony do wystawnego trybu życia, po kolei wszystko sprzedawał w Szwajcarii. Aż trudno to sobie wyobrazić, bo to, co w zamku w Łańcucie pozostało i tak przyprawia o zawrót głowy.
Mniej więcej dwadzieścia lat po mojej pierwszej wizycie w zamku w Łańcucie wpadły mi w ręce pamiętniki Alfreda hrabiego Potockiego. Czytałam wtedy niesamowite historie, jakie opisywał pan hrabia. Przypomniałam sobie o tej książce całkiem niedawno, więc rozpoczęłam jej poszukiwania w bibliotekach. Znalazłam ją. Była to książka wydana w Londynie w 1950 roku i miała tytuł Master of Lancut.
_____________________________________________________
/Był to urywek z mojej książki "Mój kraj nad Wisłą"./
środa, 29 stycznia 2020
Polscy Prezydenci
W najbliższych dniach ma być podany dokładny termin wyborów prezydenckich w Polsce. Najprawdopodobniej będzie to dzień 10 maja 2020 roku.
Pomyślałam sobie, że dobrze będzie przypomnieć o poprzednich prezydentach.
A więc:
Pierwszym prezydentem Polski był Gabriel Narutowicz.
Był prezydentem bardzo krótko bo zaledwie 5 dni. Wybrany na prezydenta w dn. 11 listopada 1922 w dn.- 16 listopada zginął w gmachu "Zachęty" w Warszawie z ręki niezrównoważonego sympatyka prawicy malarza Eligiusza Niewiadomskiego.
Gabriel Narutowicz od czasów studiów przebywał na emigracji gdzie zrobił karierę jako inżynier konstruktor i uczony. Po powrocie do kraju piastował stanowiska ministerialne. Do czasu gdy został wybrany na prezydenta....
Drugim prezydentem Polski w latach 1922-1926 był Stanisław Wojciechowski.
Był współzałożycielem PPS i przez kilka lat głównym jej działaczem, organizatorem ruchu spółdzielczego, wykładowcą akademickim. Podczas zamachu majowego stanął w obronie konstytucji a następnie ustąpił ze stanowiska aby uniknąć rozlewu krwi. /Był on dziadkiem Małgorzaty Kidawy-Błońskiej/.
W latach 1926-1939 prezydentem Polski był Ignacy Mościcki.
W młodości był działaczem socjalistycznym, od 1892 przebywał na emigracji gdzie zrobił karierę jako chemik. Pochodził z rodziny szlacheckiej. Uzyskał tytuł profesora a w Niepodległej Polsce organizował przemył chemiczny. Był m.inn twórcą technologii syntezy cyjanowodoru.
Wytypowany na urząd prezydenta przez Józefa Piłsudskiego realizował jego wskazania.
We wrześniu 1939 roku opuścił Polskę udając się wraz z całym rządem przez Zaleszczyki do Rumunii. Tam został internowany i zrzekł się swojej funkcji.
Po II wojnie światowej w latach 1947-1956 prezydentem Polski był Bolesław Bierut.
Polityk komunistyczny, agent Kominternu, sekretarz generalny PPR, premier, I sekretarz KC PZPR.
Zmarł 12 marca 1956 roku w Moskwie wkrótce po zjeżdzie Komunistycznej Partii ZSRR co stało się żródłem przeróżnych domysłów.
-------------------------------------------------------------------------------
Potem przez wiele lat nie było w Polsce prezydenta.
Dopiero w latach 1989-1990 funkcję tę pełnił Wojciech Jaruzelski.
Były żołnierz "kościuszkowców", poseł, generał, dlugoletni minister obrony narodowej., I sekretarz KC PZPR, premier, wprowadził w Polsce stan wojenny.
Następnie w latach 1990-1995 prezydentem Rzeczpospolitej był Lech Wałęsa.
Był jednym z przywódców protestów robotniczych w Stoczni Gdańskiej w grudniu 1970, stał na czele NSZZ "Solidarność. Sygnatariusz porozumień sierpniowych i porozumień okrągłego stołu. Internowany w czasie stanu wojennego. Laureat Pokojowej Nagrody Nobla.
Potem na prezydenta został wybrany Aleksander Kwaśniewski. Pełnił tę funkcję przez dwie kadencje w latach 1995-2005.
Dziennikarz, polityk lewicowy, minister, sygnatariusz porozumień Okrągłego Stołu, poseł. Za jego prezydentury Polska znalazła się w NATO i Unii Europejskiej.
Następny prezydent to Lech Kaczyński. Były działacz opozycji w PRL, prezes Najwyższej Izby Kontroli, minister sprawiedliwości i prokurator generalny, prezydent Warszawy. Pełnił funkcję prezydenta w latach 2005-2010. Zginął wraz z innym pasażerami w wypadku samolotu w dn. 10 kwietnia 2010r.
Bronisław Komorowski pełnil funkcję prezydenta w latach 2010-1015. Zanim został prezydentem był działaczem opozycji w okresie PRL, kolejno ministrem obrony narodowej, wicemarszałkiem, następnie marszałkiem Sejmu,
Obecnie prezydentem Rzeczpospolitej jest - jak wszyscy wiemy - Andrzej Duda.
Następnym prezydentem będzie...???
-------------------------------------------------------------------------
P.S. Wymieniłam tylko tych prezydentów, którzy sprawowali w Polsce władzę realną. Pominęłam prezydentów na emigracji.
Pomyślałam sobie, że dobrze będzie przypomnieć o poprzednich prezydentach.
A więc:
Pierwszym prezydentem Polski był Gabriel Narutowicz.
Był prezydentem bardzo krótko bo zaledwie 5 dni. Wybrany na prezydenta w dn. 11 listopada 1922 w dn.- 16 listopada zginął w gmachu "Zachęty" w Warszawie z ręki niezrównoważonego sympatyka prawicy malarza Eligiusza Niewiadomskiego.
Gabriel Narutowicz od czasów studiów przebywał na emigracji gdzie zrobił karierę jako inżynier konstruktor i uczony. Po powrocie do kraju piastował stanowiska ministerialne. Do czasu gdy został wybrany na prezydenta....
Drugim prezydentem Polski w latach 1922-1926 był Stanisław Wojciechowski.
Był współzałożycielem PPS i przez kilka lat głównym jej działaczem, organizatorem ruchu spółdzielczego, wykładowcą akademickim. Podczas zamachu majowego stanął w obronie konstytucji a następnie ustąpił ze stanowiska aby uniknąć rozlewu krwi. /Był on dziadkiem Małgorzaty Kidawy-Błońskiej/.
W latach 1926-1939 prezydentem Polski był Ignacy Mościcki.
W młodości był działaczem socjalistycznym, od 1892 przebywał na emigracji gdzie zrobił karierę jako chemik. Pochodził z rodziny szlacheckiej. Uzyskał tytuł profesora a w Niepodległej Polsce organizował przemył chemiczny. Był m.inn twórcą technologii syntezy cyjanowodoru.
Wytypowany na urząd prezydenta przez Józefa Piłsudskiego realizował jego wskazania.
We wrześniu 1939 roku opuścił Polskę udając się wraz z całym rządem przez Zaleszczyki do Rumunii. Tam został internowany i zrzekł się swojej funkcji.
Po II wojnie światowej w latach 1947-1956 prezydentem Polski był Bolesław Bierut.
Polityk komunistyczny, agent Kominternu, sekretarz generalny PPR, premier, I sekretarz KC PZPR.
Zmarł 12 marca 1956 roku w Moskwie wkrótce po zjeżdzie Komunistycznej Partii ZSRR co stało się żródłem przeróżnych domysłów.
-------------------------------------------------------------------------------
Potem przez wiele lat nie było w Polsce prezydenta.
Dopiero w latach 1989-1990 funkcję tę pełnił Wojciech Jaruzelski.
Były żołnierz "kościuszkowców", poseł, generał, dlugoletni minister obrony narodowej., I sekretarz KC PZPR, premier, wprowadził w Polsce stan wojenny.
Następnie w latach 1990-1995 prezydentem Rzeczpospolitej był Lech Wałęsa.
Był jednym z przywódców protestów robotniczych w Stoczni Gdańskiej w grudniu 1970, stał na czele NSZZ "Solidarność. Sygnatariusz porozumień sierpniowych i porozumień okrągłego stołu. Internowany w czasie stanu wojennego. Laureat Pokojowej Nagrody Nobla.
Potem na prezydenta został wybrany Aleksander Kwaśniewski. Pełnił tę funkcję przez dwie kadencje w latach 1995-2005.
Dziennikarz, polityk lewicowy, minister, sygnatariusz porozumień Okrągłego Stołu, poseł. Za jego prezydentury Polska znalazła się w NATO i Unii Europejskiej.
Następny prezydent to Lech Kaczyński. Były działacz opozycji w PRL, prezes Najwyższej Izby Kontroli, minister sprawiedliwości i prokurator generalny, prezydent Warszawy. Pełnił funkcję prezydenta w latach 2005-2010. Zginął wraz z innym pasażerami w wypadku samolotu w dn. 10 kwietnia 2010r.
Bronisław Komorowski pełnil funkcję prezydenta w latach 2010-1015. Zanim został prezydentem był działaczem opozycji w okresie PRL, kolejno ministrem obrony narodowej, wicemarszałkiem, następnie marszałkiem Sejmu,
Obecnie prezydentem Rzeczpospolitej jest - jak wszyscy wiemy - Andrzej Duda.
Następnym prezydentem będzie...???
-------------------------------------------------------------------------
P.S. Wymieniłam tylko tych prezydentów, którzy sprawowali w Polsce władzę realną. Pominęłam prezydentów na emigracji.
poniedziałek, 27 stycznia 2020
"Raj" Pawła Althamera
Zadzwonił do mnie znajomy przewodnik warszawski i zapytał czy nie chcialabym zwiedzić Raju. "Oczywiście - odpowiedziałam - a najlepiej chcialabym tam już zostać na zawsze".
Więc poszliśmy z niewielką grupą osób, bo był to zaplanowany spacer w ramach programu "Spacery po Warszawie".
"RAJ" to Park Rzeżby Współczesnej w dzielnicy Bródno. Stworzył go polski rzeżbiarz, performer, twórca instalacji i filmów wideo Paweł Althamer. Do współpracy zaprosił także twórców z zagranicy.
Park powstal w roku 2009 i znajduje się w nim 10 rzeżb. Co roku dodawana jest jedna rzeżba. Odsłonięcie każdej kolejnej jest wielkim wydarzeniem dla mieszkańców dzielnicy. A Park został stworzony dla zwykłych ludzi pracy, którym brak czasu i środków nie pozwala na zwiedzanie muzeów.
Do Parku prowadzi "Brama do Raju". Całkiem zwyczajna - prawda?
Właściwie to pierwsza rzeżbą to ta. która jest jednocześnie fontanną. Przedstawia jak widać leżącą nagą kobietę i nazywa się "Sylwia". I jest to logiczne, bo przecież w raju musi być kobieta. Rzeżba /a raczej jej założenie/ powstała w porozumieniu z towarzystwem osób chorych na stwardnienia rozsiane.
Następną rzeżbą to"Anioł Stróż". I to też jest zrozumiałe - prawda? Przecież Anioł Stróż musi stać na straży Raju.
A to rzeżba, której treścią jest nazwa osiedla Bródno. Bardzo ją lubią dzieci bo wspinają się na wszystkie litery. Jest to rzeżba z gliny i kamienia.
Twórcą tej rzeżby jest Chińczyk. Przedstawia ona trzy cylindryczne pojemniki napełnione potłuczoną chińską porcelaną. Jeśli nie widzicie tej rzeżby to nic dziwnego, bo zakopana ona została w ziemi mniej więcej w tym miejscu parku. Taką wizję jej przedstawienia miał twórca. Może w ten sposób chciał powiedzieć że..... "najważniejsze jest niewidoczne dla oczu"? Rzeźba nazywa się "Do odnalezienia".
A ta rzeżba to "Przewrócony domek herbaciany z ekspresem do kawy". Można do niej wejść do środka a tam w sezonie letnim znajduje się .... Najmniejszy na świecie Dom Kultury...
Ta rzeżba nosi nazwę "Mieszczanie z Bródna". Twórca pomysłu wzorował się na słynnym dziele Augusta Rodin "Mieszczanie z Calais". Paweł Althamer stworzył ją przy współpracy z mieszkańcami Bródna i Targówka. Jest to pomnik 10-ciu osób kroczących, siedzących lub leżących. Rzeżba wzbudziła niesamowite kontrowersje. No ale - która ze wspólczesnych rzeżb nie wzbudza kontrowersji???
W "Raju" są jeszcze inne rzeżby. Jedna z nich przedstawia "Odwrócony lodowy kalejdoskop", inna to "Krata" stworzona z różnego rodzaju niepotrzebnych metalowych prętów. a jeszcze inna o nazwie "Toguna" to drewniana wiata z afrykańskiej wioski. Dwie rzeżby były akurat w konserwacji więc nie mogłam ich sfotografować. Są też w "Raju" różne instalacje malarskie.
Dodam jesczcze, że Park Rzeżby Współczesnej "Raj" jest oddziałem Muzeum Sztuki Współczesnej w Warszawie.
I jeszcze dodam, że chociaż nie wychowywałam się w pracowni rzeżbiarskiej, to jednak jako córka rzeźbiarza /o czym wspominam we wszystkich swoich książkach/ na punkcie rzeżby mam ... mówiąc delikatnie FIOŁA.
Co nie znaczy że każda rzeźba mi się podoba.
A po "Raju" spacerowałam przez dwie godziny w dniu 19 stycznia 2020 roku.
sobota, 25 stycznia 2020
Nie byłam na Wyspie Bożego Narodzenia...
....ale z książki Judith Schalansky pt: "Atlas wysp odległych" wyczytałam, że wyspa należy do Australii i leży na Oceanie Indyjskim. Ma powierzchnię 135 km kwadratowych i mieszka na niej ok. 1400 mieszkańców.
Odkrył ją 25 grudnia 1643 roku William Mynores.
A w 1989 roku odkryto na Wyspie Bożego Narodzenia /Christmas Island/ pierwszą wielką kolonię żółtych mrówek.
Judith Schalansky tak pisze:
"W porze deszczowej wychodzą z jaskiń. Każdego roku w listopadzie 120 milionów doroslych krabów wyrusza w morze. Wyspę pokrywa czerwony dywan. Drobnymi kroczkami pełzną po asfalcie, przechodzą przez progi, wspinają się na mury i ściany skalne, za pomocą pary mocnych szczypiec ii ośmiu cieniutkich nóg posuwają bokiem swoje pancerze w kierunku morza, niczym ogniste czołgi, i na krótko przed pełnią rzucają w morskie fale czarne jaja.
Nie wszystkie docierają do celu. Wróg czai się wszędzie: nikt nie wie z której strony nadejdzie.
Pewnego dnia żółte mrówki po prostu się pojawiły, przywiezione przez przybyszów. Najeżdżcy mają tylko 4 milimetry ale ich armia jest niepokonana.
Narody mrówek zawarły pokój, a ich królowe podpisały brzemienny w skutki układ: razem budują zjednoczone kolonie, supermocarstwo, imperium.
Za każdą z 300 królowych stoi wielka armia robotnic o długich zakrzywionych nogach, szczupłych żółtych tułowiach i ciemno zabarwionych głowach.
Budują gniazda w pustych drzewach i głębokich szczelinach w ziemi, hodują czerwie, które dostarczają im pożywienia, słodkiej spadzi i poruszają się bardzo szybko, co kilka sekund zmieniają kurs, stale zwracają się w innym kierunku, zawsze gotowe do ataku.
Ich ofiarami są młode ptaki /../ i czerwone kraby zmierzające ku morzu. Mrówki opryskują ich czerwone pancerze żrącym kwasem. Kraby najpierw tracą wzrok, potem jaskrawy kolor, a po trzech dniach życie.
Na Wyspie Bożego Narodzenia trwa wojna."
Podtytuł książki Judith Schalansky brzmi: "Pięćdziesiąt wysp na których nigdy nie byłam i nie będę". Tak jak ja ... o czym piszę w tytule.
A to co wyżej przepisałam z książki to fikcja literacka. Ma do niej prawo każdy pisarz.
Książka zdobyła w Niemczech tytuł najlepszej książki roku 2009.
-------------------------------------------------------------------------------------
I jeszcze jedno:
Olga Tokarczuk tak pisze o książce "Atlas wysp odległych" na odwrocie okładki:
" Ta wspaniała książka sięga do prawdziwego sedna podróży -to już nie nerwowe i kompulsywne przemieszczanie się po świecie z popularnym przewodnikiem w ręku, to spokojna i dogłębna kontemplacja osobliwości świata. Określenie "palcem po mapie" nabiera tutaj zupełnie innego znaczenia - staje się poznawaniem osobistym, wręcz zmysłowym.
Zgadzam się z autorką, kartografia powinna zostać uznana za rodzaj literatury, a atlas należy traktować jak tom poetycki".
--------------------------------------------------------------------------------
Jeśli jesteście ciekawi to zajrzyjcie jeszcze tutaj:
http://stokrotkastories.blogspot.com/2019/11/tikopia-czyli-wyspa-okrutna.html
i tutaj:
http://stokrotkastories.blogspot.com/2019/11/wyspa-samotnosci-rosja.html
Jak widzicie ciągle wracam do tej książki ...
Odkrył ją 25 grudnia 1643 roku William Mynores.
A w 1989 roku odkryto na Wyspie Bożego Narodzenia /Christmas Island/ pierwszą wielką kolonię żółtych mrówek.
Judith Schalansky tak pisze:
"W porze deszczowej wychodzą z jaskiń. Każdego roku w listopadzie 120 milionów doroslych krabów wyrusza w morze. Wyspę pokrywa czerwony dywan. Drobnymi kroczkami pełzną po asfalcie, przechodzą przez progi, wspinają się na mury i ściany skalne, za pomocą pary mocnych szczypiec ii ośmiu cieniutkich nóg posuwają bokiem swoje pancerze w kierunku morza, niczym ogniste czołgi, i na krótko przed pełnią rzucają w morskie fale czarne jaja.
Nie wszystkie docierają do celu. Wróg czai się wszędzie: nikt nie wie z której strony nadejdzie.
Pewnego dnia żółte mrówki po prostu się pojawiły, przywiezione przez przybyszów. Najeżdżcy mają tylko 4 milimetry ale ich armia jest niepokonana.
Narody mrówek zawarły pokój, a ich królowe podpisały brzemienny w skutki układ: razem budują zjednoczone kolonie, supermocarstwo, imperium.
Za każdą z 300 królowych stoi wielka armia robotnic o długich zakrzywionych nogach, szczupłych żółtych tułowiach i ciemno zabarwionych głowach.
Budują gniazda w pustych drzewach i głębokich szczelinach w ziemi, hodują czerwie, które dostarczają im pożywienia, słodkiej spadzi i poruszają się bardzo szybko, co kilka sekund zmieniają kurs, stale zwracają się w innym kierunku, zawsze gotowe do ataku.
Ich ofiarami są młode ptaki /../ i czerwone kraby zmierzające ku morzu. Mrówki opryskują ich czerwone pancerze żrącym kwasem. Kraby najpierw tracą wzrok, potem jaskrawy kolor, a po trzech dniach życie.
Na Wyspie Bożego Narodzenia trwa wojna."
Podtytuł książki Judith Schalansky brzmi: "Pięćdziesiąt wysp na których nigdy nie byłam i nie będę". Tak jak ja ... o czym piszę w tytule.
A to co wyżej przepisałam z książki to fikcja literacka. Ma do niej prawo każdy pisarz.
Książka zdobyła w Niemczech tytuł najlepszej książki roku 2009.
-------------------------------------------------------------------------------------
I jeszcze jedno:
Olga Tokarczuk tak pisze o książce "Atlas wysp odległych" na odwrocie okładki:
" Ta wspaniała książka sięga do prawdziwego sedna podróży -to już nie nerwowe i kompulsywne przemieszczanie się po świecie z popularnym przewodnikiem w ręku, to spokojna i dogłębna kontemplacja osobliwości świata. Określenie "palcem po mapie" nabiera tutaj zupełnie innego znaczenia - staje się poznawaniem osobistym, wręcz zmysłowym.
Zgadzam się z autorką, kartografia powinna zostać uznana za rodzaj literatury, a atlas należy traktować jak tom poetycki".
--------------------------------------------------------------------------------
Jeśli jesteście ciekawi to zajrzyjcie jeszcze tutaj:
http://stokrotkastories.blogspot.com/2019/11/tikopia-czyli-wyspa-okrutna.html
i tutaj:
http://stokrotkastories.blogspot.com/2019/11/wyspa-samotnosci-rosja.html
Jak widzicie ciągle wracam do tej książki ...
czwartek, 23 stycznia 2020
Mikołajowe ciekawostki
Święty Mikołaj w ubiegłym miesiącu złożył wszystkim wizytę, zostawił prezenty i dawno wrócił do swojego domu za kołem polarnym. To może trochę o nim poplotkujemy???
1. Podobno odwiedził 378 milionów dzieci. Obliczono, że miał na to 31 godzin /zważywszy na strefy czasowe i ruch obrotowy Ziemi/.
2. Renifera Rudolfa, który ciągnie sanie ze Św.Mikołajem wymyślono w 1939 roku. Sieć domów towarowych Montgomery Ward poprosiła o stworzenie opowieści, która przyciągnie kupujących. Rudolf trafił do kolorowej książeczki rozdawanej klientom sklepów.
3. Czerwononosy renifer nazywał się najpierw Rollo, potem zaczęto na niego mówić Reginald. Rudolfem nazwał go piosenkarz Robert L. May, autor kompozycji "Rudolph the Redd-Nosed Reindeer".
4. Święty Mikołaj jest patronem dziewcząt pragnących wyjść za mąż, kobiet myślących o macierzyństwie, noworodków, ludzi morza, flisaków, dokerów, kupców, młynarzy, pasterzy, piekarzy, rzeżników, tkaczy, krawców, podróżnych i pielgrzymów, więżniów, adwokatów, notariuszy, handlarzy winem i zbożem, złodziei, lichwiarzy oraz zebraków.
Inaczej mówiąc ... jest chyba patronem prawie WSZYSTKICH ludzi.
5.Na temat tradycji mikołajkowych w Polsce można przeczytać teksty z XVIII wieku. Ówczesne podarki były skromniejsze od dzisiejszych. Grzeczne dzieci dostawały jabłka, złocone orzechy, pierniki i drewniane krzyżki. A niegrzeczne dostawały rózgi.
6. Piosenkę "Jingle Bells" skomponowano w 1957 roku. Utwór po raz pierwszy został wykonany podczas tradycyjnych obchodów Święta Dziękczynienia w jednej z bostońskich szkół niedzielnych.
7. Kostaryka, Kolumbia i część Meksyku nie są "obsługiwane" przez Mikołaja. Zgodnie z tamtejszą tradycją osobą roznoszącą prezenty jest El Nino Jesus czyli Dzieciątko Jezus.
8. Mikołaj najprawdopodobniej przyszedł na świat ok. 270 r.n.e.w Licji w miejscowości Patara. Był jedynym dzieckiem zamożnego małżeństwa chrześcijańskiego. Zmarł jak mówi tradycja 6 grudnia między rokiem 345 a 352 mając prawie 70 lat. Podobno w chwili jego śmierci rozbrzmiały chóry anielskie.
9. Święty Mikołaj ma wiele imion:
W Japonii - Santa Kurosu
W Chinach - Shengdan Laoren
Na Hawajach -Kanakaloka
Na Węgrzech - Karacsony Apo
... i wiele innych.
10. W Polsce Święty Mikołaj z reguły przynosi prezenty wszystkim. Są jednak takie domy, gdzie przynosi prezenty tylko dzieciom. Chyba że... nie przynosi ich wcale.
Jeśli chodzi o mnie to Świętego Mikołaja spotkałam w ub. roku już 7 grudnia w Kazimierzu Dolnym. Wjechał na rynek białym powozem. Był w towarzystwie dziewczynek ubranych na biało./patrz zdjęcia wyżej/
A Wy gdzie spotkaliście Świętego Mikołaja?
wtorek, 21 stycznia 2020
Powiedzieli ...
Na zdjęciu jeszcze jeden szyld semaforowy /patrz mój tekst z dn. 17 stycznia br./ Znajduje się na Placu Zamkowym naprzeciwko Zamku Królewskiego w Warszawie.
1. Prof. Lew Zbigniew-Starowicz w "Polska The Times":
"Gdyby kobiety nie miały hamulców moralnych to zadziwiłyby męski świat tym, do czego sa zdolne"
Mój komentarz: Profesor seksuologii wie co mówi.
2. Katarzyna Skrzynecka - aktorka w "Viva"
"Kobieta powinna mieć w życiu tak zwane jaja".
Mój komentarz: No tak, kobieta bez "tak zwanych jaj" nic nie jest warta.
Napiszecie coś???
-----------------------------------------------------------------------------
Dzisiaj zapraszam także tutaj: https://www.kobieta50plus.pl/
... do przeczytania wielu różnorodnych tekstów, w tym mojego: https://www.kobieta50plus.pl/pl/rynek-50-plus/amfiteatr-flawiuszow
1. Prof. Lew Zbigniew-Starowicz w "Polska The Times":
"Gdyby kobiety nie miały hamulców moralnych to zadziwiłyby męski świat tym, do czego sa zdolne"
Mój komentarz: Profesor seksuologii wie co mówi.
2. Katarzyna Skrzynecka - aktorka w "Viva"
"Kobieta powinna mieć w życiu tak zwane jaja".
Mój komentarz: No tak, kobieta bez "tak zwanych jaj" nic nie jest warta.
Napiszecie coś???
-----------------------------------------------------------------------------
Dzisiaj zapraszam także tutaj: https://www.kobieta50plus.pl/
... do przeczytania wielu różnorodnych tekstów, w tym mojego: https://www.kobieta50plus.pl/pl/rynek-50-plus/amfiteatr-flawiuszow
Subskrybuj:
Posty (Atom)
-
Dopisek z dnia 4 lutego 2026 r. godzina 7.20. Te dwa bliźniacze 114 metrowe budynki to znajdujące się w Madrycie Wrota Europy. Ich widok rob...
-
Tekst ten dedykuję mojej pierwszej synowej Izie , która kiedyś stworzyła taki obrazek/mapkę i sprezentowała go Babci Zosi, czyli mojej Mamie...



































